IV SA/Wr 619/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak- Kubiak (sprawozdawca) Sędzia NSA Jolanta Sikorska Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej oddala skargę. Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...], podjętym na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz § 22 ust 1 i 2, § 23 ust 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 1595), Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...], uznające P. Z.. za zdolnego do czynnej służby wojskowej i przyznające kategorię zdolności "A". W odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, P. Z. nie zgodził się z ustaloną przez Komisję kategorią zdolności do czynnej służby wojskowej, motywując to faktem, że przebyte złamanie kości podudzia spowodowało upośledzenie sprawności ruchowej i uniemożliwia mu czynną służbę wojskową. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że kości prawej kończyny połączone są śrubą, która nie pozwala na zbytnie obciążanie nogi, a także, że mimo długiego okresu leczenia jego chora noga jest ciągle niesprawna. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy. Komisja Rejonowa stwierdziła, iż w świetle przeprowadzonych badań lekarskich specjalistycznych, w tym wykonanych przez TWKL we W. w dniu 3 lipca 2007 r.: badania specjalistycznego ortopedycznego, nie wynika by aktualnie stwierdzono istotne upośledzenie funkcji narządu ruchu co uzasadniałoby uznanie orzekanego za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. Zdaniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, TWKL we W., prawidłowo uznała, że wygojone złamanie podudzia prawego leczone operacyjnie, nieznacznie upośledzające sprawność ruchową mieści się w zakresie pojęciowym § 75 pkt 2 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595), co kwalifikuje odwołującego się do kategorii "A" zdolności do czynnej służby wojskowej. Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna w postaci karty informacyjnej z leczenia szpitalnego - Oddziału Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Szpitala [...] w G. z dnia 14 września 2006 r. nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości, co do oceny stanu i funkcji kończyny dolnej prawej dokonanej przez badającego dla potrzeb orzeczniczych lekarza specjalistę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, P. Z. zarzuca orzeczeniu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., że jest dla niego krzywdzące, a przyznana kategoria "A" jest nieadekwatna do stanu zdrowia. Skarżący uważa, iż komisja wojskowa nie jest obiektywna i dlatego wniósł o powołanie niezależnego lekarza, który oceni stan jego zdrowia. Zdaniem skarżącego, aktualnie prowadzący go lekarza, uznał, że większy wysiłek fizyczny, z czym wiąże się zasadnicza służba wojskowa, grozi złamaniem nogi, a nawet poważnym kalectwem. Skarżący twierdzi, że według lekarza złamana kończyna już nigdy nie powróci do dawnej sprawności, a w związku z powyższym nie jest możliwe odbycie służby wojskowej. Do skargi P. Z. dołączył karty przebiegu choroby, które dokumentują przebieg leczenia. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej. W ocenie Komisji zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o załączoną dokumentację medyczną oraz ocenę badającego dla potrzeb orzeczniczych TWKL we W. lekarza specjalistę ortopedę. W świetle tej dokumentacji oceny nie wynika, by aktualnie stwierdzono u skarżącego upośledzenie sprawności kończyny dolnej prawej, które ograniczałoby w istotny sposób sprawność ruchową. Zdaniem organu przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna nie świadczy by skarżący pozostawał w leczeniu z powodu następstw przebytego urazu kończyny dolnej prawej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będącego decyzją administracyjną organu wojskowego pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich orzekających o zdolności do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia kandydata, a w szczególności, do sprawdzenia czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz, czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do określonej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z jego art. 1 § 1 pkt 1 (po 1 stycznia 1999 r. - art. 1 pkt 1). Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nie uregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Podkreślić należy, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności (przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej), stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia. Rozstrzyganie o zdolności do czynnej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej. Wprawdzie istotą orzecznictwa wojskowych komisji lekarskich nie jest stwierdzenie stanu zdrowia kandydata, ale pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do kategorii tej służby. Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, uwzględniły dowody przedłożone przez skarżącego w postaci karty informacyjnej z leczenia szpitalnego, i prawidłowo uznały, że te dowody nie zawierają danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości, co do oceny rodzaju i stopnia nasilenia schorzeń dokonanej przez badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów - w tym specjalisty chirurga-ortopedy i traumatologa. W ocenie Sądu wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo uznały, że wygojone złamanie podudzia prawego, leczone operacyjnie, nieznacznie upośledzające sprawność ruchową, mieści się w zakresie pojęciowym § 75 pkt 2 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, kwalifikują skarżącego do kategorii "A" zdolności do czynnej służby wojskowej. W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).