IV SA/Wr 594/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr SKO 4101/741/2025 w przedmiocie przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję w całości. Decyzją z 11 VIII 2025 r. (SKO 4101/741/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej "SKO"), po rozpoznaniu odwołania W. K. (dalej "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Lądka - Zdroju z 3 VII 2025 r. (nr OPS.4204.BM.4267.2025. IB.D) odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku celowego na remont albo odbudowę lokalu mieszkalnego zniszczonego w wyniku powodzi. Jak wynika z akt administracyjnych powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 10 X 2024 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie zasiłku celowego w związku ze szkodami powstałymi na skutek powodzi w domu mieszkalnym w T. (gmina L.). W podaniu wskazano na podmycie ław fundamentowych budynku przez wody gruntowe i konieczność wykonania opaski betonowej. Dnia 17 X 2024 r. w miejscu zamieszkania skarżącego w T. przeprowadzony został wywiad środowiskowy. Ustalono, że w wyniku powodzi uszkodzone zostały studnia i szambo oraz pompa. W dniu 6 XII 2024 r. sporządzono ocenę uszkodzeń budynku skarżącego ustalając procentowy udział uszkodzenia na 5,75% (przyjmując skalę uszkodzeń w obrębie elementów "fundamenty" – 5% i "ściany" – 20%). W formularzu oceny zamieszczono też uwagi, że: "woda gruntowa, budynek niezalany". Skarżący do akt administracyjnych załączył kosztorys inwestorski z 10 XII 2024 r. wskazujący zakres koniecznych prac w obrębie budynku wycenionych na 95 073,90 zł oraz w obrębie terenu wycenionych na 61 549,20 zł. Organ I instancji decyzją z 27 I 2025 r. (nr OPS.4204.BM.4276.2025.JB) przyznał skarżącemu zasiłek w kwocie 11 500 zł. Powołano się przy tym na Zasady z dnia 18 X 2024 r., ustalone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, dotyczące "Udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 roku" – dalej jako "Zasady". Wyjaśniono, że w świetle powołanych Zasad wnioskowany zasiłek może być przyznany w kwocie odzwierciedlającej zakres uszkodzeń stwierdzonych w ocenie komisji ds. szacowania strat. W konkretnym przypadku uszkodzenia oszacowano na 5,75%, co daje kwotę zasiłku 11 500. SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 19 III 2025 r. (SKO 4101/235/2025) uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej stwierdzono, że decyzja pierwszoinstnacyjna wydana została w oderwaniu od materiału dowodowego. Oceny dokonanej przez komisję w zakresie uszkodzenia fundamentów (ocenionego na 5%) nie skonfrontowano z informacją podaną przez skarżącego, że doszło do podmycia przez wody gruntowe głębokich ław fundamentowych (1,6 m), wymagającego wykonania opaski żelbetowej. Wskazano na możliwość wezwania skarżącego do przedłożenia ekspertyzy w tym zakresie. Również ocena zniszczenia ścian na poziomie 20% budziła zastrzeżenia SKO, bowiem nie dokonano ustaleń czy i do jakiej wysokości zalane zostały ściany. Ponownie badając sprawę organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W ramach dodatkowych czynności skarżący przedłożył dwie strony (pierwszą i ostatnią) ekspertyzy geotechnicznej datowanej na V 2025 r. wyjaśniając, że pozostałe strony zawierają "wartość intelektualną" i nie podlegają nieodpłatnemu udostępnieniu. W dniu 4 VI 2025 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy stwierdzając, że skarżący zgłosił uszkodzenie studni, podmyte fundamenty oraz zalanie pomieszczeń na parterze przez wybijające wody. W dniu 28 VI 2025 r. sporządzona została nowa ocena szkód ustalająca procentowy udział uszkodzenia budynku na 26% (stwierdzając uszkodzenie elementu "fundamenty" na 40%, zaś w zakresie urządzeń określonych jako "inne elementy" na 80%). Decyzją z 3 VII 2025 r. (nr OPS.4204.BM.4267.2025. IB.D) organ I instancji przyznał skarżącemu zasiłek w kwocie 52 000 