IV SA/Wr 587/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. bez numeru w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) Komendant Miejski Policji w W. zwolnił z dniem [...] r. ze służby w Policji aspiranta T. M.. W uzasadnieniu decyzji podano, że T. M. orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...], Okręgowej Komisji Lekarskiej przy Zarządzie Służby Zdrowia MSWiA w K., został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, z zaliczeniem do III grupy inwalidów, przy czym inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w Policji. W odwołaniu T. M. powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2004 r. (sygn. akt 4 II SA Wr 2420/2001), w wykonaniu którego Komendant Miejski Policji w W. decyzją z dnia [...] r. przywrócił go do pracy w Policji z dniem [...] r. Odwołujący się podkreślił, że już w dniu [...] r., a więc po 3 dniach od wydania decyzji z [...] r., Komendant Miejski Policji w W. wydał decyzję o zwolnieniu odwołującego się ze służby w Policji, powołując się na orzeczenie nr [...] o całkowitej niezdolności odwołującego się do służby w Policji. Odwołujący się wskazał na to, że przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, stanowiący podstawę prawną tej decyzji, przewiduje natomiast, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby w policji. Ponadto, zdaniem odwołującego się, zwolnienie ze służby powinno być dokonane w oparciu o stan zdrowia policjanta stwierdzony aktualnym orzeczeniem lekarskim. Sprawa przeprowadzenia badań lekarskich uregulowana jest w art. 40 ustawy o Policji, według którego policjant może być skierowany na takie badania. Gdyby organ I instancji wykazał dobą wolę, to skierowałby odwołującego się na takie badania. Odwołujący się uważa, że z przebiegu postępowania wynika, że decyzja o przywróceniu go do pracy w Policji była wymuszona wyrokiem sądowym. Wydanie po trzech dniach od przywrócenia do służby decyzji o zwolnieniu odwołującego się ze służby w Policji na podstawie nieaktualnego i nie odpowiadającego rzeczywistości orzeczenia lekarskiego jego o stanie zdrowia świadczy o chęci pozbycia się niewygodnego policjanta, który skutecznie zakwestionował decyzje przełożonych, uzyskując korzystny dla siebie wyrok sądowy. Na badania lekarskie, wyznaczone na [...] r., odwołujący się nie stawił się z przyczyn obiektywnych. Usprawiedliwienie odwołującego się zostało zaakceptowane przez Wojewódzką Komisję Lekarską. Kolejny termin badania został przez komisję wyznaczony na [...] r. Orzeczenie o stanie zdrowia zostanie podjęte w najbliższym czasie. Powinno ono stanowić podstawę do podjęcia decyzji w sprawie pracy odwołującego się w Policji. Komendant Wojewódzki Policji we W., decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6 lit. a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej określenia daty zwolnienia T. M. ze służby w Policji oraz ustalił nowy termin w tym zakresie, na dzień [...] r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymano w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił przebieg pierwszego postępowania, którego przedmiotem było zwolnienie odwołującego się ze służby w Policji. Zwolniono go wówczas z dniem [...] r., rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] r. Organ I instancji powołał się na art. 41 ust.2 pkt 7 ustawy o Policji, czyli na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania pełnienia służby przez odwołującego się spowodowanego chorobą. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpatrzeniu skargi T. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r. (sygn. akt 4 II SA/Wr 2420/2001) uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 42 ust.1, 3 i 5 ustawy o Policji, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Komendant Miejski Policji w W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. przywrócił T. M. do służby w Policji z dniem [...] r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. organ II instancji powołał się na przepis art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Przewiduje on, że przywrócenie funkcjonariusza do służby w wyniku uchylenia decyzji o jego zwolnieniu ze służby w Policji nakłada na właściwy organ, w tym przypadku na Komendanta Miejskiego Policji w W., obowiązek dokonania oceny możności pełnienia służby przez policjanta przywróconego do służby w Policji. Według art. 42, jeżeli po przywróceniu policjanta do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niego jej podjęcia, policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po jego zwolnieniu miały miejsce okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy policjanta ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 (ze względu ważny interes służby), chyba że zaistniała inna podstawa zwolnienia. Organ II instancji powołał się także na materiały zawarte w aktach osobowych T. M., w szczególności na notatkę służbową sporządzoną przez pracownika Sekcji Kadr i Szkolenia i Prezydialnej KMP w W. w dniu [...] r. na okoliczność zapoznania odwołującego się z rozkazem personalnym nr [...] KMP w W., o przywróceniu policjanta do służby. Z notatki wynika, że T. M. nie wyraził jednoznacznej woli niezwłocznego podjęcia służby. Po zwolnieniu ze służby z dniem [...] r., rozkazem personalnym nr [...], T. M. orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. z dnia [...] r. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W związku z tym według organu II instancji zaistniała okoliczność wyczerpująca przesłankę obligatoryjnego rozwiązania stosunku służbowego zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Organ II instancji stwierdził, że jako podstawę zwolnienia T. M. ze służby w Policji, Komendant Miejski Policji w W. przyjął orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z [...] r., wydane po rozpatrzeniu odwołania T. M. od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W.. Zdaniem organu II instancji, Orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. jako ostateczne ma moc wiążącą do czasu wydania nowego orzeczenia przez właściwą komisję lekarską. Mając powyższe na uwadze organ II instancji przyjął, że w dniu wydania rozkazu o przywróceniu T. M. do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji istniała podstawa obligatoryjnego rozwiązania z nim stosunku służbowego z uwagi na okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. W ocenie organu II instancji wiążącą podstawą dokonania oceny zdolności do służby T. M. było ostateczne orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z [...] r. Z uwagi na to, że to orzeczenie lekarskie stwierdzało niezdolność T. M. do pełnienia służby w Policji, jako podstawę jego ze służby należało przyjąć art. 42 ust. 3 ustawy w związku art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W rezultacie organ II instancji przyjął, że decyzja organu I instancji jest oparta o prawidłowo ustalony stan faktyczny i wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stąd niezasadne jest żądanie odwołującego się uchylenia tej decyzji ze względu przyszłe i niepewne zdarzenie polegające na możliwości uzyskanie przez niego aktualnego pozytywnego orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia. Na powyższą decyzję T. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił, że decyzja została wydana w oparciu o nieprawidłową podstawę prawną. Tak jak w odwołaniu, powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2004 r. (sygn. akt 4 II SA/Wr 2420/2001), na mocy którego został dnia [...] r. przywrócony do pracy w Policji. Zarzucił, że organy I instancji i II instancji nie kierowały się obiektywizmem i prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego. Tak jak w odwołaniu skarżący zarzucił też, że organy obydwu instancji nie uwzględniły art. 40 ustawy o Policji, że policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Nie jest to obligatoryjne. Zdaniem skarżącego, gdyby organy obydwu instancji kierowały się dobrą wolą, to skorzystałyby z tego przepisu. Zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nastąpiło w wyniku tego na podstawie nieaktualnego orzeczenia lekarskiego. Chociaż ustawodawca nie ustalił daty wydania orzeczenia, to zdaniem skarżącego jest jednak logiczne, że takie orzeczenie powinno przedstawiać rzeczywistą i wiarygodną sytuację policjanta w dniu wydania decyzji zwolnienia go ze służby w Policji. W piśmie z dnia [...] r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący dodał, że orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z [...] r. miało charakter warunkowy (do [...] r.). Określało inwalidztwo skarżącego jako czasowe i dopiero kolejne badania przeprowadzone przez Wojewódzką Komisję Lekarską we W. miało potwierdzić, czy przyczyny uznania inwalidztwa czasowego ustąpiły bądź nie ustąpiły. Dopiero takie orzeczenie - po wyczerpaniu wszystkich przysługujących skarżącemu możliwości odwoławczych, mogłoby zdaniem skarżącego stanowić podstawę do zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie przepisów ustawy o Policji podanych w rozkazie personalnym [...]. Termin przeprowadzenia badań został wyznaczony przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K. na dzień [...] r. Dopiero wtedy OKL rozstrzygnie o zdolności skarżącego do służby w Policji. Nie można bowiem uznawać za podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji decyzji, która ma charakter czasowy i stwierdza, że powody inwalidztwa skarżącego są przemijające. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem prawa i nie może mieć mocy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Podkreślił, że skarżący nie mógł zostać dopuszczony do służby, gdyż po pierwszym zwolnieniu ze służby nastąpiły okoliczności uniemożliwiające jej ponowne pełnienie. Wynika to z orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K., nr [...] z dnia [...] r. Na mocy tego orzeczenia skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidów ze względu na ogólny stan zdrowia. Wbrew twierdzeniom skarżącego orzeczenie to zachowuje moc wiążącą do czasu wydania nowego orzeczenia przez właściwą komisję lekarską. Biorąc to pod uwagę organ II instancji podniósł, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 42 ust. 3 w związku z art. 41 ust. pkt 1 ustawy o Policji było zasadne oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. W kwestii zarzutów skarżącego co do naruszenia prawa, które zastosowano w zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, co następuje. Skarżący został przywrócony do służby w Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., opartym na art. 42 ust. 1, 3 i 5 ustawy o Policji. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie mają przepisy art. 42 ust. 1 oraz art. 42 ust. 3 ustawy. Według art. 42 ust. 1 uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości (w rozpatrywanym przypadku na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2004 r. (sygn. akt 4 II SA/Wr 2420/2001) stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne (ust. 1). Według art. 42 ust. 3, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Niesporne w sprawie jest to, że po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji w dniu [...] r. zaistniała okoliczność powodująca niemożność pełnienia służby w Policji przez skarżącego, wyczerpująca dyspozycję powołanego art. 42 ust. ustawy o Policji. Stanowiło ją ostateczne orzeczenie z dnia [...] r., nr [...], Okręgowej Komisji Lekarskiej przy Zarządzie Służby Zdrowia MSWiA w K,. Na mocy tego orzeczenia skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, z zaliczeniem do III grupy inwalidów, począwszy od dnia [...] r. W punkcie 7 tego orzeczenia ustalono: "Inwalidztwo czasowe. Termin badania kontrolnego [...] r." Przy ogólnym ustaleniu w orzeczeniu badania kontrolnego na [...] r. należy według Sądu przyjąć, że skarżący powinien był się stawić na badania kontrolne nie później niż do dnia [...] r. Z materiału sprawy wynika natomiast, że skarżący nie zgłosił się na takie badania, mimo że był do tego zobowiązany na podstawie powołanego pkt 7 orzeczenia nr [...]. Powinien był się zatem zgłosić po stosowne skierowanie na to badanie. Nie uczynił tego jednak. Został zatem o tym obowiązku poinformowany pismem Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] r. Nie zgłosił się jednak na badania kontrolne w terminach wyznaczanych mu z urzędu w trybie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych (Dz.U. Nr 9, poz. 349 z późn. zm.). Z oświadczenia złożonego przez skarżącego na rozprawie wynika wprawdzie, że zgłosił się na badania lekarskie w pierwszym wyznaczonym terminie, ale się spóźnił. Przyczyny tego zachowania przedstawił dopiero w piśmie z dnia [...] r. Skarżący stwierdził na także rozprawie, że nie dysponuje żadnym dowodem na okoliczność spóźnionego stawienia się na te badania. Sprawia to, że jest niewiarygodny. Jako doświadczony funkcjonariusz Policji powinien był bowiem wiedzieć, jak uzyskać potwierdzenie na piśmie swej spóźnionej obecności. Na kolejny wyznaczony termin badań lekarskich w dniu [...] r. nie zgłosił się, ponieważ, jak oświadczył na rozprawie, nie zdążył zgromadzić niezbędnych wyników badań lekarskich. Miał na to dwa tygodnie od dnia powiadomienia go o tym terminie. W rezultacie na badania przed komisją lekarską skarżący stawił się dopiero po upływie ponad roku od terminu określonego w orzeczeniu z dnia [...] r. Wydane wówczas orzeczenie potwierdziło jego dalszą, całkowitą niezdolność dopełnienia służby w Policji w kolejnym okresie. Zdaniem Sądu, z całokształtu udokumentowanego w aktach sprawy zachowania się skarżącego wynika, że zachowywał się w sposób świadomy i konsekwentny w sposób niezgodny z prawem, nie spełniając bez uzasadnionego powodu ciążącego na nim obowiązku stawienia się przed komisją lekarską na wyznaczone badanie kontrolne. Gdyby poddał się komisyjnym badaniom lekarskim, wówczas w dniu przywrócenia go do służby w Policji, a także w dniu zwolnienia dysponowałby aktualnym orzeczeniem o stanie zdrowia. Organ II instancji oparł zaskarżone rozstrzygnięcie na orzeczeniu z dnia [...] r. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że orzeczenie to zachowało aktualność do czasu przeprowadzenia kolejnego badania kontrolnego. Zdaniem Sądu należy podkreślić, że mimo nie stawienia się skarżącego w wyznaczonym terminie do końca [...] r. na badania przed komisją lekarską, nie zostały mu cofnięte żądne jego uprawnienia wynikające z inwalidztwa ustalonego orzeczeniem z dnia [...] r. Moc wiążąca tego orzeczenia była zatem respektowana także po stronie uprawnień skarżącego. Organ II instancji zatem zasadnie oparł swe rozstrzygnięcie o rozwiązaniu stosunku służbowego ze skarżącym na art. 43 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. Po przywróceniu do służby okazało się bowiem, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby skarżący nie mógł zostać do niej dopuszczony. Po zwolnieniu skarżącego ze służby zaistniały bowiem okoliczności, powodujące niemożność jej pełnienia, wynikające z orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do pełnienia tej służby przez skarżącego. W świetle powyższego zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową. Skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega zatem oddaleniu. Sąd orzekł tak na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.