IV SA/Wr 633/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...],nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oraz przyznania prawa do zasiłku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 20 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę L. M., dalej: skarżący, na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oraz przyznania prawa do zasiłku. Powyższe postanowienie skarżący odebrał osobiście w dniu 25 października 2017 r. Pismem z dnia 28 października 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku odniósł się do złożenia skargi za pośrednictwem powiatowego urzędu pracy. Skarżący był przekonany, że pismo złożone w urzędzie pracy zostanie przekazane Wojewodzie D. Według skarżącego, złożenie przez niego pisma w siedzibie organu I instancji jest równoznaczne ze złożeniem go Wojewodzie D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosowne pismo strona winna wnieść w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Skarżący o uchybieniu przez siebie terminu dowiedział się w dniu 25 października 2017 r., kiedy to odebrał postanowienie z dnia 20 października 2017 r. odrzucające skargę. Skarżący wniósł stosowne pismo zawierające wniosek o przywróceniu terminu w dniu 31 października 2017 r.. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został przez skarżącego dochowany. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu przysługuje stronie, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Przez kryterium braku winy należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy strona skarżąca nie mogła dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2016 syg. II OZ 931/16). Z przytoczonych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Jako uzasadnienie wniosku skarżący wskazał, że złożenie skargi w powiatowym urzędzie pracy było równoznaczne ze złożeniem go Wojewodzie D. Analizując okoliczności faktyczne wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, Sąd stwierdza, że żądanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu było niezawinione, albowiem wprost wskazuje na swój błąd. W odniesieniu do powołanych we wniosku okoliczności nie sposób uznać, by wystąpiła po stronie skarżącego konieczna przesłanka braku winy z art. 86 § 1 p.p.s.a. Nieuwaga, niezachowanie należytej staranności czy niedbałość w prowadzeniu własnej sprawy nie stanowią okoliczności wystarczających do uznania, iż uchybienie terminowi było niezawinione. Skarżący w decyzji wydanej przez Wojewodę został prawidłowo pouczony o przysługującej skardze i trybie jej wniesienia. W niniejszej sprawie nie ma natomiast znaczenia, w jakiej dacie urząd pracy przekazał skargę Wojewodzie bowiem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 30 sierpnia 2017 r. a skarżący złożył skargę w siedzibie organu I instancji dopiero w dniu następnym, tj. 31 sierpnia 2017 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.