zł. Powołał się przy tym na Zasady oraz ustalone w dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym okoliczności. Stwierdził, że ustalona wysokość zasiłku wynika z nowej oceny szkód ustalającej procentowy udział uszkodzenia budynku na 26%. SKO, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 11 VIII 2025 r. (SKO 4101/741/2025) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej podniesiono, że przedmiotowy zasiłek nie służy rekompensacie strat, ale ma umożliwić przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych. W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z oceną uszkodzeń budynku sporządzoną dnia 28 VI 2025 r. procentowy stopień uszkodzenia budynku jako skutek powodzi określony został na poziomie 26 %. Procentowy udział poszczególnych elementów budynku jako całości został określony w następujący sposób: fundamenty ze ścianami piwnic 15 %, ściany nośne 25 %, stropy 20 %, dach 15 % oraz inne elementy 25 %. SKO nadmieniło, że organ I instancji wziął również pod uwagę ekspertyzę geotechniczną z dnia 21 V 2025 r. sporządzoną przez mgr inż. geologa Grzegorza Wyrwas dostarczoną przez stronę. Ponowne oszacowanie szkód uwzględnia zatem wszystkie elementy przedmiotowego budynku mieszkalnego, które zostały uszkodzone w wyniku powodzi. Odwołujący w odwołaniu nie kwestionuje przyjętych w ocenie szacowania szkód poszczególnych elementów, w tym innych elementów w wysokości 25 %, z której to części strona może pokryć np. koszt remontu studni czy szamba. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił: 1) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 kpa, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez skarżącego (pozbawionego w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, więc nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; 2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1, art. 80 oraz 81 a § 1 kpa poprzez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek niewystarczającej weryfikacji stanu prawnego i faktycznego; - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ I instancji oraz SKO do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; 3) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 kpa, poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. W konsekwencji powyższego w skardze wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, wnosząc przy tym o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego załączonej ekspertyzy technicznej z dnia 6 X 2025 r.; 2) względnie, na wypadek przeprowadzenia przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; 3) jeżeli SKO dokonało w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, określenia wytycznych w zakresie wykładni tych przepisów. W uzasadnieniu skargi umotywowano zarzuty zwracając w szczególności uwagę, że w sprawie nie uwzględniono całkowitego zniszczenia studni oraz szamba niezbędnych do funkcjonowania budynku. Nadto nie wyjaśniono, z jakich przyczyn w pierwotnej ocenie szkód przyjęto uszkodzenie ścian budynku na 20%, zaś w ponownej ocenie na 0%. Odwołano się także do załączonej do skargi ekspertyzy technicznej z dnia 6 X 2025 r., obrazującej kompleksowo szeroki zakres uszkodzeń budynku. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko wnosząc o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym i oddalenie. Skarżący, pouczony o treści art. 119 pkt 2 ppsa, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasady przyznawania pomocy remontowo – budowlanej w przypadku poniesienia straty dotyczącej budynków (lokali) mieszkalnych lub gospodarczych w wyniku powodzi uregulowane są na poziomie ustawowym. Zgodnie z art. 69b ust. 1 ustawy z 1 X 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1473, ze zm.) – dalej "Nowela", zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy z 12 III 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r., poz.1283, ze