IV SA/Wr 619/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na niewykonanie przez sp. A. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SAB/Wr 123/19 I. wymierza sp. A grzywnę w wysokości 200 (słownie: dwieście) złotych; II. stwierdza, że bezczynność sp. A w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od sp. A.na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Działając na podstawie art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skarżący wniósł 23 sierpnia 2021 r. o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi i wymierzenie organowi (M. sp. z o.o.) grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku tut. Sądu z 9 stycznia 2020 r. (IV SAB/Wr 123/19). Uzasadniał, że 27 lipca 2020 r. wniósł - za pośrednictwem organu - skargę na niewykonanie ww. wyroku. Wskazał, że skarga nie została przekazana przez organ do Sądu, czym naruszono dyspozycję art. 54 § 2 p.p.s.a. Podniósł, że po rozpoznaniu jego wniosku w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., postanowieniem z 24 maja 2021 r. (IV SO/Wr 4/21), Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł. Dowodził, że mimo uprawomocnienia się tego postanowienia, organ w dalszym ciągu nie przekazał Sądowi skargi. Stwierdził, że z uwagi na powyższe, zasadnym stało się skorzystanie z trybu przewidzianego w art. 55 § 2 p.p.s.a. Motywował, że stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości, co pozwala na rozpoznanie skargi na podstawie jej odpisu. Informował, że organ wystąpił do niego - pismem z 11 sierpnia 2021 r. - o ponowne przesłanie mu skargi, której oryginał zaginął, jednak uznał on, iż rozwiązaniem korzystniejszym dla szybkości postępowania będzie złożenie wniosku w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a., bez konieczności angażowania organu. Zastrzegł, iż pismem z 6 sierpnia 2020 r. (doręczonym 12 sierpnia 2020 r.) organ udostępnił mu informację publiczną i że tym samym wyrok IV SAB/Wr 123/19 został wykonany. Dodał, że okoliczność ta - w świetle art. 154 § 3 p.p.s.a. - nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania, ani bezzasadności tej skargi. Z załączonego przez skarżącego odpisu skargi z 27 lipca 2020 r. wynika, że skarżący wniósł skargę żądając wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku z 9 stycznia 2020 r. (IV SAB/Wr 123/19). Jako podstawę prawną skargi podał art. 154 § 1 p.p.s.a. Zawnioskował o: 1) uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie wykonania prawomocnego wyroku Sądu w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a.; 2) orzeczenie o istnieniu jego uprawnienia do uzyskania informacji publicznej i jednocześnie obowiązku udzielenia tej informacji przez organ (art. 154 § 2 p.p.s.a.); 3) stwierdzenie, że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a.; 6) zasądzenie kosztów. Uzasadniał, że ww. wyrokiem Sąd zobowiązał organ do rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 8 marca 2017 r. w terminie 14 dni, co ten zignorował, mimo jego wezwania do wykonania wyroku. Stwierdził, iż organ jest bezczynny w wydaniu żądanej przez niego informacji publicznej już ponad trzy lata i że stanu tej rażącej bezczynności nie usunął mimo prawomocnego wyroku Sądu. Dowodził, że rażąco długi okres bezczynności uprawnia go do żądania przyznania mu sumy pieniężnej. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że 6 sierpnia 2020 r. udzielił skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wyrokiem Sądu. Dodał, że zwłoka w jej udzieleniu wynikała z braków kadrowych, będących wynikiem sytuacji związanej z Covid-19 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl § 2 organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania /.../. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Z akt sprawy wynika, że 27 lipca 2020 r. skarżący wniósł - za pośrednictwem organu - skargę na niewykonanie wyroku Sądu z 9 stycznia 2020 r. (IV SAB/Wr 123/19). Skarga nie została przekazana przez organ do Sądu, czym naruszono dyspozycję art. 54 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 200 zł, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Wymierzając grzywnę w takiej wysokości Sąd miał na uwadze to, że organ nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. do dnia dzisiejszego oraz że wcześniej była już na niego nałożona przez tut. Sąd grzywna z tego powodu. Wziął wzgląd także na fakt, że organ czynił starania celem wykonania tego obowiązku, tj. zwrócił się do skarżącego o ponowne przesłanie mu skargi celem dalszego jej wyekspediowania do Sądu. Przyjął, że organ nie był w stanie wywiązać się z ciążących na nim obowiązków gdyż nie dysponował skargą (zagubił ją), co oczywiście nie usprawiedliwia organu, który winien unikać tego typu sytuacji. Korzystając z możliwości ustanowionej w art. 55 § 2, Sąd uwzględnił żądanie skarżącego i rozpoznał sprawę w oparciu o nadesłany przez niego odpis skargi, gdyż stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 7). W sprawie prawomocny wyrok Sądu z 9 stycznia 2020 r. (IV SAB/Wr 123/19), uwzględniający skargę na bezczynność, organ otrzymał wraz z aktami sprawy 25 maja 2020 r. Zgodnie z pkt I tego wyroku, organ winien załatwić wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni, tj. do 8 czerwca 2020 r., czego nie zrobił. Uczynił to bowiem dopiero pismem z 6 sierpnia 2020 r. (doręczonym skarżącemu 12 sierpnia). Powyższe dowodzi, że skarżący pozostawał na dzień wniesienia skargi w bezczynności, przy czym bezczynność ta - zdaniem Sądu - nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd uznał, że za takim stwierdzeniem przemawia okres bezczynności w kontekście sytuacji związanej z Covid-19, jak i opisana wyżej postawa organu. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie, co - w ocenie Sądu - w sprawie nie miało miejsca. Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej i wymierzenia organowi grzywny (nie uwzględnił wniosku strony skarżącej i oddalił jej skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 w zw. z art. 154 § 5 i 6 p.p.s.a.). Tutaj Sąd zważył na fakt, że organ nie dopuścił się rażącej bezczynności i wykonał wyrok. Z przedstawionych wyżej względów Sąd orzekł jak w pkt l-III sentencji wyroku. O kosztach postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt IV sentencji).