IV SA/Wr 635/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 października 2025 r., nr 010070/680/438622/2023 w przedmiocie zmiany wysokości świadczenia wychowawczego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. K. K. (dalej również: skarżąca, strona) wniosła do tutejszego Sądu skargę na oznaczoną w sentencji decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w związku z uwzględnieniem skargi w całości i wydaniem decyzji z dnia 24 listopada 2025 r. nr 010070/680/438622/2023 (dalej: decyzja). W piśmie z dnia 2 lutego 2026 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę oraz wnosi o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania gdyż, jak oświadczyła, w związku z prowadzeniem sprawy poniosła koszty doradcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność na przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei według art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z opisanego wyżej stanu faktycznego wynika, że organ wydając decyzję, wypełnił dyspozycję wynikającą z art. 54 § 3 p.p.s.a. Na potrzeby niniejszego postępowania należy przede wszystkim zaakcentować, że organ uwzględnił skargę w całości: uchylił decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na objęty wnioskiem okres w pełnej wysokości. Stwierdził jednocześnie, że wydanie będącej przedmiotem skargi decyzji nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnienie wniesionej skargi w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem skarżącej, powoduje, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z art. 211 p.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Z kolei według art. 213 p.p.s.a., do wydatków zalicza się w szczególności: 1) należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie; 2) koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach. Wprawdzie zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., lecz w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot sprawy, z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skarżąca nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W sprawie występowała bez wsparcia profesjonalnego pełnomocnika i nie było konieczne osobiste stawiennictwo skarżącej w Sądzie. Ponadto skarżąca nie wykazała, aby poniosła wymienione w art. 205 § 1 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania stanowiące równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w Sądzie. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. W związku z tym Sąd orzekł, w pkt II sentencji postanowienia, o jego oddaleniu na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.