IV SA/Wr 591/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 25 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną w I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego M. C. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją z dnia 13 stycznia 2010 r. nr [...]wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. pozbawił M.C. uprawnień kombatanckich przyznanych orzeczeniem Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD we W. z tytułu służby w Wojsku Polskim w okresie od 08.09.1944 r. do 09.05.1945 r. W uzasadnieniu podał, że M.C. uzyskał uprawnienia kombatanckie na podstawie zaświadczenia Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD we W. z dnia 26.02.1976 r. z tytułu służby w Wojsku Polskim w okresie od 08.09.1944r. do 09.05.1945 r. Organ podał, że z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym z zaświadczenia WKU we W. z dnia 01.03.1976 r. oraz Deklaracji Członkowskiej ZBoWiD wynika, że M.C. w okresie od 12.12.1944 r. do 17.03.1947 r. pełnił służbę w Głównym Zarządzie Informacji Wojskowej. W świetle powyższego do strony ma zastosowanie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, zgodnie z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które w latach 1944 – 1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej. Ze względu na powyższe, fakt pełnienia służby wojskowej podczas działań wojennych nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy osobom, które pełniły służbę w strukturach Informacji Wojskowej uprawnienia kombatanckie nie przysługują z żadnego tytułu. Organ podał, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy, z uwzględnieniem całego zgromadzonego materiału dowodowego stosownie do przepisu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze orzekł jak w decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M.C. domagał się uchylenia wydanej decyzji, podnosząc zarzut nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podniósł zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niezapewnienie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. W jego ocenie, zastosowanie wobec niego art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego nie jest zasadne. Podniósł, że w żadnej ze struktur wymienionych w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach nigdy nie był zatrudniony, wobec czego zaliczenie go do osób, o jakich mowa w w/w przepisie prawa jest wynikiem błędnej jego wykładni. Wyjaśnił, że w dniu 8 listopada 1944 r. został powołany w G. do wojska i skierowany do I Zapasowego Pułku Piechoty, a następnie do [...] Pułku Piechoty, I Batalionu Trzeciej Kompanii Szkoleniowej. Później skierowano do go III Armii Wojska Polskiego, w której pełnił służbę jako goniec. W grudniu 1944 r. został przeniesiony wraz z innymi szeregowcami do Zarządu Głównego Informacji Wojska Polskiego, gdzie powierzono mu wypisywanie przepustek. W dniu 17 marca 1947 r. został zdemobilizowany do rezerwy. Podkreślił, że jako poborowy szeregowiec nie miał wpływu na decyzje o przeniesieniu do Zarządu Głównego, a niewykonanie rozkazu groziło sądem polowym. Podał, że podczas pełnienia tam służby był nakłaniany do podpisania deklaracji i podjęcia pracy jako podoficer służby zawodowej, ale stanowczo odmówił. Po zdemobilizowaniu i zamieszkaniu we W. na początku 1948 r. ponownie wstąpił do Wojska Polskiego jako podoficer zawodowy w Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjno-Saperskich, jednak po pobycie w szpitalu w okresie od 22 stycznia 1951 r. do 6 lutego 1951 r. został zwolniony ze służby z powodu stanu zdrowia. Obecnie jest inwalidą I grupy, ukończył 84 lata i ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie samodzielnie egzystować. Podał, że wydana w sprawie decyzja jest dla niego krzywdząca. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zaskarżoną decyzją z dnia 25 marca 2010 r. nr[...] , wydaną na podstawie z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 138 § pkt 1 k.p.a. oraz art. 21 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 13 stycznia 2010 r. nr[...]. W uzasadnieniu podał, że odwołujący się uzyskał uprawnienia kombatanckie na podstawie orzeczenia Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD we W. z tytułu służby w Wojsku Polskim w okresie od 08.09.1944 r. do 09.05.1945 r. W wyniku wszczętego postępowania weryfikacyjnego decyzją z dnia 13.01.2010 r. Kierownik Urzędu pozbawił odwołującego się uprawnień kombatanckich. W toku postępowania ustalono bowiem, że odwołujący się był zatrudniony w strukturach Informacji Wojskowej, co stało się podstawą wydania decyzji na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a oraz art. 21 ust. 3 ustawy. Odwołujący się wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że zaskarżona decyzja jest niezrozumiała, krzywdząca i niesprawiedliwa. W ocenie organu wniosek strony nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku tym bowiem odwołujący się nie wykazał, aby wystąpiły w sprawie jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie wydanej decyzji. Nie pozostawia zdaniem organu żadnych wątpliwości fakt, że odwołujący się był zatrudniony w Głównym Zarządzie Informacji Wojskowej w latach 1944-1947. Potwierdzają to oświadczenia strony. W punkcie 15 deklaracji członkowskiej ZBoWiD strona zaznacza: "(...) od 12.12.1944 r. Główny Zarząd Informacji W.P. jako łącznik goniec (...)". Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 2 pkt. 4 lit. a ustawy o kombatantach, "uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobie, która w latach 1944-56 pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej", a w myśl art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a, osoby takie pozbawia się uprawnień kombatanckich. Organ podkreślił, że w zakresie decyzji podejmowanej na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy ustawodawca nie pozostawił żadnej sfery uznania, bowiem znaczący jest tu tylko i wyłącznie element ze sfery faktu - zatrudnienie w strukturach Informacji Wojskowej. Bez znaczenia jest przy tym funkcja pełniona w organach tej służby. Organ powołał się na uchwalę 7 Sędziów NSA z dnia 21.10.2002 r. sygn. akt ONSA 2003/2/42, zgodnie z którą: przepis art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.) ma zastosowanie także do osoby, która w latach 1944-1956 była zatrudniona w Urzędzie Bezpieczeństwa i nie pełniła w strukturach tego Urzędu służby lub funkcji. Współpraca z organami represji, jakimi były organy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego nastawione na zwalczanie polskich ruchów niepodległościowych musi być oceniona negatywnie i to bez względu na to, o jakie stanowisko lub charakter zatrudnienia w tym chodzi. Sam udział w strukturach tego aparatu stanowi obligatoryjną przesłankę do pozbawienia przyznanych uprawnień kombatanckich. Nie jest przy tym konieczna indywidualna ocena czynów konkretnej osoby, bowiem nie chodzi o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, a o pozbawienie przywilejów z uwagi na przynależność do negatywnie ocenionej grupy. W ocenie organu, aktualność tych wywodów odnosi się w pełni do zatrudnienia w strukturze Informacji Wojskowej. Organ ponadto dodał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 września 1999 r. sygn. akt K 11/99 (OTK ZU 1999/6/116) stwierdził, że krąg osób objętych dyspozycją art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach nie może być sprowadzony tylko do funkcjonariuszy, lecz dotyczy wszystkich osób związanych ze strukturami UB, SB lub Informacji Wojskowej. Podkreślił, że powyższe stanowisko zostało już wielokrotnie zaakceptowane w licznych wyrokach sądów administracyjnych. Zauważył ponadto, że w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o tym, aby w odniesieniu do odwołującego się miała zastosowanie dyspozycja przepisu art. 21 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy stanowiącego, że: przepisów o pozbawieniu uprawnień kombatanckich nie stosuje są do osoby, która przedłoży dowody, że do wymienionych służb i organów została skierowana przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje była zwerbowana w celu udzielenia im pomocy. Mając powyższe na uwadze Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzekł jak na wstępie. W skardze na powyższą decyzję M.C. podtrzymał twierdzenia zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto podniósł zarzut naruszenia przez organ art. 7 – 10 k.p.a., jak również niezawiadomienie go przez organ o wszczęciu postępowania. Oświadczył, że nigdy nie był zatrudniony w żadnej ze struktur, o jakich mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W ocenie Sądu, wydane w sprawie decyzje zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.). Ustawa ta w art. 25 ust. 1 wprowadza zasadę zachowania uprawnień kombatanckich nabytych na podstawie dotychczasowych przepisów prawa. Od zasady tej wprowadza jednak wyjątki enumeratywnie wymienione w art. 25 ust. 2. Przepis art. 25 ust. 2 stanowi, że: "Pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby: 1) wymienione w art. 21 w ust. 2: a) w pkt 1, 3 i 4, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3, b) w pkt 2, 21, 5 i 6, jeżeli w wyniku postępowania weryfikacyjnego wykazano im czyny, o których mowa w tych przepisach, 2) które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r." Zgodnie zaś z przepisem art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy, uprawnienia określone w ustawie "nie przysługują osobie, która w latach 1944-1956 pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej". W myśl art. 21 ust. 3 owej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji: "Nie stosuje się przepisu ust. 2 pkt 4 lit. a) i b) wobec osób: 1) które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy". Z treści wyżej przytoczonych przepisów art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a owej ustawy wynika, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które w latach 1944-1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że spełniają one przesłanki o jakich mowa w 21 ust. 3 pkt 1 owej ustawy, to jest przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy. Dodać należy, że uprawnienia kombatanckie przyznane na podstawie nawet najbardziej szczytnych tytułów nie przysługują w sytuacji, gdy osoba je posiadająca w latach 1944-1956 pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Zastosowanie wobec skarżącego wyżej powołanych przepisów prawa i wydanie decyzji zaskarżonej treści uznać jednak należy za przedwczesne. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z przepisami wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 25 ust. 6 ustawy o kombatantach rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz zasad przeprowadzania weryfikacji tych uprawnień (Dz. U. Nr 116, poz. 745), po wszczęciu postępowania weryfikacyjnego Urząd wzywa osobę, której uprawnień dotyczy to postępowanie, do przedstawienia związanych z przedmiotem postępowania wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów (...) (§ 4). Fakt zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy, stwierdzają, na podstawie posiadanych dokumentów, właściwe jednostki (komórki) organizacyjne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Urzędu Ochrony Państwa, Ministerstwa Sprawiedliwości i Ministerstwa Obrony Narodowej (§ 5). Jeżeli w toku postępowania weryfikacyjnego osoba, której uprawnień dotyczy to postępowanie, przedstawi dowody na okoliczności wymienione w art. 21 ust. 3 ustawy, Kierownik Urzędu, przed podjęciem decyzji, występuje do Komisji z wnioskiem o wydanie opinii, o której mowa w art. 21 ust. 4 ustawy, załączając do wniosku akta sprawy (§ 6). Po zakończeniu postępowania weryfikacyjnego Urząd zapoznaje strony z dowodami zebranymi w toku postępowania, w tym także z opinią Komisji, oraz informuje o możliwości wglądu w całość akt sprawy (§ 7). Skarżący zarzucił, że nie został zawiadomiony przez organ o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego w sprawie posiadanych przez niego uprawnień kombatanckich. Z nadesłanych przez organ akt sprawy administracyjnej wynika wprawdzie, że w dniu 20 listopada 2009 r. organ podjął w sprawie zawiadomienie o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego, jednak z akt tych nie wynika, by zawiadomienie to zostało doręczone skarżącemu, a tym samym, by organ wypełnił nałożony na niego, a wynikający z § 4 w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich (...), obowiązek zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego i pouczył o możliwości przedstawienia związanych z przedmiotem postępowania wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów. W tym stanie sprawy, w świetle nadesłanych przez organ akt administracyjnych za zasadny uznać należy podniesiony przez skarżącego na rozprawie zarzut naruszenia § 4 w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika także, by po zakończeniu postępowania weryfikacyjnego a przed zakończeniem postępowania w sprawie, organ zapoznał skarżącego z dowodami zebranymi w toku postępowania oraz poinformował o możliwości wglądu w całość akt sprawy, jak stanowi przepis § 7 w/w rozporządzenia. Powyższa okoliczność uzasadnia zarzut naruszenia nie tylko § 7 w/w rozporządzenia, ale także art. 10 § 1 k.p.a. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że decyzje zaskarżonej treści wydano na podstawie oświadczenia skarżącego zawartego w pkt 15 Deklaracji członkowskiej ZBoWiD z dnia 07.06.1976 r. oraz na podstawie znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej zaświadczenia WKU W. z dnia 01.03.1976 r. (k. 5 akt sprawy administracyjnej). Z w/w zaświadczenia wynika, że skarżący pełnił służbę w Ludowym Wojsku Polskim w okresie od 8 września 1944 r. do 17 marca 1947 r., a w okresie od 29.11.1948 r. do 04.04.1951 r. pełnił służbę zawodową. Z zaświadczenia tego wynika też, że podwójnie liczy się okres: "od 8 września 1944 r. do 9 maja 1945 r. w 25 pp i oddz. Inf." Tymczasem w świetle treści § 5 w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich (...), fakt zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy, stwierdzają, na podstawie posiadanych dokumentów, właściwe jednostki (komórki) organizacyjne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Urzędu Ochrony Państwa, Ministerstwa Sprawiedliwości i Ministerstwa Obrony Narodowej. W tej sytuacji organ nie mógł oprzeć wydanej w sprawie decyzji weryfikacyjnej na oświadczeniu samego skarżącego zawartym w deklaracji członkowskiej ZBoWiD oraz niepełnym zaświadczeniu WKU W. z dnia 01.03.1976 r., co czyni zasadnym zarzut nie tylko naruszenia przez organ prowadzący sprawę przepisu § 5 w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich (...), ale także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się w sposób zgodny z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. do zarzutów i twierdzeń zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podał jedynie, że w jego ocenie nie pozostawia żadnych wątpliwości fakt, że zainteresowany był zatrudniony w Głównym Zarządzie Informacji Wojskowej w latach 1944-1947. Powyższe uchybienia procesowe powodowały konieczność uchylenia wydanych w sprawie decyzji administracyjnych jako podjętych z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Rozpoznając ponownie sprawę organ winien zawiadomić skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie weryfikacji posiadanych przez niego uprawnień kombatanckich i pouczyć o jego uprawnieniach procesowych wynikających z § 4 w/w rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich (...), przeprowadzić postępowanie weryfikacyjne zgodnie z wymogami § 5 i § 7 w/w rozporządzenia oraz ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego zawartymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i dopiero wówczas wydać właściwej treści decyzję administracyjną. W związku z podniesionymi w skardze zarzutami dotyczącymi sytuacji materialnej i osobistej skarżącego zauważyć należy, że w świetle wyżej powołanych przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, okoliczności te pozostają w sprawie bez znaczenia. Sądy administracyjne sprawują bowiem wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest - jak to już wyżej powiedziano - pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W tej sytuacji podniesiony przez skarżącego zarzut, że wydana w sprawie decyzja jest niesłuszna i krzywdząca, nie może odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a orzeczono jak w pkt I wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji w związku z treścią art. 26 ustawy o kombatantach. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.