IV SA/Wr 60/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. J. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 60/10 uchylającego decyzję Wojewody D. z dnia [...], sygn. akt SOC.V.5110/423/09 oraz decyzję ją poprzedzającą w sprawie ze skargi A. J. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 60/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody D. z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oraz decyzję ją poprzedzającą w sprawie ze skargi A. J. W piśmie z dnia 25 października 2010 r. skarżący złożył "zapytanie w sprawie wyroku, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję". Zdaniem skarżącego nigdzie w wyroku nie ma mowy o oddaleniu jego żądania, a w wyroku zapisano "uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą", co skarżący uznaje za uchylenie decyzji o wymeldowaniu. W związku z powyższym, pismem z dnia 2 listopada 2010 r. Sąd zwrócił się do skarżącego o nadesłanie informacji, czy w treści pisma z dnia 25 października 2010 r. zawarty jest wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku (wniosek o wykładnię wyroku), czy też inny wniosek. W odpowiedzi skarżący podtrzymał swój wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku. Wniósł o wyjaśnienie: "dlaczego Sąd skupił się na argumentach wznowienia postępowania", i czy "Sąd uchylił decyzję taką jaka ona jest w treści tzn. akceptującą wymeldowanie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W przedmiotowej sprawie Sąd nie kontrolował prawidłowości decyzji o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego, gdyż decyzja ta jest prawomocna i funkcjonuje w obrocie prawnym lecz decyzję o odmowie wznowienia postępowania w w/w zakresie. Orzeczenie Sądu w sprawie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jaki i motywującego ją uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku na podstawie art. 158 p.p.s.a.