IV SA/Wr 614/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie WSA Wanda Wiatkowska-Ilków WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję organu II instancji. Z. U. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w D. o udzielenie mu pomocy z uwagi na trudną sytuację materialną i brak środków na życie i na leki. Organ I instancji ustalił, że Z. U. zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matką. Oboje są osobami niepełnosprawnymi zaliczonymi do I grupy inwalidzkiej. Wnioskodawca korzysta z pomocy rzeczowej Polskiego Czerwonego Krzyża. W trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego Z. U. skonkretyzował żądanie, wnosząc o przyznanie zasiłku celowego na leki w wysokości [...] zł, zgodnie z fakturą z Apteki [...] S.C z dnia [...] r., wystawioną na H. U.. Organ I instancji ustalił, że emerytura matki wynosi [...] zł, renta inwalidzka wnioskodawcy [...] zł, a łączny dochód miesięczny wynosi [...] zł. Organ I instancji wskazał, że górna ustawowa granica dochodu w dwuosobowej rodzinie, uprawniająca do uzyskania pomocy społecznej wynosi [...] zł. Biorąc pod uwagę dochody rodziny Z. U., organ I instancji rozpatrzył podanie jako wniosek o przyznanie zasiłku celowego specjalnego. W rezultacie, organ I instancji, powołując się na art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1, art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2003 roku o pomocy społecznej, odmówił stronie przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego z uwagi na brak dodatkowych przyczyn uzasadniających przyznanie świadczenia wnioskodawcy. W odwołaniu Z. U. wyraził niezadowolenie z decyzji. Opisał swą trudną sytuację finansową, wynikającą z niskich dochodów oraz z wysokich wydatków z tytułu różnych opłat, spłaty kredytu oraz alimentów. Zmusza go to do pożyczania pieniędzy od matki, która wbrew stanowisku organu I instancji nie jest zobowiązana go utrzymywać. Organ I instancji tymczasem systematycznie odmawia pomocy, mimo że odwołujący się tej pomocy bardzo potrzebuje. Organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji natomiast zawarł wyłącznie argumentację kwestionującą prawidłowość decyzji organu I instancji. Wskazał mianowicie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ocenę, czy strona faktycznie znalazła się w sytuacji szczególnej, która uzasadniałaby przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego na cele wskazane we wniosku. Ponadto organ I instancji nie przedstawiając motywu podjęcia zaskarżonej decyzji uniemożliwił organowi II instancji merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja nie spełnia także wymogów art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazał też organowi I instancji, jakie okoliczności powinien rozważyć przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W skardze na decyzję organu II instancji Z. U. opisuje ponownie swą trudną sytuację materialną. Nie zgadza się z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem odmawiającym mu pomocy z uwagi na przekroczony próg dochodowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Należy podkreślić, że postępowanie organu II instancji zostało zakończone decyzją, która zawiera dwa sprzeczne z sobą elementy. W rozstrzygnięciu utrzymano bowiem w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz oparto to rozstrzygnięcie na odpowiedniej do tego podstawie prawnej w postaci art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu zawarto natomiast obszerną argumentację wskazującą istotne wady zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej oraz konkluzje, wskazujące wyraźnie, że decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zaskarżona decyzja jest zatem wewnętrznie sprzeczna. Sprawia to, że została ona wydana z naruszeniem art. 107 kpa. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie powinno służyć wyjaśnieniu faktycznych i prawnych motywów rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej. Mając na względzie powyższe ustalenia, należy uznać, że decyzja organu II instancji naruszyła powołany wyżej przepis prawa proceduralnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.