IV SA/Wr 630/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy postanawia : odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 37 k.p.a. wyznaczył Dyrektorowi Ośrodka Pomocy Społecznej w D. dodatkowy termin 30 dni do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji w przedmiocie wniosków Z. D. o przyznanie zasiłku stałego, zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego na okres do lipca 2010 r. W dniu 13 października 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga Z. D. na w/w. postanowienie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. sądowa kontrola postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym obejmuje wyłącznie te z nich, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie przewidziane w art. 37 § 2 k.p.a. nie mieści w żadnej z powyższych kategorii. Na postanowienie to nie służy zażalenie, nie jest ono również postanowieniem kończącym postępowanie ani orzekającym co do istoty sprawy - ma ono wyłącznie charakter incydentalny. Reasumując należy więc stwierdzić, iż na postanowienie takie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 marca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1415/2001, w którym stwierdzono: "Postanowienie przewidziane w art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nie mieści się w kategorii postanowień wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. 1995 r. Nr 74 poz. 368 ze zm.), na które służy skarga do sądu administracyjnego." Wydanie przez organ odwoławczy postanowienia w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma wyłącznie ten skutek, że otwiera drogę do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji. Samo jednak zaskarżone być nie może. Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.