IV SA/Wr 610/17

|Sygn. akt IV SA/Wr 610/17 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , , Dnia 15 grudnia 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , , Protokolant, Karolina Koziorzębska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r., sprawy ze skargi E.S., na decyzję Wojewody D., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, , , uchyla zaskarżoną decyzję., , Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia 19 lipca 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 24 lipca 2014 r. nr [...], orzekającą o obowiązku zwrotu przez E. S. nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 9.834,40 zł, wypłaconego za okres od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia 15 stycznia 2014 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z dnia 10 stycznia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta W. orzekł o uznaniu zainteresowanego z dniem 8 stycznia 2013 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia 15 stycznia 2014 r. Po uzyskaniu informacji o posiadanym przez zainteresowanego wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 sierpnia 1994 r. do dnia 4 lutego 2014 r., organ pierwszej instancji decyzją z dnia 8 kwietnia 2014 r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia 10 stycznia 2013 r. nr [...] i odmowie uznania zainteresowanego za osobę bezrobotną z dniem 8 stycznia 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda D. decyzją z dnia 27 maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 546/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia 24 sierpnia 2015 r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia 10 stycznia 2013 r. nr [...] i odmowie uznania zainteresowanego za osobę bezrobotną z dniem 8 stycznia 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda D. decyzją z dnia 4 grudnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 56/16 oddalił skargę w całości. Po uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia 10 stycznia 2013 r. nr [...] i odmowie uznania zainteresowanego za osobę bezrobotną z dniem 8 stycznia 2013 r., organ pierwszej instancji decyzją z dni 24 lipca 2014 r. nr [...] na podstawie m. in. art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) orzekł o obowiązku zwrotu przez zainteresowanego nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 9.834,40 zł, wypłaconego za okres od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia 15 stycznia 2014 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu rejestracji w PUP strona oświadczyła nieprawdę, podając że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, czym wprowadziła w błąd Urząd Pracy. Strona otrzymała do wiadomości i własnoręcznie podpisała pouczenie dla bezrobotnych z prawem do zasiłku, w którym została poinformowana o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Tak więc na dzień 8 stycznia 2013 r. strona nie spełniała warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. O istniejącym wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Urząd dowiedział się dopiero podczas weryfikacji wniosku o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej, a więc zbyt późno, aby podjąć działania mające na celu wstrzymanie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 stycznia 2013 r. Sytuacja ta wywołała negatywne skutki w postaci konieczności zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Zasiłek dla bezrobotnych wypłacony za okres od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia 15 stycznia 2014 r. w wysokości 9.834,40 zł stanowi nienależnie pobrane świadczenie. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji, wyjaśniając że po raz pierwszy była zarejestrowana w PUP od dnia 28 listopada 1991 r. do 31 sierpnia 1995 r. Wówczas w dniu 1 sierpnia 1994 r. złożyła wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej i fakt ten nie przeszkadzał w posiadaniu statusu osoby bezrobotnej. Strona oświadczyła, że nigdy tej działalności gospodarczej nie rozpoczęła, nie była podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i nie płaciła składek ZUS na ubezpieczenie społeczne. Od 1 września 1995 r. do 31 sierpnia 1998 r. odwołujący pobierał rentę inwalidzką i następnie ponownie zarejestrował się w PUP. Po utracie zatrudnienia (od dnia 1 czerwca 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r.) strona zarejestrowała się w PUP w dniu 8 stycznia 2013 r. W oświadczeniu rejestrowanego w pkt 10 brak jest precyzyjnego zapisu, dlatego też nie zaznaczył, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W trakcie rejestracji w dniu 8 stycznia 2013 r. nie wiedział, że zmieniły się przepisy ustawy. Gdyby otrzymał taką informację, to by wykreślił posiadany wpis. Poza tym skarżący wskazał na swoją trudną sytuację zdrowotną i finansową. Wojewoda D. decyzją z dnia 19 lipca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przesłanką konieczną do zastosowania art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest ustalenie, że osoba, która świadczenie pobrała, świadomie wprowadziła w błąd powiatowy urząd pracy. O świadomym wprowadzeniu w błąd nie można byłoby mówić jedynie w sytuacji, gdyby odwołujący się, pomimo dołożenia należytej staranności nie posiadał wiedzy, że podane przez niego okoliczności są nieprawdziwe lub gdyby mu nie wyjaśniono, jakie okoliczności decydują o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej. Natomiast zainteresowany w dniu rejestracji został poinformowany, że określenie bezrobotny oznacza osobę, która m. in. nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest fakt nieprowadzenia działalności gospodarczej. Z dokumentów jednoznacznie wynika, że zainteresowany rejestrując się w urzędzie pracy w dniu 8 stycznia 2013 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie zgłosił zawieszenia wykonywania tej działalności. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że organy zatrudnienia nie są właściwe do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i ewentualnej korekty wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zgodnie z przepisami regulującymi prowadzenie działalności gospodarczej, to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek aktualizacji danych zawartych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Niezłożenie przez odwołującego się wniosku o wykreślenie działalności gospodarczej przed rejestracją w urzędzie pracy, należy uznać za brak należytej staranności w działaniu, do którego jako przedsiębiorca był zobowiązany. Odwołujący się, nie informując urzędu pracy podczas rejestracji o posiadaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, wprowadził urząd pracy w błąd i doprowadził do wypłacenia mu nienależnego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponownie wyjaśniając że po raz pierwszy był zarejestrowana w PUP od dnia 28 listopada 1991 r. do 31 sierpnia 1995 r. Wówczas w dniu 1 sierpnia 1994 r. złożył wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej i fakt ten nie przeszkadzał w posiadaniu statusu osoby bezrobotnej. Skarżący oświadczył, że nigdy tej działalności gospodarczej nie rozpoczął, nie był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i nie płacił składek ZUS na ubezpieczenie społeczne. Od 1 września 1995 r. do 31 sierpnia 1998 r. skarżący pobierał rentę inwalidzką drugiej grupy i następnie ponownie zarejestrował się w PUP. Około siedemnaście lat temu skarżący otrzymał z Urzędu Statystycznego pismo i druk oświadczenia, na którym potwierdził własnoręcznym podpisem, że nigdy nie rozpoczął działalności gospodarczej i przy okazji poprosił o wykreślenie wpisu z ewidencji. Następnie oświadczenie to odesłał drogą pocztową na ul. O. we W., gdzie mieścił się organ prowadzący ewidencję wpisów dotyczących działalności gospodarczej. W związku z tym skarżący był przekonany, że został wykreślony i nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, a organy nie uwzględniły obecnie tego faktu. Skarżący podkreślił, że w chwili rejestracji w dniu 8 stycznia 2013 r. był przekonany, że jego wpis w rejestrze już nie figuruje. W dniu rejestracji PUP nie zażądał pisemnego potwierdzenia o wykreśleniu z rejestru tego wpisu. Skarżący stwierdził, że w najmniejszym stopniu nie zawinił, aby otrzymać tak niekorzystną decyzję. Zaznaczył także, że jest w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że po uchyleniu w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji z dnia 10 stycznia 2013 r. o uznaniu zainteresowanego z dniem 8 stycznia 2013 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 16 stycznia 2013 r. do dnia 15 stycznia 2014 r. oraz orzeczeniu o odmowie uznania zainteresowanego za osobę bezrobotną z dniem 8 stycznia 2013 r., wypłacony skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych w łącznej kwocie 9.834,40 zł stał się świadczeniem nienależnym. Organ administracji stwierdził bowiem, że w dniu rejestracji skarżącego w powiatowym urzędzie pracy w dniu 8 stycznia 2013 r. w CEiDG istniał wpis dotyczący indywidualnej działalności gospodarczej skarżącego w zakresie pozostałych specjalistycznych robót budowlanych, gdzie indziej nie sklasyfikowanych, numer NIP [...], numer REGON [...]