IV SA/Wr 618/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpoznaniu odwołania L. W. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej określenia daty zwolnienia, ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień 16 listopada 2009 r., w pozostałym zakresie kwestionowany rozkaz utrzymał w mocy. Wyżej wskazana decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 października 2009 r. W dniu 26 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jednocześnie pełnomocnik, mimo tego, że skarga dotyczy spraw z zakresu stosunków pracy i stosunków służbowych, które zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwolnione są z kosztów sądowych, uiścił wpis sądowy w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wniósł o jej odrzucenie, wskazując na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 października 2009 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 26 listopada 2009 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia, gdyż ten upływał dnia 23 listopada 2009 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga została złożona z uchybieniem tego terminu, a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie, podlegała ona odrzuceniu, o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. W kwestii punktu II postanowienia wskazać należy, że niniejsza sprawa korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, bowiem w myśl art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a. strona, wnosząca do sądu skargę w sprawie ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wobec powyższego, uiszczony przez skarżącego wpis od skargi należało uznać za nienależny. Stosownie do przepisu art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 w związku z art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.