IV SA/Wr 628/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Ośrodek Pomocy Społecznej w D. decyzją z dnia [...]. Nr [...] na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734) – dalej ustawa, Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817), art. 104, art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. oraz upoważnienia Burmistrza Miasta D. do wydawania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego na podanie z dnia 1 grudnia 2012 r. gdyż stało się bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu podano, że dnia 4 grudnia 2012 r. do Urzędu Miasta w D. wpłynęło pismo skarżącej z dnia 1 grudnia 2012 r. o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego. Pismo to zostało zgodnie z właściwością przekazane do załatwienia MOPS – Dział Dodatków Mieszkaniowych. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w W. postanowieniem z dnia [...], nr [...] zobowiązało Dyrektora MOPS w D., po rozpoznaniu skargi wnioskodawczyni z dnia 29 grudnia 2012 r. o niezałatwienie niniejszej sprawy, do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia. Organ jednak zauważył, że w dniu [...] została wydana decyzja [...] odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r., od której wnioskodawczyni złożyła odwołanie do SKO w W. pismem z dnia [...]. Wyjaśniając zaś kwestię umorzenia postępowania organ zauważył, iż w złożonym podaniu, z dnia 1 grudnia 2012 r. wnioskodawczyni ubiegała się o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego za ten sam czasokres – co we wniosku z dnia 4 grudnia 2012 r. a więc zachodzi tu tożsamość sprawy. W sytuacji gdy decyzja o przyznaniu prawa do dodatku mieszkaniowego jest prawomocna nie jest możliwe ponowne wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Ponowne wnioskowanie o udzielenie świadczenia na ten sam okres jest bezprzedmiotowe i skutkuje umorzeniem postępowania. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła wnioskodawczyni. Podała, że podstawą prawną odwołania jest art. 227 k.p.a. i wnosi je "z powodu niezałatwienia merytorycznie i formalnie przez B. D. dodatku mieszkaniowego od 1 października 2012 r. Nr SKO 4109/17/2013, SKO 4104/16/2013". Twierdziła też, że wysłała komplet dokumentacji o dodatek mieszkaniowy celem dalszej realizacji. Stwierdziła też "W tym stanie rzeczy żądam wszystkich powtórzeń, wszystkich kopii dokumentów związanych z tą operacją – łącznie z kopią deklaracji o wysokości dochodów, których A. G. odmawia wydania – wniosek z dnia 2 kwietnia 2013 r." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 5 ustawy po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawczyni zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji przywołano treść decyzji organu I instancji oraz odwołania, organ dokonał również ustaleń stanu faktycznego, które odpowiadały ustaleniom organu I instancji. Podkreśliło przede wszystkim, że w tej samej sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego na ten sam lokal zostały złożone przez tego samego wnioskodawcę dwa wnioski: z dnia 1 grudnia 2012 r. (który wpłynął do organu dnia 4 grudnia 2012 r.) oraz z dnia 4 grudnia 2012 r., które to wszczęły postępowanie administracyjne w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Stany faktyczne do ich rozpoznania mogły być tylko identyczne tzn. dochód obliczany za ten sam okres, wydatki na mieszkanie poniesione za ten sam ostatni miesiąc, te same: tytuł prawny do lokalu, powierzchnia mieszkania, uprawnienia do dodatkowej powierzchni normatywnej. Organ dalej stwierdził, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość to brak przedmiotu postępowania, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Zatem skoro żądanie strony zostało już rozstrzygnięte wcześniejszą decyzją administracyjną, to wszczęte podaniem strony postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Z sytuacją taką mamy do czynienia w przedmiotowym przypadku bowiem strona wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskami z dnia 1 grudnia 2012 r. (wpływ dnia 4 grudnia 2012 r.) i z dnia 4 grudnia 2012 r. Ten ostatni wniosek został rozstrzygnięty decyzją z dnia [...], Nr [...]. Postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego na podstawie złożonego przez zainteresowaną kolejnego żądania w samej sprawie jest bezprzedmiotowe, a tym samym podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swój wniosek przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi on: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Kodeks nie zawiera normatywnej definicji bezprzedmiotowości. Orzecznictwo i doktryna wypracowały pogląd, że z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (patrz komentarz do k.p.a. B. Adamiak, J. Borkowski, wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2005). W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że skarżąca złożyła dwa wnioski o przyznanie dodatku mieszkaniowego pierwszy z dnia 1 grudnia 2012 r., (który wpłynął 4 grudnia 2012 r.) oraz z dnia 4 grudnia 2012 r. Stany faktyczne do ich rozpoznania były identyczne: dochód obliczony za ten sam okres, wydatki za mieszkanie za ostatni miesiąc, taki sam: tytuł prawny do lokalu, powierzchnia użytkowa zajmowanego mieszkania i uprawnienia do dodatkowej powierzchni normatywnej. Poza sporem pozostaje również fakt, że wniosek z dnia 4 grudnia 2012 r. został merytorycznie rozpoznany – decyzją z dnia [...], Nr [...] odmówiono bowiem zainteresowanej przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. Zatem przedmiot żądania został rozpatrzony. Kwestia przyznania dodatku mieszkaniowego za okresy objęte opisanymi wnioskami rozwiązana. Istotne jest, że rozstrzygnięcie miało charakter merytoryczny. Natomiast dla rozpatrzenia niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt, że organ odmówił przyznania dodatku. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem zainteresowana złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...]. Tym samym nie istnieje przedmiot sporu, został on rozwiązany decyzją z dnia [...]. W związku z powyższym skoro Sąd nie może ponownie rozpoznawać takiego samego żądania sprawa niniejsza z datą wydania decyzji z [...] jest bezprzedmiotowa i postępowanie w związku z tym należało umorzyć. Powyższe zaś daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie narusza prawa zatem po myśli art. 151 skargę wniesioną w tej sprawie należało oddalić.