IV SA/Wr 617/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę. A.W. wystąpiła z wnioskiem dnia 19 marca 2010 r. do Dyrektora Aresztu Śledczego w L. o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, położonego w L. przy ul.[...], o powierzchni użytkowej 82,80 m2. W uzasadnieniu podała, że z tytułu nabycia przedmiotowego lokalu posiada zobowiązania finansowe wobec Banku Polskiej Spółdzielczości S.A. w Z. na kwotę 95 000 zł. Wnioskodawczyni wskazała również, że nie posiada innego własnego mieszkania/domu jednorodzinnego w miejscu pełnienia służby ani w miejscowości pobliskiej, odpowiadającego co najmniej przysługującej jej powierzchni, ani też nie zbyła takiego lokalu. Ponadto wnioskodawczyni podała, że obecnie zajmuje mieszkanie będące przedmiotem wniosku o pomoc finansową. Do wniosku A. W. załączyła akt notarialny z dnia [...] Repertorium A nr [...] – umowę sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz umowę preferencyjnego kredytu mieszkaniowego udzielanego w ramach programu "Rodzina na swoim" nr [...] z dnia 11 lutego 2010 r., z przeznaczeniem na zakup i remont lokalu mieszkalnego położonego w L. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w L. na podstawie art. 104 kpa, art. 85 ust. 1 i 2, art. 90 ust. 1 i 2, art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. nr 207, poz. 1761 ze zm.), dalej ustawa, odmówił A. W. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu podał, że w dacie złożenia wniosku wnioskodawczyni nie spełniała podstawowej przesłanki do otrzymania przydziału mieszkania służbowego w sposób określony w art. 91 ust. 1 ustawy, a tym samym również do uzyskania pomocy finansowej przewidzianej w art. 90 ust. 1 ustawy, mianowicie miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe – kupno mieszkania nastąpiło przed datą złożenia wniosku. Ustawodawca do kręgu osób posiadających zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej zaliczył bowiem tych funkcjonariuszy, którzy są właścicielami domów lub lokali położonych we wskazanej miejscowości. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu podała, że do dnia 25 lutego 2010 r. nie posiadała własnego mieszkania i nie miała zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r., I OPS 7/08, uprawnienia z art. 90 ust. 1 ustawy nie można wiązać wyłącznie z datą nabycia lokalu ani też z datą złożenia wniosku, bowiem istotne jest to czy funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W dniu zaś zakupu lokal mieszkalny przy ul. [...] nie nadawał się do zamieszkania, lecz do remontu, co potwierdza § 2 pkt 2 załączonej do wniosku umowy kredytowej. Dodatkowo A. W. podkreśliła, że dotychczasowa praktyka organów więziennictwa była taka, że przedmiotowa pomoc finansowa przyznawana była już po nabyciu przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego, gdyż koniecznym załącznikiem do wniosku była umowa nabycia lokalu oraz umowa potwierdzająca spłatę zobowiązań finansowych związanych z nabyciem lokalu. Taką też informację uzyskała ona sama, dlatego też złożyła wniosek już po nabyciu lokalu. Natomiast sama ustawa nie limituje czasu przyznania pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego, nie określa bowiem kiedy – przed czy po nabyciu lokalu – może być złożony wniosek o przyznanie tej pomocy. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w L. W uzasadnieniu podkreślił, że wnioskodawczyni, będąc na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, tj. 19 marca 2010 r., właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości pełnienia służby i o powierzchni odpowiadającej przysługującym jej normom, jest tym samym osobą nieuprawnioną do przydziału lokalu mieszkalnego. Dlatego też, zgodnie z zapisem § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, który stanowi, że pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego, A. W. jest osobą nieuprawnioną do otrzymania tej pomocy. Organ odwoławczy, powołując treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r., I OPS 7/08, wskazał, że chociaż nabycie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej, nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy, to kwestia czy dany funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania takiego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). Istotne jest zatem to, czy w dniu złożenia wniosku funkcjonariusz miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Podkreślono również, że z możliwości potwierdzenia faktu ubiegania się przez funkcjonariusza o dom (lokal) umową o spłatę zobowiązań zaciągniętych na cele mieszkaniowe (§ 5 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia) nie można wywodzić uprawnień do żądania w każdym czasie pomocy finansowej na spłatę wydatków poniesionych w związku z uzyskanym domem (lokalem). Określenie warunków nabycia prawa do uzyskania pomocy finansowej nie mieści się bowiem w delegacji ustawowej dla Ministra Sprawiedliwości, zamieszczonej w art. 90 ust. 2 ustawy. Nie można zatem tego prawa wywodzić w drodze interpretacji rozwiązań prawnych wynikających z aktu wykonawczego. Prawo do uzyskania świadczenia – jego cel i zakres – należy oceniać wyłącznie według przepisów ustawy. