IV SA/Wr 639/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi T.B. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Orzeczeniem z dnia [...]r., Nr [...], Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. zaliczyła T. B. do Grupy II - niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, kategoria D. W odwołaniu skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie orzeczenia w sprawie zdolności do służby wojskowej. Stwierdził, że kategorię D przyznano mu, kiedy miał [...] lat z powodu tymczasowych i krótkotrwałych problemów zdrowotnych związanych z wiekiem dojrzewania. Te przejściowe kłopoty nie zmieniły jego planów zawodowych związanych z pracą w Policji. Z myślą o tej pracy zdał w [...] r. maturę. Poddał się również szeregowi badań i testów w Poradni Zdrowia Psychicznego w celu uzyskania wiarygodnego zaświadczenia o stanie zdrowia, które dołączył do odwołania. Odwołujący się zarzucił, że organ I instancji w orzeczeniu z [...]r. posłużył się rozpoznaniem z [...]r., które nie odpowiada stanowi aktualnemu. Organ I instancji powołał się bowiem na brak zdolności adaptacyjnych, podczas gdy aktualne badania osobowości wskazują na poprawne zdolności adaptacyjne. Odwołujący się wniósł zatem o zmianę kategorii D na kategorię A, z uwzględnieniem aktualnych wyników badań oraz jego obecnego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego. Orzeczeniem z dnia [...]r., Nr [...], Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ II instancji powołał się na art.127 § 1 oraz art.138 kpa w związku z § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz na § 22 ust 1 i 2 , § 23 ust 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdzono nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia I instancji i utrzymał je w mocy. Z przeprowadzonego badania lekarskiego specjalistycznego psychiatrycznego wynika bowiem, że aktualny stopień zaburzeń ze strony stanu psychicznego odwołującego się upośledza sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym zakwalifikowanie go do grupy II osób badanych i uznanie go za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, kategoria D. Organ II instancji podkreślił, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, że z powodu powołanych zaburzeń psychicznych odwołujący się prawomocnym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie § 69 pkt 2 z zał. Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. (Dz. U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.) został uznany za niezdolnego do służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. Według organu II instancji, w tej sytuacji organ I instancji prawidłowo uznał, że osobowość nieprawidłowa znacznie upośledzająca zdolności adaptacyjne mieści się w zakresie pojęciowym § 68 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W rezultacie kwalifikuje to odwołującego się do wyżej wymienionej kategorii zdolności do służby wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T.B. zarzucił nierzetelne rozpatrzenie jego prośby o ponowne orzeczenie w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej oraz nieuwzględnienie ostatnich, aktualnych badań lekarskich. Stwierdził, że w uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...]r. napisano, że z przeprowadzonego badania lekarskiego specjalistycznego psychiatrycznego wynika, że aktualny stopień zaburzeń ze strony stanu psychicznego upośledza sprawność ustroju skarżącego w stopniu uzasadniającym uznanie orzekanego w Grupie II osób badanych za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, Kat. D. Poza tym utrzymano w mocy określenie z orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...]r., Nr [...], uznające, że skarżący ma osobowość nieprawidłową znacznie upośledzającą zdolności adaptacyjne. Skarżący uważa powyższe diagnozy dotyczące jego zdrowia psychicznego za krzywdzące. Uważa, że jednorazowy incydent powiązany ściśle z kłopotami wieku dojrzewania, tak przecież powszechnymi, nie może zaciążyć tak poważnymi konsekwencjami w postaci uznania go za niepełnosprawnego. Tak to bowiem skutkuje w przypadku planów życiowych skarżącego, który od wielu lat niezmiennie dąży do realizacji planów związanych ze staraniem o przyjęcie do pracy w Policji. Z tą myślą zdał egzamin maturalny, doskonali swoją sprawność fizyczną, psychiczną i intelektualną, uczestnicząc w zajęciach i kursach przygotowujących do ewentualnych egzaminów i testów wstępnych do Policji. Poddał się badaniom psychologicznym, których efektem było wydanie zaświadczenia z dnia [...]r. Określono tam różne cechy jego osobowości w granicach normy, a zdolności adaptacyjne jako poprawne. Jest gotowy poddać się kolejnym specjalistycznym badaniom na własny koszt, aby udowodnić dobry stan zdrowia psychicznego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Rodzaj i stopień nasilenia zaburzeń ze strony stanu psychicznego ustalono bowiem w oparciu o wynik badania lekarskiego specjalistycznego psychiatrycznego oraz załączoną dokumentację lekarską. Określenia stopnia zdolności do służby wojskowej dokonano zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr .151, poz.1595). Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że z powodu zaburzeń osobowości, polegających na ułomności wrodzonej, a więc mającej charakter trwały, mogącej najwyżej podlegać korekcji, skarżący prawomocnym orzeczeniem Powiatowej Komisji Lekarskiej z dnia [...]r., Nr [...], został uznany za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju (Kat. D) i przeniesiony do rezerwy. Również obecnie badający dla potrzeb orzeczniczych lekarz psychiatra rozpoznał osobowość nieprawidłową i zakwalifikował skarżącego według § 68 pkt 2 z zał. Nr 2 do powołanego rozporządzenia. Kwalifikuje do skarżącego do ustalonej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. Jeśli idzie o sprawę oceny zdolności do pracy w Policji, organ II instancji stwierdził, że nie leży w kompetencjach wojskowych komisji lekarskich lecz właściwych organów podległych Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - wraz z załącznikiem nr 2 - wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa (Dz.U. Nr 151, poz. 1595). Zgodnie z § 14 tego rozporządzenia, orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych. Wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu wymaganej dokumentacji (§ 16 ust. 1 rozporządzenia). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 23 ust. 2 rozporządzenia). Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności rozpoznanie; ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej; w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z czynną służbą wojskową (§ 17 ust. 1 rozporządzenia). Orzeczenie w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia (§ 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Zgodnie z pkt 12 tego wzoru, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich powinny zawierać uzasadnienie. Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 kpa.). Organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa.). W ocenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie powołanych norm prawa materialnego, z zachowaniem przedstawionych zasad procedury administracyjnej. Organy obydwu instancji przeprowadziły bądź zleciły przeprowadzenie specjalistycznych badań lekarskich oraz oceniły dokumentację lekarską przedłożoną przez skarżącego. W wyniku tego postępowania organ II instancji potwierdził występowanie schorzeń z § 68 pkt 2 załącznika nr 2 - wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa do powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r., ustalonych w postępowaniu organu I instancji. Dodatkowo, na podniesioną w odwołaniu poprawę stanu zdrowia psychicznego, na podstawie aktualnego, specjalistycznego badania lekarskiego zleconego przez organ I instancji stwierdzono u skarżącego schorzenia psychiczne i zaliczono je do § 68 pkt 2. Bezzasadny jest zatem zarzut skarżącego, że zaskarżone orzeczenie wydano na podstawie nieaktualnych wyników badań z [...] r. Schorzenie, ustalone, ocenione oraz sklasyfikowane przez organ II instancji, zgodnie z zastosowanym prawem materialnym, zawartym w przepisach powołanego rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2004 r., kwalifikuje skarżącego jako niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, w kategorii "D". Należy podkreślić, że specjalistyczne badania lekarskie, przeprowadzonych przez lekarza orzecznika w sprawach wojskowych, mają odniesienie do przydatności określonej osoby do służby wojskowej. Stąd skarżący ubiegając się o przyjęcie do służby w Policji zostanie poddany specjalistycznym badaniom lekarskim uwzględniającym potrzeby tej służby. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.