IV SA/Wr 638/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. M o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, odmowy uznania za osobę bezrobotną, umorzenia postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania powyższej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...], w której po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...], nr [...], orzeczono o: - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...], orzekającej o uznaniu W. M. za osobę bezrobotną z dniem 17 kwietnia 2014 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - odmowie uznania W.M. za osobę bezrobotną z dniem 17 kwietnia 2014 r., - umorzeniu postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze na powyższą decyzję W. M. (dalej: strona skarżąca), zastępowany przez radcę prawnego M. R. wniósł o rozpatrzenie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przez organ. Ponadto strona skarżąca wniosła o rozpoznanie wniosku o wstrzymanie ww. decyzji przez tut. Sąd w przypadku wydania przez organ postanowienia o odmowie ich wstrzymania. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że niewstrzymanie wykonania powyższych decyzji "spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w postaci wszczęcia przez organ I instancji dalszych postępowań administracyjnych w związku z brakiem uznania W. M. za osobę bezrobotną z dniem 17.04.2014 r.". W dniu 5 października 2017 r. Wojewoda D. wydał postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji własnej z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Nawiązując do powyższej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej powinno zostać wykazane przez wnioskodawcę. Podkreślić należy, że dla spełnienia przesłanek z powołanego wyżej przepisu wystarczające jest uprawdopodobnienie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest dużo mniej sformalizowanym środkiem zastępczym dowodu, potwierdzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Mimo to złożenie przedmiotowego wniosku nie stanowi o automatycznym zablokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, wywoływanych przez to orzeczenie, które są związane z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Przedmiotem udzielenia przewidzianej w tych przepisach ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przy czym przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała w wystarczający sposób zajścia okoliczności warunkujących wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała jedynie, że wykonanie decyzji, o których wstrzymanie wnioskuje, spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w postaci wszczęcia dalszych postępowań administracyjnych przez organ I instancji. Podkreślić należy, że Sąd nie może rozpatrzyć pozytywnie wniosku wyłącznie w oparciu o argument, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wszczęcie innych postępowań administracyjnych w przyszłości w związku z brakiem uznania strony skarżącej za osobę bezrobotną. Nadto, strona skarżąca nie wskazała innych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowiłyby podstawę pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W takim stanie rzeczy, wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji postanowienia.