IV SA/Wr 61/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do załatwienia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego postanawia : odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozparzeniu zażalenia Z.D. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. w sprawie nierozpatrzenia wniosku z dnia 8 lipca 2009 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. uznało zażalenie za uzasadnione i zobowiązało Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. do załatwienia wniosku Z. D. w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W postanowieniu pouczono stronę o tym, że postanowienie jest ostateczne i że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. Jednocześnie poinformowano stronę, że po wyczerpaniu trybu zażaleniowego może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu I instancji właściwego do rozpatrzenia sprawy, którego bezczynność zaskarża. W dniu 7 stycznia 2010 r. przesłana została do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skarga na powyższe postanowienie. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi ponieważ przedmiotowe postanowienie (wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a.) jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Osobie, która wyczerpała tryb postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie bezczynności przysługuje samoistna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a – orzekł jak w sentencji.