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż w związku z tym, że A. W. przed złożeniem wniosku o udzielenie pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego kupiła mieszkanie zaspokajające jej potrzeby mieszkaniowe, położone w miejscowości pełnienia służby i nadające się do zamieszkania, nie jest uprawniona do otrzymania lokalu mieszkalnego w drodze decyzji ani, co za tym idzie, do otrzymania pomocy finansowej na nabycie takiego lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w L. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 90 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nabycie lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wyklucza udzielenie takiej pomocy, w sytuacji, gdy realizacja tego uprawnienia zależy przede wszystkim od tego, czy występujący o pomoc funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, co nie jest równoznaczne z samym nabyciem lokalu. W uzasadnieniu skarżąca przytoczyła argumentację podniesioną w odwołaniu. Ponadto wskazała, że zawarte w art. 90 ust. 1 ustawy sformułowanie, iż funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na "uzyskanie" lokalu mieszkalnego wskazuje jedynie cel, na jaki może być przyznana i wykorzystana pomoc finansowa, a nie oznacza, iż pomoc finansową można otrzymać wyłącznie do momentu nabycia prawa własności lokalu mieszkalnego lub domu. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 kwietnia 2009 r., I OPS 7/08, nabycie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy, nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy. Istotne jest bowiem przede wszystkim to czy funkcjonariusz ma zaspokojone prawo do mieszkania w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. O zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych można zaś mówić wyłącznie w przypadku nabycia lokalu nadającego się do zamieszkania. Przesłanka ta nie jest spełniona w przypadku nabycia np. domu w budowie czy w stanie surowym. Podobnie rzecz się ma w sytuacji, gdy funkcjonariusz jest co prawda właścicielem lokalu, ale z przyczyn usprawiedliwionych (obiektywnych) nie zajmuje takiego lokalu, nie mieszka w nim i w tym znaczeniu nie posiada lokalu. W takich sytuacjach funkcjonariusz nie powinien być pozbawiony prawa do pomocy finansowej, o jakiej mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie, mimo jej jednoznacznego stwierdzenia, że nabyty lokal mieszkalny nie nadaje się jeszcze do zamieszkania, gdyż wymaga przeprowadzenia remontu, co znajduje również potwierdzenie w zapisach umowy kredytowej, organy obu instancji w ogóle nie badały powołanej okoliczności faktycznej. Zamiast tego organy przyjęły, wbrew stanowieniu art. 90 ust. 1 ustawy oraz wbrew wykładni celowościowej całego rozdziału 6 ustawy, że skoro skarżąca jest właścicielem lokalu, to tym samym ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Takie stanowisko całkowicie odbiega od dotychczasowej praktyki organów w zakresie przyznawania przedmiotowej pomocy finansowej oraz jest niezgodne z jednolicie ukształtowaną linią orzeczniczą WSA i NSA. Prowadzi tym samym do nierównego traktowania funkcjonariuszy, znajdujących się w takiej samej sytuacji, a takie postępowanie pozostaje w oczywistej sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że powołana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wyjaśnia, że przy ocenie czy zachodzą przesłanki do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego istotna jest chwila złożenia wniosku. Jeżeli zatem we wskazanym momencie funkcjonariusz posiada już lokal o odpowiedniej powierzchni w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, to traci wskazane uprawnienie, chyba że w konkretnej sprawie istnieją dodatkowe przesłanki pozwalające na przyznanie pomocy, tj. nabyty lokal nie zaspokaja potrzeb mieszkaniowych. W niniejszej sprawie skarżąca dopiero w odwołaniu oraz w skardze podniosła okoliczność, że z powodu konieczności remontu w nabytym lokalu nie mogła w nim zamieszkać, aczkolwiek z treści wniosku o przyznanie pomocy wyraźnie wynikało, że w nim mieszka. Również z umowy notarialnej nie wynikało, że lokal nie nadaje się do zamieszkania. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność, że nabyty lokal nie nadawał się do zamieszkania. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżącej adw. I. P. – P. wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt oraz decyzji dotyczących przyznania pomocy finansowej na zakup mieszkania funkcjonariuszom służby więziennej: M. K., Z. Z. i D. Z. na okoliczność, że w sytuacji faktycznej i prawnej jak w niniejszej sprawie, decyzje o przyznaniu pomocy finansowej były pozytywne. W związku z powyższym Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącej i postanowił dopuścić dowód ze wskazanych dokumentów na okoliczności wskazane we wniosku dowodowym. W dniu 7 lutego 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. wraz z aktami mieszkaniowymi wskazanych funkcjonariuszy. Poinformowano, że z akt tych wynika, że M. K. nigdy nie starał się o przyznanie pomocy finansowej, D. Z. uzyskał pomoc finansową w 2011 r. już na podstawie przepisów nowej ustawy, która weszła w życie w sierpniu ub. r. Natomiast Z. Z. tego rodzaju świadczenie przyznano decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego w L. z dnia [...]. Jednocześnie powołano się na pismo Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 16 czerwca 2009 r., nakazujące uwzględniać przy orzekaniu w przedmiocie świadczeń mieszkaniowych funkcjonariuszy treść uchwały w Składzie Siedmiu Sędziów NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08. Z uchwały tej wynika, że kwesta, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu) (...). Z podanych względów organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w omawianej sprawie. Na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. skarżąca jako dowód konieczności przeprowadzenia generalnego remontu nabytego lokalu przedstawiła fakturę VAT nr 19/2010 na nabycie i montaż schodów drewnianych, okna dachowego i drzwi wejściowych. Pełnomocnik organu odwoławczego, ustosunkowując się do przedstawionego dowodu, podkreślił, że z dokumentu tego nie wynika, iż nabyty przez skarżącą lokal nie nadawał się do zamieszkania, a tylko to, że skarżąca podniosła jego standard. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Stosownie do postanowień art. 90 ust. 1 ustawy funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przepis ten nie może być traktowany jako samoistna i wyłączna podstawa roszczeń do przedmiotowego świadczenia. W procesie wykładni tego przepisu nie można poprzestać na językowych dyrektywach interpretacyjnych, ale należy je uzupełnić wykładnią systemową i celowościową oraz dokonywać jej z uwzględnieniem pozostałych przepisów zawartych w rozdziale 6 ustawy, a w szczególności przepisów art. 85 oraz art. 91 ust. 1. Przyjmuje się bowiem, że omawiana pomoc finansowa jest alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu mieszkalnego oraz konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza do otrzymania lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej. Taki sposób wykładni powołanego przepisu koresponduje z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 132, poz. 1235). Przepis ten stanowi że pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Jak wskazuje przepis art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy, przydział lokalu, a tym samym również przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 90 ustawy, nie może nastąpić między innymi na rzecz funkcjonariusza, który jest już właścicielem lokalu mieszkalnego w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Jednakże, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 29 kwietnia 2009 r. (I OPS 7/08), nabycie domu (lokalu) przed datą zgłoszenia roszczenia o pomoc finansową automatycznie nie wyklucza uprawnień przewidzianych w art. 90 ust. 1 ustawy. Decydujące znaczenie ma bowiem sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia. Pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. Chodzi tu przy tym niewątpliwie o dom (lokal) nadający się do zamieszkania. Trudno bowiem mówić o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych na przykład w sytuacji nabycia domu w budowie czy w stanie surowym, a także w sytuacji, gdy funkcjonariusz jest wprawdzie właścicielem odpowiedniego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, ale z przyczyn usprawiedliwionych (obiektywnych) nie zajmuje takiego lokalu (domu), nie mieszka w nim. W intencji składu orzekającego NSA było zatem sformułowanie tezy, że regułą jest, iż nabycie domu przed datą zgłoszenia roszczenia zaspakaja jego potrzeby mieszkaniowe i uchyla prawo do pomocy finansowej, chyba że okoliczność ta nie prowadzi do zaspokojenia tych potrzeb, co w każdej sytuacji wymaga badania (wyjątek od reguły). Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie taki wyjątek nie zachodzi. Wskazać również należy, w ślad za powołaną uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego, że pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu lecz na wniosek funkcjonariusza. Dopiero po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją organ może prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. Zatem kwestia czy funkcjonariusz ten spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). Kwestią bezsporną w niniejszej sprawie jest to, że skarżąca, na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, była właścicielką lokalu mieszkalnego o odpowiedniej powierzchni mieszkaniowej. Z wniosku skarżącej o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego wynikało, że skarżąca zamieszkuje w nabytym lokalu. Również zapisy notarialnej umowy sprzedaży załączonej do wniosku wskazywały, że wydanie skarżącej nabytego lokalu nastąpiło w dniu zawarcia umowy. Sąd uznał zatem, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły, iż skarżąca nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania jej pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Jej potrzeby mieszkaniowe w chwili złożenia wniosku były bowiem zaspokojone. Skarżąca posiadała bowiem lokal mieszkalny, w którym faktycznie zamieszkiwała. Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że nabyty przez nią lokal nie nadawał się do zamieszkania, gdyż wymagał generalnego remontu. Definicję remontu ustawodawca zawarł w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Z treści przepisu art. 3 pkt 8 wynika, że przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że za remont budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w znaczeniu powszechnie stosowanym w zakresie inwestycji uważa się prace budowlane mające na celu utrzymanie lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego we właściwym stanie, przywrócenie jego pierwotnej zdolności użytkowej, którą utracił w wyniku upływu czasu i eksploatacji wraz z wymianą dotychczas użytkowanych zużytych składników ich wyposażenia technicznego takich jak: dotychczasowej instalacji wodnej, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, ciepłej wody, gazu przewodowego lub tylko określonych elementów tych instalacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 marca 1998 r., I SA/Gd 886/96, LEX nr 33715). Przedstawiona przez skarżącą faktura VAT nie dowodzi tego, że nabyty lokal nie zaspakajał jej potrzeb mieszkaniowych a tylko tego, iż skarżąca podniosła jego standard. O braku zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych nie świadczy również zapis w umowie kredytowej, iż zaciągnięty przez skarżącą kredyt przeznaczony jest na zakup i remont lokalu. Tak bowiem jak nie zawsze samo nabycie lokalu świadczy o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, tak też okoliczność, że nabyte mieszkanie wymaga remontu nie jest jednoznaczne z tym, że potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone. Nie można mówić o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych przez lokal, którego jest się właścicielem tylko wtedy, gdy, jak podkreślono w powołanej wyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, lokal nie nadaje się do zamieszkania, albo też z przyczyn obiektywnych nie jest zamieszkiwany. Żadnej z tych okoliczności skarżąca nie wykazała. Sąd uznał zatem, że skarżone decyzje są prawidłowe i brak jest podstaw do ich uchylenia. Stanowiska Sądu nie może zmienić analiza akt mieszkaniowych funkcjonariuszy: M. K., Z. Z. i D. Z. . Z ich treści wynika, że funkcjonariusz A. K. nie starał się o pomoc finansową na lokal, D. Z. uzyskał pomoc na podstawie stanu prawnego ustalonego nową ustawą o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r. Funkcjonariusz Z. Z. otrzymał taką pomoc w maju 2008 r., w sytuacji istnienia znacznych rozbieżności interpretacyjnych orzecznictwa dotyczących sposobu rozumienia przedmiotowego uprawnienia w wypadku, gdy nabycie lokalu (często dzięki zaciągniętym zobowiązaniom finansowym funkcjonariusza) nastąpiło przed datą złożenia wniosku o pomoc finansową. Sprawa ta nie była przedmiotem analizy Sądu, który może jedynie domniemywać, że organ przyznając temu funkcjonariuszowi pomoc finansową oparł się na tych orzeczeniach, które dopuszczały taką interpretację. Uchwała składu 7 Sędziów NSA z 29 kwietnia 2009 r. porządkuje kwestie interpretacyjne związane z przedmiotem sprawy, wyjaśnia problemy związane ze stosowaniem przepisów o pomocy finansowej dla funkcjonariuszy. Nie wiąże ona wprawdzie Sądu w danej sprawie, jednak jej walory interpretacyjne i porządkujące w procesie wykładni prawa są bezsporne. Stąd też Sąd w niniejszym składzie podzielił wskazany w niej kierunek interpretacji przepisów o pomocy finansowej dla funkcjonariuszy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.