. Jako datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej wskazano dzień 1 sierpnia 1994 r., jako datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej również dzień 1 sierpnia 1994 r. oraz jako datę wykreślenia wpisu z rejestru dzień 4 lutego 2014 r. Jednocześnie skarżący w oświadczeniu rejestrowanego z dnia 8 stycznia 2013 r. w pkt 10 na pytanie, czy złożył wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej (np. w Urzędzie Miejskim, w Urzędzie Gminy, w Krajowym Rejestrze Sądowym) odpowiedział przecząco. Skarżący otrzymał też w dniu 8 stycznia 2013 r. "Pouczenie dla bezrobotnego z prawem do zasiłku", co potwierdził własnoręcznym podpisem. Pomiędzy stronami postępowania sporne jest, czy w rozpatrywanej sprawie doszło do nienależnego pobrania świadczenia przez skarżącego. Stosownie bowiem do art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach oraz świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Z powołanego uregulowania wynika, że dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane, konieczne jest wystąpienie wskazanych tam przesłanek tj. muszą zaistnieć okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania świadczenia, pobierający świadczenie musi być wcześniej pouczony o konsekwencjach takich okoliczności, pobierający złożył nieprawdziwe oświadczenie lub sfałszował dokumenty albo zaszły inne przypadki świadomego wprowadzenia w błąd organu. Wszystkie przesłanki wskazane w przepisie art. 76 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy odwołują się do świadomości świadczeniobiorcy, do jego winy w ujęciu subiektywnym. Należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji powołały jako podstawę prawną wydanych decyzji zarówno pkt 1, jak i pkt 2 z art. 76 ust. 2 ustawy. Jednakże w niniejszej sprawie ewentualne zastosowanie może mieć pkt 2 z art. 76 ust. 2, ponieważ pkt 1 dotyczy sytuacji ustania prawa do świadczenia w trakcie jego pobierania, a nie sytuacji związanej z pobraniem świadczenia w całości, pomimo że świadczenie to od początku nie przysługiwało danej osobie. Oczywiście istotny wpływ na "świadome wprowadzenie w błąd" urzędu pracy ma także prawidłowe pouczenie danej osoby o istotnych dla sprawy okolicznościach. Przyjęcie, że pobrane świadczenie było nienależne w rozumieniu 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, wymaga zatem wykazania negatywnego zachowania danej osoby, ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią art. 76 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, obowiązek zwrotu został połączony nie z samym tylko pojęciem "nienależnego świadczenia", lecz z zaistnieniem "świadczenia nienależnie pobranego". Wskazane sformułowania nie są zaś pojęciami tożsamymi. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę na to, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Zatem pojęcie to nie nawiązuje do świadomości i woli jakiejkolwiek osoby. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). Przyjmuje się ponadto, że obowiązek obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych oświadczeń, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 826/09, z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt I OSK 555/14, z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3263/14). W ocenie Sądu, organy administracji dokonały błędnej wykładni art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i w konsekwencji przedwcześnie uznały, że przepis ten znajduje zastosowanie w kontrolowanej sprawie. Sąd nie może się zgodzić ze stanowiskiem organów, że dla ustalenia obowiązku zwrotu pobranego przez skarżącego zasiłku wystarczające jest, iż nie poinformował on organu, że złożył wniosek i posiada niewykreślny wpis w ewidencji działalności gospodarczej, pomimo udzielenia skarżącemu przy rejestracji stosownego pouczenia. Oznaczałoby to bowiem, że art. 76 ust. 2 ustawy jest zbędny i nie niesie za sobą żadnych treści normatywnych, a zatem jest nieistotny z punktu widzenia oceny przez organ sposobu zachowania się korzystania ze statusu osoby bezrobotnej, w tym – do prawa do zasiłku, oraz – zindywidualizowania zawartej w tym przepisie normy prawnej do konkretnego stanu faktycznego zaistniałego w rozpatrywanej przez organ sprawie. Jeszcze raz należy podkreślić, że organy były zobowiązane do ustalenia, czy nieuprawnione pobranie zasiłku nastąpiło z "winy" skarżącego, a więc czy zachowanie skarżącego było ukierunkowane na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, do rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego danych okoliczności. Analiza treści uzasadnień decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, że organy nie wykazały, że skarżący świadomie wprowadził organ w błąd przy rejestracji w PUP i że można mu przypisać działanie w złej wierze. Organy nie rozważyły i nie odniosły się do okoliczności podnoszonych przez skarżącego w pismach kierowanych do organów obu instancji. Skarżący w odwołaniu od decyzji z dnia 24 lipca 2014 r. wyjaśnił, że wcześniej był już rejestrowany w PUP (po raz pierwszy od dnia 28 listopada 1991 r. do 31 sierpnia 1995 r. i ponownie po utracie prawa do renty inwalidzkiej w dniu 31 sierpnia 1998 r.) i wówczas posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie stanowiło przeszkody do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Natomiast w trakcie kolejnej rejestracji w dniu 8 stycznia 2013 r. nie wiedział, że zmieniły się przepisy ustawy i nie otrzymał jasnej informacji, że statusu osoby bezrobotnej nie może otrzymać osoba posiadająca wpis do ewidencji, która nie rozpoczęła prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podkreślał, że wpis do ewidencji zgłosił 20 lat temu i nigdy nie rozpoczął prowadzenia działalności gospodarczej. Nie był też podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i nie opłacał też składek na ubezpieczenie społeczne. W piśmie z dnia 7 marca 2017 r. skierowanym do Wojewody D. skarżący poinformował organ odwoławczy, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej w dniu 1 sierpnia 1994 r. zgłosił w organie rejestrującym we W. przy ul. O. Następnie skarżący otrzymał z Urzędu Statystycznego we W. przy ul. O. pismo i druk oświadczenia, na którym potwierdził własnoręcznym podpisem, że nigdy nie rozpoczął działalności gospodarczej i przy okazji poprosił o wykreślenie wpisu z ewidencji. Następnie oświadczenie to odesłał drogą pocztową na ul. O. we W., gdzie mieścił się również organ prowadzący ewidencję wpisów dotyczących działalności gospodarczej. W związku z tym skarżący był przekonany, że został wykreślony i nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, a organy nie uwzględniły obecnie tego faktu. Podobne okoliczności zostały podniesione przez skarżącego w piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. skierowanym do Wojewody D. Badając, czy skarżący świadomie wprowadził urząd pracy w błąd, organ winien rozważyć również okoliczności związane z wystąpieniem przez skarżącego w styczniu 2014 r. z wnioskiem o dofinansowanie działalności gospodarczej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w oświadczeniu z dnia 15 stycznia 2014 r. składanym dla celów otrzymania dofinansowania z PUP, skarżący zobowiązał się do rejestracji działalności gospodarczej wskazanej we wniosku w organie ewidencyjnym po przyznaniu dofinansowania i podpisaniu umowy. Jak wyjaśnił skarżący na rozprawie, w 2014 r. zamierzał podjąć działalność usługową – przewozy taksówką. Chodziło więc o inny rodzaj działalności gospodarczej niż działalności zarejestrowanej w roku 1994 r. - w zakresie pozostałych specjalistycznych robót budowlanych, gdzie indziej nie sklasyfikowanych. W korespondencji kierowanej do organów skarżący wskazywał również, że w jego przekonaniu wpis do ewidencji podlegał automatycznemu wykreśleniu, jeżeli zarejestrowana wiele lat temu działalność gospodarcza nie została rozpoczęta. Należy więc wskazać, że stosownie do art. 34 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (w brzmieniu obowiązującym od 7 marca 2009 r.) - Dz. U. z 2017, poz. 2168) przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej w przypadku m. in. stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Organ ponownie rozpoznając sprawę winien się wypowiedzieć, czy daje wiarę wyjaśnieniom skarżącego, że nie wprowadził świadomie w błąd organu zatrudnienia co do faktu posiadania wpisu w ewidencji indywidualnej działalności gospodarczej. Jak podnosi skarżący, dopiero przy kolejnej rejestracji w PUP dowiedział się o istnieniu wpisu w ewidencji indywidualnej działalności gospodarczej, a wcześniejszy brak takiej informacji utwierdzał skarżącego w przekonaniu, że uprawniony jest do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W ocenie Sądu w powyższych okolicznościach sprawy przedwczesne było uznanie otrzymanego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych za pobrane nienależnie świadczenie w rozumieniu art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i orzeczenie o obowiązku jego zwrotu. Przy rozpatrzeniu sprawy organy naruszyły również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji publicznej zobowiązany będzie uwzględnić wyżej przedstawioną ocenę prawną. Stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.