IV SA/Wr 622/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. K. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie nieudzielenia dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym oraz cofnięcia wszystkich świadczeń postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 lipca 2011 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zakwestionowała sposób działania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w zakresie nieudzielenia jej dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym oraz "cofnięcia wszystkich świadczeń". W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że na przestrzeni dwóch lat trzykrotnie składała wniosek o dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego, którego jednak nie otrzymała mimo swojej niepełnosprawności i choroby (epilepsja) oraz trudnej sytuacji socjalno-bytowej (zamieszkiwanie w dzielnicy "patologicznej"). Wspomniała również że nie została przyjęta w przychodni "[...]" przez lekarza neurologa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor MOPS we W. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej: p.p.s.a jako skargi złożonej w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), a zatem nie podlegającej kognicji tut. Sądu określonej w art. 3 §2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na sposób i niewłaściwe, w jej opinii wykonywanie obowiązków służbowych przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. objawiające się m.in. brakiem przyznania skarżącej dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. W opinii Sądu skarga ta jest w istocie skargą powszechną. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998r., str. 920). Czynność ta zaś, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co znajduje potwierdzenie w cytowanym na wstępie przepisie prawa. Do rozpatrzenia tego rodzaju skargi mają zastosowanie wyłącznie przepisy k.p.a. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.).Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia