IV SA/Wr 60/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. F. na Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 8 stycznia 2025 r., zatytułowanym: "Skarga", skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, A. F. (dalej: skarżąca) wywiodła m.in., że "składa zażalenie w związku z sytuacją, w jakiej zostałam postawiona, jako studentka studiów [...] stopnia F. na Wydziale N. Uniwersytetu Wrocławskiego". W treści pisma skarżąca wskazuje, że została poinformowana przez członka Rady Wydziału N. Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Prodziekana ds. Kształcenia Uniwersytetu Wrocławskiego o braku zgody Rady Wydziału na temat pracy magisterskiej. Następnie, jak twierdzi skarżąca, Dziekanat Wydziału N. Uniwersytetu Wrocławskiego poinformował ją o braku możliwości złożenia wniosku o wznowienie semestru studiów. Konkludując, skarżąca wywodzi, że chciałaby "poznać faktyczne powody niechęci i odrzucenia, jakich nieustannie doświadczam od pracowników administracyjno-naukowych" Instytutu F.i na Wydziale N. Uniwersytetu Wrocławskiego. W związku z tym, że z treści ww. pisma nie wynikało jaki akt administracyjny ma zostać poddany sądowej kontroli, zgodnie z zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 13 lutego 2025 r., pismem Sądu z dnia 17 lutego 2025 r., skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji. Na uzupełnienie wskazanego braku zakreślono skarżącej termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym skarżącej terminie, w piśmie z dnia 25 lutego 2025 r. skarżąca wskazuje, że "w wyniku nieformalnych informacji przekazywanych przez pracowników administracyjno-naukowych Instytutu F. oraz ich systematycznego ignorowania wszelkich prób podejmowanych przeze mnie w celu poznania przyczyn odrzucenia" termin obrony jej pracy magisterskiej został przesunięty o rok. Ponadto wyjaśniła, że wniesiona przez nią pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. skarga dotyczy decyzji w przedmiocie: 1) odrzucenia tematu pracy magisterskiej przez osobę prowadzącą seminarium magisterskie; 2) braku możliwości wznowienia semestru zimowego; 3) odmowy potwierdzenia złożenia wniosku o wznowienie semestru letniego; 4) uzyskania zaliczenia przedmiotu "[...]" przez osoby, które nie spełniły wymagań uzyskania jego zaliczenia; 5) odmowy udzielenia stypendium naukowego przez Komisję Stypendialną, przy czym w tym przypadku nie został wskazany numer tej decyzji oraz data jej wydania. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego (dalej: organ) wniósł o odrzucenie skargi. Pełnomocnik organu zaznaczył, że decyzjami organu wydanymi wobec skarżącej były: 1) decyzja z dnia 5 listopada 2024 r. (nr DN.538.32.2024.KS-Ż) utrzymująca w mocy decyzję organu z dnia 30 września 2024 r. (nr WNS.538.575.2024.262640.AW) w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy studentów - wobec której skarżąca nie wniosła skargi do sądu administracyjnego w ustawowym terminie; 2) decyzja z dnia 17 stycznia 2025 r. (nr WNS.513.18.2025.262640.AW) w przedmiocie wyrażenia zgody na wznowienie studiów na kierunku F. Uniwersytetu Wrocławskiego w roku akademickim 2024/2025 - wobec której skarżąca nie wniosła środków odwoławczych. Zdaniem pełnomocnika organu z treści wniesionej przez skarżąca skargi nie wynika, by jej przedmiotem była konkretna decyzja organu, zaś wskazane przez skarżącą przedmioty skargi nie są objęte kognicją sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) skarga, spełniająca wymogi pisma procesowego określone w art. 46 p.p.s.a., powinna wskazywać zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność. Spełnienie omawianego wymogu formalnego skargi oznacza, że pismo będące skargą wnoszoną do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi jednoznacznie wskazywać co jest przedmiotem skargi, tj. wskazać organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie oraz datę i numer zaskarżonej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności. Takie określenie przedmiotu skargi powinno być sformułowane na tyle jasno i precyzyjnie by umożliwić sądowi ustalenie treści żądania bowiem Sąd nie może domyślać się co jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Mając na uwadze powyższy przepis konieczne było wezwanie skarżącej do sprecyzowania skargi wniesionej pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. poprzez precyzyjne określenie przedmiotu zaskarżenia, tj. podanie numeru i daty skarżonej decyzji. Skarżąca odpowiedziała na wezwanie Sądu, jednakże w piśmie z dnia 25 lutego 2025 r. wskazała, że przedmiotem wniesionej skargi są nieformalne informacje przekazywane jej przez pracowników administracyjno-naukowych Instytutu F. Wydziału N. Uniwersytetu Wrocławskiego, które doprowadziły do przesunięcie terminu obrony jej pracy magisterskiej. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że przedmiotem skargi czyni decyzje podejmowane przez pracowników ww. jednostki dotyczące odrzucenia tematu pracy magisterskiej, braku możliwości wznowienia semestru zimowego, odmowy potwierdzenia wniosku o wznowieniu semestru letniego, nieuzasadnionego zaliczenia przedmiotu osobom niespełniającym wymagań dla jego zaliczenia oraz odmowy udzielenia stypendium naukowego. Z treści skargi oraz pisma skarżącej z dnia 25 lutego 2025 r. nie wynika jakiego konkretnie aktu, bądź czynności organu - Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego skarga ta dotyczy. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 14 § 1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Zasadniczym warunkiem potraktowania pisma jako decyzji jest przede wszystkim załatwienie nim sprawy administracyjnej. Istotę sprawy administracyjnej określa art. 1 pkt 1 k.p.a., warunkując jej byt od działania właściwego organu uprawnionego do wydania decyzji, której adresatem jest konkretna strona, w oparciu o przepisy materialne, w sprawie indywidualnej. Decyzją zatem może być tylko takie pismo, które stosownie do art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. załatwia jakąś sprawę administracyjną, rozstrzygając ją co do istoty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 7245/21). Akt będący decyzją, oprócz formy pisemnej, musi zawierać również: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy (art. 107 § 1 k.p.a.). Żadna z powołanych w skardze oraz piśmie skarżącej z dnia 25 lutego 2025 r. kwestionowanych form działania organu nie przybrała wymaganej przepisami prawa formy decyzji administracyjnej. Skarżąca nie wskazuje również jaka konkretnie decyzja, spełniające wymogi określone w powołanych przepisach k.p.a., została wobec niej wydana i jest przedmiotem skargi. Identyczne uwagi należy odnieść do prawnej formy działania organu administracji publicznej jaką jest postanowienie. Oprócz formy pisemnej, akt ten, stosownie do art. 124 k.p.a., powinien zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania (§ 1 ). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2). Skarżąca nie określiła w drodze jakiego postanowienia, spełniającego ww. wymogi, organ rozstrzygnął co do istoty sprawę, w której skarżąca byłaby stroną. Należy również zauważyć, że z treści skargi oraz pisma skarżącej z dnia 25 lutego 2025 r. nie wynika, by wobec skarżącej prowadzone było postępowanie administracyjne, w oparciu o przepisy k.p.a., w wyniku którego wobec skarżącej podjęto inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący jej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z nadesłanych przez pełnomocnika organu akt administracyjnych, wobec skarżącej organ wydał jedynie: 1) decyzję, datowaną na dzień 5 listopada 2024 r. (nr DN.538.32.2024.KS-Ż) utrzymująca w mocy decyzję organu z dnia 30 września 2024 r. (nr WNS.538.575.2024.262640.AW) w przedmiocie skreślenia z listy studentów; 2) decyzję, datowaną na dzień 17 stycznia 2025 r. (nr WNS.513.18.2025.262640.AW), w przedmiocie wyrażenia zgody na wznowienie studiów na kierunku F. Uniwersytetu Wrocławskiego w roku akademickim 2024/2025. Jednakże żaden z tych aktów administracyjnych, stosownie do treści skargi oraz pisma skarżącej z dnia 25 lutego 2025 r., nie jest przedmiotem wniesionej przez skarżącą skargi. Wobec powyższego Sąd uznał wniesioną przez skarżącą, datowaną na dzień 8 stycznia 2025 r., skargę za niedopuszczalną, uznając, że na gruncie p.p.s.a, Sąd nie ma podstaw domniemywać, co jest przedmiotem zaskarżenia, gdyż to sama skarżąca decyduje, jaki akt administracyjny, mający formę określoną w art. 3 § 1 pkt 1-7 p.p.s.a. oraz m.in. w powołanych wyżej przepisach k.p.a., chce poddać sądowej kontroli. Braki formalne skargi, polegające na niedokładnym określeniu w niej żądania, uniemożliwiają ustalenie przedmiotu sprawy a tym samym nadanie jej dalszego biegu. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.