IV SA/Wr 626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania powyższej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starszego Administratora w Dziale Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] podjętą po wznowieniu postępowania i orzekającą o uchyleniu w całości decyzji własnej z dnia [...] (nr [...]) oraz odmowie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okres od dnia 1 października 2015 r. do dnia 30 września 2016 r. W skardze na powyższą decyzję do tut. Sądu strona skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając go brakiem "świadomości formalnej śmierci ojca przez tyle lat". Ponadto, strona skarżąca wskazała, że przedmiotowe postępowanie było obarczone wadami, a Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W. podjął już działania windykacyjne. W chwili złożenia niniejszego wniosku strona skarżąca miała 20. lat i zamierzała podjąć naukę na studiach. Do tej pory podejmowała prace dorywcze, z których osiągała dochód w kwocie 400,00 zł miesięcznie. Strona skarżąca podnosi, że podjęcie wobec niej działań windykacyjnych "spowoduje, że nie będzie miała ona od razu z czego oddać, a start w tak młodym wieku w dorosłość z dość dużym bagażem zadłużenia, przynajmniej do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd, uzasadnia wstrzymanie działań MOPS-u". W przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] w dniu 19 września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydało postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej u.p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Nawiązując do powyższej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej powinno zostać wykazane przez wnioskodawcę. Podkreślić należy, że dla spełnienia przesłanek z powołanego wyżej przepisu wystarczające jest uprawdopodobnienie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest dużo mniej sformalizowanym środkiem zastępczym dowodu, potwierdzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Mimo to złożenie przedmiotowego wniosku nie stanowi o automatycznym zablokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, wywoływanych przez to orzeczenie, które są związane z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Przedmiotem udzielenia przewidzianej w tych przepisach ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przy czym przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała w wystarczający sposób zajścia okoliczności warunkujących wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca poza wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie określiła, która z przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. zaistniała wobec niej. Uzasadniając go poprzestała jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że zamierza podjąć studia, a na ten moment podejmuje jedynie prace dorywcze, z których osiąga dochód w kwocie 400,00 zł miesięcznie. W tym miejscu podkreślić należy, że twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, z których powyższe okoliczności wynikałyby. Z okoliczności sprawy wynika jednak, że strona skarżąca wraz z przedmiotowym wnioskiem nie złożyła do tut. Sądu żadnych dowodów uprawdopodobniających opisywany stan rzeczy. Strona skarżąca nie może oczekiwać, aby Sąd, wyręczając ją, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. W takim stanie rzeczy, wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji postanowienia.