IV SA/Wr 604/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do załatwienia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego postanawia : odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozparzeniu zażalenia Z. D. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. w sprawie nierozpatrzenia wniosku z dnia 3 kwietnia 2009 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. uznało zażalenie za uzasadnione i zobowiązało Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. do załatwienia wniosku Z.D. w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W postanowieniu pouczono stronę o tym, że postanowienie jest ostateczne i że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. Jednocześnie poinformowano stronę, że po wyczerpaniu trybu zażaleniowego może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu I instancji właściwego do rozpatrzenia sprawy, którego bezczynność zaskarża. W dniu 18 września 2009 r. wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skarga na powyższe postanowienie. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi ponieważ przedmiotowe postanowienie (wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a.) jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W piśmie uzupełniającym Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zobowiązano Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. do załatwienia wniosku Z. D. o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 8 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Osobie, która wyczerpała tryb postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie bezczynności przysługuje samoistna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność. Błędne pouczenie strony, że przysługuje jej środek odwoławczy nie może powodować, iż strona postępowania może taki środek wnieść, gdy przepis prawa tego nie przewiduje. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a – orzekł jak w sentencji.