IV SA/Wr 602/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant : starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [....] r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia na stałe w domu pomocy społecznej I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi M.F. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną, po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: skarżący), od wydanej z upoważnienia Starosty Powiatu [....], decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. z dnia [...] r, nr [...] o umieszczeniu skarżącego na stałe w Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w O. Ś., przy ul. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w O. III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 16 grudnia 2011 r. (sygn. akt [...]), wydanym na wniosek Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, umieszczono skarżącego w domu pomocy społecznej. Decyzją z dnia [... r., nr [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w tej miejscowości, skierowano skarżącego do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w O. Ś.. W uzasadnieniu organ ten powołał się na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2011 r. (sygn. akt [...]). Decyzja ta jest ostateczna. Pismem z dnia [..] r. nr [..], Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie zawiadomił Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D. o umieszczeniu skarżącego na liście oczekujących na zamieszkanie w Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Wskazał, że przewidywany czas oczekiwania na miejsce wynosi około 3-5 miesięcy, przy czym czas ten może ulec wydłużeniu lub skróceniu. Pismo to zostało przesłane do wiadomości skarżącego. Wspomnianą decyzją Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie orzekł o umieszczeniu skarżącego na stałe w Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych we wspomnianej miejscowości. W jej uzasadnieniu podał, że skarżący został skierowany do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych powyższą decyzją z dnia [...] r. W chwili obecnej znajduje się na pierwszym miejscu na liście osób oczekujących na zamieszkanie i Dom Pomocy Społecznej posiada aktualnie wolne miejsce. Skarżący w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. o umieszczeniu go w Domu Pomocy Społecznej stwierdził, że nie wie, na jakiej podstawie umieszczono go w Domu Pomocy Społecznej. Podał, że jest osobą dobrze i samodzielnie funkcjonującą w codziennym życiu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu tego odwołania wskazało, że zasady i warunki umieszczania osób w domu pomocy społecznej regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 182; dalej ustawa o pomocy społecznej). Zgodnie z art. 54 ust. 1 tej ustawy, osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Po zapoznaniu się z dowodami zebranymi w sprawie, Kolegium stwierdziło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Zgodnie z art. 38 tej ustawy, osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub zgodą jej przedstawiciela ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej. Jeżeli taka osoba lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na przyjęcie jej do domu pomocy społecznej, a brak opieki zagraża życiu tej osoby, organ do spraw pomocy społecznej może wystąpić do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania tej osoby z wnioskiem o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez jej zgody. Zapewnienie realizacji postanowienia sądowego o przyjęciu do domu pomocy społecznej, należy do starosty powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (art. 40 ust. 1). Stosownie natomiast do art. 54 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej w przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do zawiadomienia o tym właściwego sądu. W aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2011 r. (sygn. akt [...]), wydane na wniosek Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji (starosta powiatu) miał zatem obowiązek wykonać prawomocne orzeczenie Sądu i wydać decyzję o umieszczeniu skarżącego w Domu Pomocy Społecznej. Wydanie zaskarżonej decyzji było konsekwencją podjętego przez Sąd postanowienia i brak jest podstaw, aby decyzję tę kwestionować. Kolegium w decyzji tej poinformowało, że w myśl art. 41 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, osoba przyjęta do domu pomocy społecznej w trybie art. 39 tej ustawy, jej przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewni w linii prostej, rodzeństwo oraz osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę - mogą występować do sądu opiekuńczego o zmianę orzeczenia o przyjęciu do domu pomocy społecznej. Z takim wnioskiem może także wystąpić kierownik domu pomocy społecznej, jeżeli uzna, że zmieniły się okoliczności uzasadniające orzeczenie o przyjęciu tej osoby do domu pomocy społecznej bez jej zgody. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Kolegium w przedmiocie umieszczenia go domu pomocy społecznej. Opisał w niej historię swojej rodziny oraz przedstawił aktualną sytuację życiową. Wskazał, że zarzuty kierowane przeciwko niemu oraz jego matce przez pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej są wyolbrzymione. Oświadczył, że idąc do Domu Pomocy Społecznej nie będzie mógł realizować swoich planów i marzeń, które - mając [...] lat – posiada oraz że mieszkanie w którym zamieszkuje wraz z matką nie jest zadłużone. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz przedstawioną w niej argumentację. Wskazało, że nie czyni ona zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, nie zawiera określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarżący nie wskazał zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji, choć decyzja zawiera stosowne pouczenie o takim wymogu. Ponownie podkreśliło, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o ochronie zdrowia psychicznego powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. art. 38, art. 39, art 40. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy jeżeli, osoba o której mowa w art. 38 lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na przyjęcie jej do domu pomocy społecznej, a brak opieki zagraża życiu tej osoby, organ do spraw pomocy społecznej może wystąpić do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania tej osoby z wnioskiem o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez jej zgody. Realizacja postanowienia sądowego o przyjęciu do domu pomocy społecznej należy do starosty powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (art. 40 ust. 1). Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2011 r., wydanym na wniosek Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, orzeczono o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji (starosta powiatu) miał obowiązek wykonać prawomocne orzeczenie Sądu i wydać decyzję o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej. Wydanie zaskarżonej decyzji było konsekwencją podjętego przez Sąd Rejonowy postanowienia. Kolegium wskazało, że w zaskarżonej decyzji poinformowało skarżącego, że w myśl art. 41 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, osoba przyjęta do domu pomocy społecznej, w trybie art. 39 tej ustawy, jej przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewni w linii prostej, rodzeństwo oraz osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę - mogą występować do sądu opiekuńczego o zmianę orzeczenia o przyjęciu do domu pomocy społecznej. Z takim wnioskiem może także wystąpić kierownik domu pomocy społecznej, jeżeli uzna, że zmieniły się okoliczności uzasadniające orzeczenie o przyjęciu tej osoby do domu pomocy społecznej bez jej zgody. Pismem z dnia [...] r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu podtrzymał skargę na zaskarżoną decyzję Kolegium o umieszczeniu na stałe skarżącego w Domu Opieki Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych, oraz wniósł o zasądzenie kosztów z tytułu niepłaconej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych prawem. Ponadto podniósł, że w ocenie skarżącego organ dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 54 ust. 1 i 2 w związku z art. 56 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, albowiem organ przyjął, że skarżący jest osobą przewlekle somatycznie chorą i winien zostać umieszczony w Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala przyjąć takiego stanowiska. Zarzucił również obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie normy wynikającej z art. 56 pkt 7 w zw. z art. 59 ust. 7 powołanej ustawy o pomocy społecznej, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności opinia biegłych w przedmiocie uzależnienia od alkoholu z dnia [...].07.2010 r. (w aktach sprawy) oraz wnioski pracownika socjalnego zawarte w kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego (w aktach sprawy) wskazują, że skarżący wykazuje cechy uzależnienia alkoholowego, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż powinien on być umieszczony na czas określony, a nie na stałe jak wskazuje organ, w Domu Pomocy Społecznej dla osób uzależnionych od alkoholu, a nie dla osób przewlekle somatycznie chorych. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik z urzędu w imieniu skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślił, że zgodnie z doktryną osoby przewlekle somatycznie chore to "osoby cierpiące na dolegliwości cielesne, fizyczne i chore psychicznie" (tak: Iwona Sierpowska Komentarz do art. 56 ustawy o pomocy społecznej), a zdaniem skarżącego u niego wyżej wymienione dolegliwości nie występują. Ponadto dodał, że organ wskazał jako podstawę umieszczenia skarżącego w Domu Pomocy Społecznej na stałe dla osób przewlekle somatycznie chorych orzeczenie Sądu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt[...]