IV SA/Wr 6/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu m.in. na opisaną w sentencji decyzję Prezydenta W. (zwanego dalej organem pierwszej instancji). Wyjaśnił, że skargę wnosi w terminie i za pośrednictwem organu administracyjnego, którego akt skarży. Podkreślił także, że gdyby organ pierwszej instancji przekazał skargę do sądu administracyjnego z pominięciem organu odwoławczego, to wnosi o przywrócenie ewentualnie uchybionego terminu. Ponadto skarżący wystąpił o wymierzenie organowi grzywny za rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego oraz rozpoznanie sprawy w trybie przyśpieszonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący w istocie kwestionuje rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. Organ dodał, że w toku całego postępowania administracyjnego skarżący był prawidłowo pouczany o przysługujących mu środkach zaskarżenia, z których skorzystał, wnosząc odwołanie od zakwestionowanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę za pośrednictwem organu pierwszej instancji, a jako jej przedmiot podał decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej, możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zatem, aby podważyć zaskarżoną decyzję winien był w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., co zresztą uczynił. Następnie zaś dopiero miał prawo zakwestionować wydaną przez Kolegium decyzję w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Taka skarga zresztą została również przez niego wniesiona w treści pisma z dnia 17 grudnia 2018 r. i niezależnie od niniejszej sprawy, przekazano ją Kolegium celem nadania jej dalszego biegu. Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności należało stwierdzić, że skarga wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji okazała się niedopuszczalna. W związku z tym Sąd zobowiązany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak sentencji niniejszego postanowienia. W takiej sytuacji nie było już potrzeby odrębnego rozpatrzenia pozostałych, wynikających ze skargi i z nią ściśle związanych żądań, obejmujących m.in. kwestię wymierzenia grzywny, czy przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z racji braku możliwości zaskarżenia przedmiotowej decyzji wprost do sądu administracyjnego, termin ten skarżącemu w ogóle nie przysługiwał, a więc nie mógł on również rozpocząć swojego biegu.