zm.) - dalej "UoPS", z przeznaczeniem na remont, odbudowę budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, budynku gospodarczego, a także odtworzenie budynku lub lokalu mieszkalnego w innym miejscu lub o innych wymiarach, zakup budynku lub lokalu mieszkalnego albo budynku mieszkalnego wraz z gruntem, na którym jest posadowiony albo zakup działki budowlanej albo najem budynku lub lokalu mieszkalnego, jest przyznawany osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej tej osoby albo rodziny. Powołany przepis, obowiązujący od 26 XI 2024 r., przewiduje szczególny rodzaj zasiłku celowego. Jakkolwiek art. 69b ust. 1 Noweli odsyła do instytucji zasiłku celowego z art. 40 ust. 2 UoPS - który może być przyznany osobie lub rodzinie, która poniosła stratę w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej – jednak zawiera także autonomiczną regulację w wielu istotnych kwestiach. W szczególności konkretyzuje on zdarzenie stanowiące źródło straty wskazując, że chodzi o powódź z września 2024 r. W przeciwieństwie do art. 40 ust. 2 UoPS, stanowiącego że zasiłek celowy "może być przyznany" w przypadku klęski żywiołowej lub ekologicznej, regulacja z art. 69b ust. 1 Noweli stanowi, że zasiłek "jest przyznawany" w przypadku wystąpienia straty w wyniku powodzi z września 2024 r. Jednocześnie ustawodawca w ramach art. 69b ust. 1 Noweli doprecyzował cel, na jaki przeznaczony jest zasiłek. Zasiłek z art. 69b ust. 1 Noweli przeznaczony jest na: remont, odbudowę budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, budynku gospodarczego, a także odtworzenie budynku lub lokalu mieszkalnego w innym miejscu lub o innych wymiarach, zakup budynku lub lokalu mieszkalnego albo budynku mieszkalnego wraz z gruntem, na którym jest posadowiony albo zakup działki budowlanej albo najem budynku lub lokalu mieszkalnego. Zaznaczyć też trzeba, że przyznanie zasiłku remontowo -budowlanego następuje niezależne od dochodu i sytuacji majątkowej osoby lub rodziny, które poniosły stratę. Przyznawany on jest "osobie albo rodzinie", co oznacza, że stanowi on w istocie wsparcie dla gospodarstwa domowego (art. 69b ust. 1 Noweli w zw. z art. 40 ust. 2 i art. 6 pkt. 9, 10 i 14 UoPS). Instytucja zasiłku celowego remontowo – budowalnego w związku z powodzią z września 2024 r. musi być więc stosowana z uwzględnieniem powołanej wyżej regulacji ustawowej. Wykładnia art. 69b ust. 1 Noweli nie może przy tym abstrahować od kontekstu systemowego oraz funkcjonalnego, w jakim powołany przepis występuje. Stanowi on bowiem niewątpliwie instrument zabezpieczenia społecznego służący wsparciu osób fizycznych oraz rodzin, które poniosły stratę na skutek wystąpienia konkretnej klęski żywiołowej, tj. powodzi, jaka miała miejsce we wrześniu 2024 r. w południowo-zachodniej części terytorium Polski. Należy zaznaczyć, że uchwalenie przez ustawodawcę powołanej Noweli wynikało z faktu uznania tej powodzi za szczególnie dotkliwą. W uzasadnieniu do projektu Noweli wyjaśniono, że w związku z powodzią, jaka dotknęła we wrześniu 2024 r. południowe tereny kraju, która spowodowała ogromne straty w mieniu prywatnym i publicznym, proponuje się przyjęcie rozwiązań prawnych ustanawiających wsparcie zarówno dla osób fizycznych, jak i przedsiębiorców, którzy ucierpieli w wyniku powodzi. Obowiązująca ustawa z dnia 16 IX 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (Dz.U. z 2024 r. poz. 654) określa różne formy pomocy dla osób, które zostały poszkodowane w wyniku działania żywiołu, jednak ogrom strat wymaga podjęcia dodatkowych działań wspierających osoby poszkodowane (zob. druk sejmowy X.672). Jest zatem wolą prawodawcy, by w związku ze szczególnym charakterem powołanej klęski żywiołowej stosować specjalne instrumenty pomocowe, których nie przewidywała dotychczas ustawa z dnia 16 IX 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi. Jednym