IV SA/Wr 622/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. K. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie nieudzielenia dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym oraz cofnięcia wszystkich świadczeń postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 13 lipca 2011 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zakwestionowała sposób działania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w zakresie nieudzielenia jej dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym oraz "cofnięcia wszystkich świadczeń". W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że na przestrzeni dwóch lat trzykrotnie składała wniosek o dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego, którego jednak nie otrzymała mimo swojej niepełnosprawności i choroby (epilepsja) oraz trudnej sytuacji socjalno-bytowej (zamieszkiwanie w dzielnicy "patologicznej"). Wspomniała również, że nie została przyjęta w przychodni "[...]" przez lekarza neurologa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor MOPS we W. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a jako skargi złożonej w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) a zatem nie podlegającej kognicji tut. Sądu określonej w art. 3 §2 p.p.s.a. W dniu 27 sierpnia 2014r. skarżąca złożyła osobiście w tut. Sądzie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Niezależnie od okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603).Jednakże zaznaczyć należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Z okoliczności sprawy bezsprzecznie wynika, że niniejsza sprawa nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Złożona bowiem w niniejszej sprawie skarga jest w istocie skargą powszechną uregulowaną w Dziale VIII k.p.a do jej rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie wspomniane przepisy k.p.a., a sama skarga nie spełnia wymogów koniecznych do zakwalifikowania go do którejkolwiek z form aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego określonych art. 3 §2 p.p.s.a bądź przepisach ustaw szczególnych. W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Wobec tego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.