IV SA/Wr 603/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Prezydent W. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006, nr 139, poz. 993) oraz art. 104 kpa, w związku z wszczętym na wniosek J. K. postępowaniem administracyjnym w sprawie wymeldowania J. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. Sz. [...] we W., orzekł o wymeldowaniu J. K. ze wskazanego wyżej lokalu. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalono następujący stan faktyczny: J. K. i J. K. byli małżeństwem. Wspólnie zajmowali lokal położony przy ul.Sz. [...] we W., którego są współnajemcami. W październiku 2009 roku Sąd Okręgowy we W. rozwiązał ich małżeństwo przez rozwód. Jeszcze przed orzeczeniem rozwodu, pod koniec czerwca 2009 roku, J. K. opuścił wspólny lokal. J. K. wystąpiła więc o jego wymeldowanie. Wnioskodawczym wyjaśniła, że b.mąż zabrał swoje rzeczy i dobrowolnie opuścił lokal. Oddał jej klucze od mieszkania i oświadczył, że ułożył sobie życie z inną kobietą i już nie wróci. Od czasu opuszczenia mieszkania nie był w nim ani razu. Wnioskodawczyni nie zna miejsca jego pobytu. Przesłuchani w sprawie świadkowie potwierdzili, że J. K. w czerwcu 2009 roku wyprowadził się z lokalu. Jednego ze świadków on sam poinformował, że wyprowadził się z mieszkania. Od tego czasu świadkowie nie widzieli go ani w budynku, ani w mieszkaniu. Wcześniej, gdy mieszkał, był widywany na schodach, na podwórku, w drodze do pracy - było go też słychać. Świadkowie nie znają jego nowego miejsca pobytu. Podjęte w trakcie postępowania próby ustalenia miejsca pobytu J. K. nie dały rezultatu. Nie odbiera korespondencji w miejscu zameldowania. Nie zgłosił ani swojego pobytu czasowego w innym miejscu, ani wyjazdu za granicę /informacja TBD/, nie został osadzony w areszcie śledczym czy zakładzie karnym na terenie kraju /informacja Krajowego Rejestru Karnego/. Jego matka oświadczyła telefonicznie /za pośrednictwem sąsiada/, że nie ma żadnego kontaktu ze swoim synem. Ponieważ nie można było ustalić miejsca pobytu J. K. i nie brał on udziału w toczącym się postępowaniu, organ skierował wniosek do Sądu Rejonowego dla W. – Ś. o wyznaczenie dla niego przedstawiciela - na podstawie art.34 § 1 kpa. W dniu 18 marca 2010 roku Sąd Rejonowy dla W.-Ś. ustanowił dla niego przedstawiciela w osobie H. L. W międzyczasie J. K. zgłosił swój udział w postępowaniu, gdyż dowiedział się, że takowe się toczy. Zapoznał się z aktami sprawy i w złoconych wyjaśnieniach potwierdził, że pod koniec czerwca 2009 roku opuścił lokal, w którym jest zameldowany. J. K. wystawiła mu wówczas rzeczy za drzwi, a on je zabrał i wyszedł z mieszkania. Na drugi dzień wnioskodawczyni zmieniła zamek w drzwiach, więc oddał jej niepotrzebne już klucze. Wyprowadził się do kolegi. Nie ma zamiaru mieszkać w przedmiotowym lokalu, bo ma on tylko jeden pokój, a wspólne zamieszkiwanie z byłą żoną jest niemożliwe. Nie ma jednak zamiaru rezygnować z zameldowania w tym lokalu, gdyż nie może zostać bez meldunku. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, że J. K. spełnił przewidziany prawem warunek wymeldowania z lokalu decyzją administracyjną, albowiem bez wymeldowania opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim od około roku. Świadomie utrzymuje fikcję meldunkową, mimo że lokal przy ul.Sz. [...] nie stanowi miejsca jego pobytu stałego, gdyż nie mieszka w nim już od około roku i nie ma zamiaru mieszkać. Utrzymywanie fikcji meldunkowej i nieuregulowanie obowiązku meldunkowego stanowi wykroczenie, albowiem zgodnie z art. 15ust. 1 ustawy o ewidencji ludności osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego lokalu. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi wykroczenie z art. 147 § 1 kw ("kto nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku meldunkowego, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany"). W tej sytuacji organ właściwy w sprawach ewidencji ludności obowiązany jest orzec o wymeldowaniu J. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul.Sz. [...] we W. - zgodnie z żądaniem uprawnionego podmiotu. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podniósł, że po rozwodzie żona zmieniła zamki w drzwiach. Na co wniósł skargi do Sądu Okręgowego we W. i do Wiceprezydenta W. Sprawa trafiła do Sądu w przedmiocie zamieszkania i podziału majątku, który była żona chce w całości zatrzymać dla siebie. Wojewoda D. decyzją, z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpatrzeniu odwołania J. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoją decyzję wskazał, że postępowanie w sprawie wymeldowania J. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy S. S. [...] we W. zostało wszczęte w dniu 2 lutego 2010r. na wniosek J. K., która podała, że wyżej wymieniony od czerwca 2009r. nie przebywa w spornej nieruchomości. Z zeznań złożonych w dniu 10 lutego 2010 r. przez J. K. wynika, że jej były mąż pod koniec czerwca 2009 r., czyli przed orzeczeniem rozwodu, dobrowolnie wyprowadził się z przedmiotowego mieszkania, z którego zabrał swoje rzeczy osobiste oraz oddał do niego klucze. Strona oświadczyła, że odwołujący opuszczając sporny lokal stwierdził, że ułoży sobie życie z inną kobietą i już nie wróci. W dniu 2 marca 2010 r. K. Ch. oświadczyła do protokołu, że jej sąsiadka od czerwca 2009 r. sama mieszka w lokalu przy ul. S.-Sz. [...] we W. Zeznająca w dniu 5 marca 2010 r. K. T. stwierdziła, że J. K. latem 2009 r. wyprowadził się z przedmiotowej nieruchomości. Ponadto świadek stwierdziła, że opuszczenie przez odwołującego miejsca zameldowania na pobyt stały było dobrowolne, ponieważ sam jej o tym skarżący mówił. Z zeznań złożonych w dniu 10 marca 2010 r. przez E.G. wynika, że J. K. od czerwca 2009 r. nie mieszka w lokalu przy ul. S.-Sz. [...] we W. Zeznająca stwierdziła, że gdy odwołujący koncentrował swoje sprawy życiowe w przedmiotowym mieszkaniu, to regularnie spotykała go na klatce schodowej - oraz w drodze do pracy. Obecnie świadek nie widuje już swojego byłego sąsiada. W związku z tym, iż niemożliwe było ustalenie aktualnego miejsca pofcyti' J. K., organ" S instancji wystąpił do Sądu Rejonowego dla W. 4 Ś. III Wydział Rodzinny i Nieletnich o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej w trybie art. 34 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kiedy akta przedmiotowej sprawy znajdowały się w sądzie, J. K. stawił się przed organem instancji i oświadczył, że dowiedział się o toczącym postępowaniu Odwołujący podał adres do korespondencji i stwierdził, że jak akta wrócą sądu, to przyjdzie złożyć wyjaśnienia. Z zeznań złożonych w dniu 30 kwietnia 2010 r. przez J. K. wynika, że pod koniec czerwca 2009 r. była żona spakowała jego dobytek i wystawiła go za drzwi. Skarżący zabrał swoje rzeczy osobiste i opuścił lokal przy ul. S.-Sz. [...] we W. Ponadto odwołujący oświadczył, że oddał J. K. klucze do spornej nieruchomości ponieważ na drugi dzień zostały zmienione zamki w drzwiach. Zeznający podkreślił, że po opuszczeniu miejsca zameldowania na pobyt stały zamieszkał u swojego kolegi, a nie u innej kobiety. Ponadto skarżący stwierdził, że nie zamierza wrócić do przedmiotowego mieszkania, ponieważ jego była żona wsadzi go wtedy do więzienia. Uznając za wystarczający zgromadzony dotychczas materiał dowodowy w niniejszej sprawie, decyzją z dnia [...] nr [...], Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu J. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. S.-Sz. [...] we W. Rozpoznając odwołanie organ drugiej instancji stwierdził, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pojęcie "opuszcza", na podstawie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy interpretować, jako dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia formalności meldunkowych, przy czym pojęcie to zawiera w sobie element woli osoby, która w opuszczonym przez siebie miejscu nie zamierza nadal przebywać. Należy zauważyć, że przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy rozumieć nie tylko fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym miejscu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym. Organ odwoławczy zauważa, że żaden przepis nie zobowiązuje lokatora mieszkania do przebywania w nim określoną ilość godzin dziennie, czy stałego w nim nocowania. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przewiduje, iż pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie poglądem sądów administracyjnych, zamiar ten należy rozumieć jako wolę skoncentrowania w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Istotne jest przy tym, aby zamiar ten był określony na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W tym miejscu należy podkreślić, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawiekowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludność polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt niezamieszkiwania J. K. od czerwca 2009 r. w miejscu zameldowania na pobyt stały w lokalu przy ul. S.-Sz. [...] we W. gdyż w tej kwestii zgodne ze sobą są zeznania stron oraz świadków. Sądy administracyjne konsekwentnie utrzymują pogląd, iż dla wykazania niedobrowolnego charakteru opuszczenia miejsca pobytu wymagane jest podjęcie przewidzianych prawem środków, skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia organu państwa m.in. wyroku przywracającego posiadanie lokalu lub orzeczenia potwierdzającego fakt zmuszania do jego opuszczenia. Wobec braku podjęcia przez odwołującego skutecznych działań w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, opuszczenie przez stronę miejsca stałego zameldowania należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. W tym miejscu należy przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 871/07, w którym stwierdzono, że rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie ewidentne zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 679/07, podkreślił, że przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu stałego jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. J. K. nie wykazał w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji jakoby opuszczenie przez niego dotychczasowego miejsca pobytu stałego miało charakter niedobrowolny. Mając powyższe na uwadze uznać należy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż zachodzą podstawy do wymeldowania odwołującego z lokalu przy ul. S.-Sz. [...] we W. w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tym miejscu należy podkreślić, że głównym celem wyżej przytaczanej ustawy jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego; dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Nieodłącznym składnikiem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny. Zgodnie w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 657/2009, przy ustaleniu zamiaru nie można, zatem poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć, bowiem będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m.in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że J. K. od czerwca 2009 r. koncentruje swoje sprawy życiowe poza lokalem przy ul. S.-Sz. [...] we W. Okoliczności sprawy pozwalają uznać, iż skarżący zerwał wszelkie związki z lokalem, w którym jest zameldowany na pobyt stały. Zgodnie ze składanymi oświadczeniami, odwołujący nie ma swobodnego dostępu do spornej nieruchomości. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2002r., sygn. akt II SA/Ka 250/2001, zameldowanie jest jedynie czynnością rejestracyjną, mającą na celu zebranie informacji o tym, kto i gdzie zamieszkuje. Nie jest natomiast w żadnej mierze czynnikiem rodzącym uprawnienia do lokalu. Jest wręcz odwrotnie, gdyż zameldowanie jest wyłącznie skutkiem zamieszkiwania w lokalu. Ponadto nadmienić należy, że zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Utrzymanie w ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu osoby, pomimo stwierdzonego faktu opuszczenia przez nią miejsca zameldowania oznaczałoby tolerowanie fikcji meldunkowej, niedopuszczalnej przepisami prawa. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezydenta W., ponieważ z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że J. K. swoje sprawy życiowe obecnie koncentruje poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Odwołujący w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku meldunkowego, który służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Bezsprzeczne ustalenie, że strona przebywa w innym miejscu zamieszkania, niż to, które figuruje w rejestrach ewidencji ludności stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła. Na powyższą decyzję J. K. wniósł skargę. Skarżący nie zgodził się z zarzutem Wojewody, że nie uczynił nic co przeszkodziłoby byłej żonie utrudnienie w zamieszkiwaniu w lokalu przy ul. Sz. [...], albowiem dołączył do odwołania pisma kierowane do Prezydenta i do Sądu, w których opisał sytuację. Skarżący wnosi do Sądu o zapoznanie się z bilingami telefonicznymi "które wyraźnie mówią, że żona wielokrotnie zmieniała zamki w drzwiach co uniemożliwiało mu zamieszkiwanie". Podniósł, że sąsiadki, które złożyły zeznania w urzędzie kłamią, iż wyprowadził się dobrowolnie. Widywały go bowiem w miejscu zamieszkania. Sąsiadki są dobrymi koleżankami byłej żony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 22 listopada 2010r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym zwrócił się o ponowne uregulowanie jego wymeldowania z lokalu, w którym zamieszkiwał. Wskazał, że ubiegał się o lokal socjalny, ale nie może go otrzymać bo jest z byłą żoną głównym najemcą. Wniósł "o całkowitą eksmisję z byłego lokalu i zlikwidowanie głównego najemcy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stanowi on, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, który opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podnieść należy, że istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest jedynie ustalenie, czy strona skarżąca mieszka w spornym lokalu, a jeśli nie, czy opuściła go w sposób trwały i dobrowolny. Według Sądu organy administracyjne zebrały pełny materiał dowodowy i właściwie go oceniły. Z zeznań J. K. wynika, że jeszcze przed orzeczeniem rozwodu, pod koniec czerwca 2009r., skarżący wyprowadził się dobrowolnie z lokalu, zabrał swoje rzeczy, oddał klucze. Oświadczył, że ułoży sobie życie z inną kobietą i już nie wróci. Przesłuchani w sprawie świadkowie potwierdzili fakt opuszczenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu. Skarżący w złożonych wyjaśnieniach, potwierdził, że pod koniec czerwca 2009r. opuścił lokal, bowiem była żona spakowała jego rzeczy i wystawiła za drzwi. Na drugi dzień zmieniła zamki. Skarżący oddał klucze ponieważ były mu niepotrzebne. Wyprowadził się z miejsca stałego pobytu zamieszkał u swojego kolegi. Oświadczył, że nie występował do Sądu w celu rozstrzygnięcia kwestii mieszkalnej. Nie zamierza wrócić do lokalu bo była żona wsadzi go do więzienia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd judykatury, według którego za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy należy traktować nie tylko dobrowolne zmiany miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana został usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwymi czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. W przedmiotowej sprawie, skarżący nie podejmował żadnych starań mających na celu przywrócenie naruszonego posiadania i prawa zamieszkania w lokalu, w którym był zameldowany. Należy zatem uznać, że opuszczenie przez skarżącego lokalu miało charakter dobrowolny. Podkreślić przy tym należy, że kwestie poruszane w pismach dołączonych do skargi nie mają znaczenia dla oceny przesłanki opuszczenia spornego lokalu. W piśmie z dnia 30 marca 2010r. adresowanym do "Sądu okręgowego we W. Wydział XII Cywilny Rodzinny" skarżący wnosi o podjęcie orzeczenia w sprawie jego eksmisji z lokalu, przy ul. S. Sz. [...] we W. Z kolei z piśmie z dnia 30 marca 2010r. skierowanym do "Wiceprezydenta do spraw lokalowych dla Gminy W." skarżący opisuje swoją sytuację życiową i zwraca się o pomoc w przydzieleniu lokalu socjalnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.