IV SA/Wr 601/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 6/06 oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 6/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko. Pismem z dnia 5 listopada 2007 r. E. G. wniosła o "wznowienie jej sprawy dotyczącej zabranego zasiłku na niepełnosprawne dziecko". Pismem z dnia 16 listopada 2007 r. Sąd poinformował skarżącą o treści przepisów art. art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazujących podstawy wznowienia postępowania. Jednocześnie wezwano skarżącą o podanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania oraz dokładne określenie dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia. W piśmie z dnia 22 listopada 2007 r. skarżąca nie wskazała żadnej ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Wniosła ponownie o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Podała, że wyrok tut. Sądu jest jej potrzebny aby go przesłać do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Ustawa ta w przepisach art. 271 – art. 274 wskazuje podstawy wznowienia postępowania. Z przepisu art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie zaś z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. art. 271, 272, 273 i 273 p.p.s.a. Przesłanką wznowieniową nie jest podnoszony przez skarżącą zamiar wystąpienia do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jak również niemożność udziału w postępowaniu sądowym z powodu braku pieniędzy na podróż. W tej sytuacji wniesiona przez stronę skarżącą skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.