. Skarżący wskazuje, że Sąd w przedmiotowym orzeczeniu postanawia jedynie umieścić skarżącego w Domu Pomocy Społecznej, nie wskazuje natomiast, iż ma to być umieszczenie na stałe i w Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. pełnomocnik z urzędu podtrzymał skargę oraz ponowił wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej: p.p.s.a.) wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m. in. skargi na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Kolegium w sprawie umieszczenia skarżącego na stałe w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 54 ust. 1 tej ustawy osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby, niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Stosownie do art. 54 ust. 4 powołanej ustawy w przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej mają obowiązek zawiadomić właściwy sąd opiekuńczy, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela lub opiekuna – prokuratora. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt [..], umieścił skarżącego w domu pomocy społecznej. Postanowienie to zostało wydane po rozpoznaniu wniosku Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Przy wydaniu tego postanowienia to na sądzie opiekuńczym (sądzie rejonowym) spoczywa obowiązek wyjaśnienia i dokonania oceny, czy osoba mająca być umieszczona w domu pomocy społecznej spełnia ustawowe kryteria do umieszczenia jej w tym domu nawet wbrew jej woli. Orzeczenie sądu opiekuńczego zastępuje brak zgody na umieszczenie osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego w domu pomocy społecznej (wyrok NSA w z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1077/12, LEX nr 1366409). Podjęcie przez Sąd Rejonowy wskazanego wyżej postanowienia z dnia 16 grudnia 2011 r. oznacza, że to sąd opiekuńczy dokonał ustalenia, że skarżący spełnia przesłanki uzasadniające umieszczenie w domu pomocy społecznej. Powyższe prawomocne postanowienie jest wiążące nie tylko dla wydających decyzje organów, ale także dla innych sądów. Zgodnie, bowiem z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (ustawa z dnia 17 listopada 1964 r., Dz. U. z 1964 r. nr 43, poz. 296 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem ani sąd administracyjny, ani organy administracji publicznej nie posiadają uprawnień do dokonywania oceny (kwestionowania) prawidłowości zapadłych w postępowaniu przed sądem cywilnym orzeczeń sądowych. Organy administracji, wydając w tym przedmiocie decyzje o skierowaniu a następnie umieszczeniu w placówce osoby wskazanej w postanowieniu, są jedynie wykonawcami wiążącego je prawomocnego orzeczenia sądowego. (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 roku w spr. I OSK 1077/12 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2010 roku w spr. II SA/Gd 676/10, w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2011 roku w spr. II SA/Kr 1143/10, w Białymstoku z dnia z dnia 5 lutego 2012 roku w spr. II SA/Bk 853/12 ). W tej sytuacji, wobec wydania przez sąd powszechny orzeczenia o potrzebie przyjęcia skarżącego – bez jego zgody – do domu pomocy społecznej, rola organu pierwszej instancji ogranicza się wyłącznie do wykonania orzeczenia sądu opiekuńczego poprzez wydanie w pierwszej kolejności decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej, a następnie decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Taką decyzją o charakterze wykonawczym była decyzja Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, wydana z upoważnienia Wójta Gminy, z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych we wskazanej wyżej miejscowości. Decyzja ta ma walor ostateczności, ponieważ skarżący nie wniósł od niej odwołania. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej decyzję o skierowaniu osoby do domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu kierowania jej do domu pomocy społecznej. Kolejną decyzją o charakterze wykonawczym była decyzja- działającego z upoważnienia starosty - Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] r. o umieszczeniu na stałe skarżącego w domu pomocy społecznej, od której skarżący wniósł odwołanie i która została utrzymana w mocy przez Kolegium zaskarżoną do Sądu decyzją tego organu z dnia z [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że dom pomocy społecznej, do którego został skierowany skarżący decyzją z dnia [...] r. posiada wolne miejsce, zaś skarżący znajduje się na pierwszym miejscu na liście osób oczekujących, co uzasadnia umieszczenie go w tym domu. Stosownie do art. 59 ust. 2 tej ustawy, decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. W świetle powyższego skoro prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążące dla organów administracji obu instancji orzekających w niniejszej sprawie oraz dla Sądu, to przyjąć należy, że zaskarżona do Sądu decyzja