z takich środków jest zaś zasiłek celowy remontowo-budowlany, przyznawany osobie lub rodzinie (gospodarstwo domowe), która poniosła stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji rodzinnej. Ustawodawca na poziomie ustawowym określił więc rodzaj, charakter świadczenia, jak i przesłanki jego przyznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie bez przyczyny podkreśla się, że chociaż art. 69b Noweli nawiązuje do treści art. 40 ust. 2 UoPS, to w istocie ustanawia nową formę świadczenia (wyroki WSA we Wrocławiu: z 24 VII 2025 r., IV SA/Wr 79/25; z 20 VIII 2025 r., IV SA/Wr 134/25 – publ. CBOSA). Przyznanie pomocy w tej formie jest obligatoryjne, jeśli wnioskodawca spełnia ustawowe kryteria udzielenia pomocy ze środków publicznych (zob. wyrok WSA w Opolu z 10 VII 2025 r., I SA/Op 368/25 – publ. CBOSA). Na etapie procedowania poszczególnych wniosków o przyznanie zasiłku remontowo-budowlanego organy administracji uwzględniają Zasady udzielania pomocy finansowej, na które zresztą powołały się w niniejszej sprawie organy obu instancji. Pomoc udzielana na podstawie art. 69b Noweli w zw. z art. 40 ust. 2 UoPS stanowi niewątpliwie zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej (art. 18 ust. 1 pkt 4 UoPS). Sposób wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego ustala wojewoda (art. 22 pkt 1 UoPS), zaś gmina, realizując takie zadania kieruje się "ustaleniami" przekazanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 UoPS). Choć ustanowione w oparciu o art. 22 pkt 1 UoPS "ustalenia" wojewody nie mają charakteru aktu normatywnego obowiązującego na zewnątrz, a więc nie mogą stanowić podstawy prawnej podejmowanych decyzji administracyjnych w sprawie przyznania zasiłków celowych na podstawie art. 69b ust. 1 Noweli w zw. z art. 40 ust. 2 UoPS, to jednak mają znaczenie dla organów gminy. Na mocy bowiem art. 110 ust. 2 UoPS gmina, realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, "kieruje się ustaleniami" przekazanymi przez wojewodę. Jak wynika z pkt. III.1 Zasad, kwota zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego wynosi do 200 tys. zł przyznawanego w związku ze szkodami w jednym budynku mieszkalnym. Kwoty pomocy finansowej przyznawane w zależności od oszacowanego procentu zniszczeń/uszkodzeń (1% zniszczenia = 2 tys. zł) określa załącznik nr 1 do Zasad. Zgodnie zaś z pkt. VI.1 oraz VI.3 Zasad, oszacowania wysokości szkód w budynku/lokalu mieszkalnym lub budynku gospodarczym dokonuje osoba posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości albo komisja do spraw szacowania strat, powołana przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w której bierze udział pracownik organu nadzoru budowlanego wykonujący zadania służbowe. Osoba posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości albo komisja do spraw szacowania strat, o której mowa w ust. 1, określa procentowy udział zniszczenia lub uszkodzenia, o którym mowa w załączniku nr 1 lub nr 2 do Zasad. Z powyższego wynika, że określenie zakresu zmieszczenia lub uszkodzenia budynku stanowi okoliczność istotną w sprawie i powinnością organu jest dokonanie rzetelnych i wyczerpujących ustaleń w tym zakresie oraz dokonanie wszechstronnej oceny dowodów stosownie do obowiązków wynikających z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Organ administracji publicznej – stosownie do art. 77 § 1 - jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W okolicznościach sprawy nie bez znaczenia jest, że postępowanie dowodowe prowadzone było ponownie na skutek decyzji SKO z 19 III 2025 r. (SKO 4101/235/2025) uchylającej decyzję organu I instancji i formułującej wskazania dowodowe wymagające realizacji. Nakazano m.in. ustalenia dotyczące ewentualnego zalania ścian budynku oraz uszkodzenia fundamentów. W konsekwencji, w przypadku zakwestionowania odwołaniem ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji, obowiązkiem SKO było przeprowadzenie weryfikacji sprawy m.in. pod kątem wykonania zaleceń sformułowanych w poprzedniej decyzji odwoławczej. Tymczasem zaskarżona obecnie decyzja odwoławcza w ogóle nie odnosi się do wskazań dotyczących okoliczności zalania ścian budynku. Trafnie podnosi skarżący, że nie sposób dowiedzieć się z decyzji, dlaczego w aktualnej ocenie szkód przyjęto, że ściany nie zostały na skutek powodzi uszkodzone, mimo że w poprzedniej ocenie przyjęto uszkodzenia na poziomie 20%. Sąd zwraca także uwagę, że z uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika, że SKO analizowało inną ocenę zakresu uszkodzeń budynku, niż znajdująca się w aktach administracyjnych. SKO w motywach zaskarżonej decyzji stwierdziło bowiem, że: "Procentowy udział poszczególnych elementów budynku jako całości został określony w następujący sposób: fundamenty ze ścianami piwnic 15 %, ściany nośne 25 %, stropy 20 %, dach 15 % oraz inne elementy 25 %". Są to przecież ustalenia całkowicie oderwane od materiału dowodowego w sprawie, w którym próżno szukać oceny, która zawierałaby tego rodzaju parametry. Niezrozumiały jest też fragment decyzji odwoławczej dotyczący problematyki fundamentów. SKO stwierdza w nim, że: "Organ pierwszej instancji wziął również pod uwagę ekspertyzę geotechniczną z dnia 21 maja 2025 r. sporządzoną przez mgr inż. geologa Grzegorza Wyrwas dostarczoną przez stronę. Ponowne oszacowanie szkód uwzględnia zatem wszystkie elementy przedmiotowego budynku mieszkalnego, które zostały uszkodzone w wyniku powodzi". Tymczasem z dokonanej oceny uszkodzeń budynku sporządzonej dnia 28 VI 2025 r. wynika, że tej ekspertyzy nie uwzględniono, gdyż była niekompletna. Jakkolwiek szkoda w obrębie elementu "fundamenty" została oceniona na 40%, przyjmując maksymalny wskaźnik określony w załączniku nr 2 do Zasad w przypadku zalania fundamentów, jednak skarżący nie tyle podnosił fakt "zalania" ile wręcz "uszkodzenia" tego elementu w wyniku powodzi, w świetle powołanego załącznika może oznaczać 80%, a nawet 100% uszkodzenia. Całkowicie nieuprawnione było więc stanowisko SKO stwierdzające, że ekspertyza z 28 VI 2025 r. została uwzględniona, tym bardziej że przedłożona została przez skarżącego w niekompletnej formie, co generalnie wyklucza możliwość oparcia na niej jakichkolwiek wiarygodnych ustaleń. Powyższe wskazuje na istotne naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 kpa, co obligowało do uchylenia decyzji SKO na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa. Rozpatrując sprawę ponownie SKO oceni przeprowadzone dowody mając na względzie sformułowane wyżej uwagi i uwzględniając zalecenia zawarte we własnej decyzji SKO z 19 III 2025 r. (SKO 4101/235/2025). W przypadku stwierdzenia konieczności uzupełnienia dowodów, SKO skorzysta z kompetencji dowodowych wynikających z art. 136 kpa. Odnosząc się do zarzutów i wniosków skargi Sąd wyjaśnia, że uszkodzenia lub zniszczenia urządzeń instalacyjnych oceniane są w ramach parametru oznaczonego jako "inne elementy urządzenia co, cwu (np. kotły, pompy ciepła)", za które maksymalnie może być przyznany wskaźnik uszkodzenia rzędu 100%. Nie jest to jednak równoznaczne z ustaleniem zasiłku w wysokości odpowiadającej rzeczywistym kosztom usunięcia szkody. Jak trafnie wyjaśniło SKO, celem przedmiotowego zasiłku jest udzielenie wsparcia, a nie naprawienie szkody. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skargi. Zgodnie z art. 106 § 3 ppsa, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie, z uwagi na stwierdzone istotne uchybienia procesowe postępowania odwoławczego, przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu na etapie sądowym nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Skargę rozpatrzono na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ppsa.