miała na celu wykonanie tego prawomocnego orzeczenia. W tej sytuacji bezzasadne są argumenty podniesione w skardze dotyczące sytuacji życiowej skarżącego, realizacji jego planów i marzeń oraz okoliczność że mieszkanie nie jest zadłużone. Bezpodstawny jest zarzut podniesiony przez pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, w piśmie z dnia [...] r., dotyczący wadliwości umieszczenia skarżącego w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych oraz zarzut dotyczący umieszczenia w tym domu na stałe. Prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego ma charakter wiążący, dlatego przez czas istnienia tego orzeczenia w obrocie prawnym skarżący pozostawać będzie stale w ośrodku pomocy społecznej, co oznacza że jego pobyt tam będzie miał charakter stały. Świadczy o tym również treść przepisu art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który jako przesłankę umieszczenia osoby w ośrodku pomocy społecznej wymienia potrzebę całodobowej opieki. Brak zapisu w postanowieniu sądu opiekuńczego dotyczącego charakteru pobytu (stały lub czasowy) oznacza, że pobyt w domu pomocy społecznej ma charakter stały i obowiązuje do czasu uchylenia tego orzeczenia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 149/13, Lex nr 1334232). Niezasadne jest zatem stanowisko pełnomocnika, że skoro z postanowienia Sądu Rejonowego nie wynika, aby skarżący miał zostać umieszczony na stałe w domu pomocy społecznej, to powinien zostać umieszczony na czas określony. Jedynie w przypadku uchylenia przez Sąd Rodzinny postanowienia z dnia 16 grudnia 2011 r. ustanie obowiązek stałego pobytu skarżącego w ośrodku pomocy społecznej. Ponadto nietrafne jest stanowisko pełnomocnika, że skarżący, jako osoba nadużywająca alkoholu, powinien zostać umieszczony w domu pomocy społecznej na czas określony na podstawie art. 56 pkt 7 w związku z art. 59 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej. Przepisy te weszły w życie w dniu 11 maja 2013 r. na podstawie art. 1 pkt 13 i 14 ustawy z dnia 22 lutego 2013 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 509). Przepis art. 56 precyzuje typy domów pomocy społecznej w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone i w pkt 7 (dodanym 11 maja 2013 r.) wymienia dom pomocy społecznej dla osób uzależnionych od alkoholu. Natomiast art. 59 ust. 7, który wszedł w życie również 11 maja 2013 r., stanowi, że decyzje o skierowaniu oraz o umieszczeniu w domu pomocy społecznej, o którym mowa w art. 56 pkt 7 wydaje się na czas określony nie dłuższy niż 12 miesięcy, z możliwością przedłużenia do18 miesięcy w uzasadnionych przypadkach. O skierowaniu do odpowiedniego typu domu pomocy społecznej nie orzeka sąd opiekuńczy w postanowieniu o umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Po otrzymaniu orzeczenia sądu opiekuńczego, organ wydaje decyzję o skierowaniu osoby do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu dostosowanego do rodzaju schorzeń. W dacie podjęcia decyzji o skierowaniu skarżącego do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych, czyli dnia [...] kwietnia 2012 r., przepisy art. 56 pkt 7 i art. 59 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej jeszcze nie obowiązywały i tym samym nie mogły mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie kwestionował tej decyzji i stała się ona ostateczna. Konsekwencją tej decyzji jest zaskarżona do Sądu decyzja o umieszczeniu na stałe w domu pomocy społecznej. Decyzja o umieszczeniu w domu pomocy społecznej ma na celu wykonanie decyzji o skierowaniu do tego domu. Skoro w decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej wskazano typ domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych, wymieniony w pkt 2 art. 56 ustawy o pomocy społecznej, to skarżący nie mógł zostać umieszczony na podstawie późniejszej decyzji w innym typie domu pomocy społecznej, określonym w przepisie pkt 7 art. 56 omawianej ustawy, nawet jeżeli przepis ten obowiązywał już w dacie wydania decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Organ orzekający o umieszczeniu w domu pomocy społecznej jest związany decyzją o skierowaniu do określonego typu domu pomocy społecznej, wymienionego w art. 56 ustawy o pomocy społecznej. Kwestionowanie typu (rodzaju) domu pomocy społecznej, o którym mowa w art. 56 ustawy o pomocy społecznej, dopiero po wydaniu decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej, podjętej na podstawie art. 59 ust. 2 tej ustawy, jest nieskuteczne z uwagi na to, że typ domu pomocy ustalony został w odrębnym postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją o skierowaniu do domu pomocy społecznej, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznanego pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za zastępstwo prawne przyznane na zasadzie prawa pomocy znajduje oparcie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).