IV SA/Wr 639/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. przyznaje adwokatowi J. J. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda D. decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1065, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. D. (dalej: skarżący, zainteresowany, strona) od decyzji Starosty W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], orzekającej o pozbawieniu J. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 czerwca 2017 r. - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podał, że decyzją administracyjną Starosty W. z dnia [...] czerwca 2017 r., w dniu 12 lipca 2017 r. orzeczono o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 czerwca 2017 r. na okres 180 dni. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż zainteresowany nie stawił się w wyznaczonym przez urząd pracy terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Od tej decyzji zainteresowany złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił, że dane zawarte w tej decyzji są nieprawdziwe i że przed podjęciem ww. decyzji pracownicy urzędu pracy nie zapoznali się z treścią jego oświadczenia z dnia 22 czerwca 2017 r. W wyjaśnieniach zainteresowany podał, że w dniu 22 czerwca 2017 r. zgłosił się do urzędu pracy i wskazał uzasadnioną przyczynę, dla której nie stawił się w dniu 21 czerwca 2017 r. Nadmienił, że na kartce, na której złożył oświadczenie było zbyt mało miejsca i dlatego nie wyjaśnił szczegółowo przyczyn niezgłoszenia (ani nie napisał o dokonanej lewatywie). Do odwołania zainteresowany załączył kserokopię złożonego w dniu 22 czerwca 2017 r. oświadczenia z dnia 21 czerwca 2017 r. Na podstawie akt sprawy ustalono, że decyzją Starosty W. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 lipca 2014 r. na okres 120 dni z powodu niestawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W dniu 5 grudnia 2014 r. skarżący dokonał w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. trzeciej rejestracji jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji zainteresowany został pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy i powiadamiania w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W wyznaczonym na dzień 21 czerwca 2017 r. terminie wyżej wymieniony nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W.. Następnego dnia 22 czerwca 2017 r. stawił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. i oświadczył, że jest chory, bierze tabletki oraz maść na stopy (ponieważ być może ma początki cukrzycy lub dny moczanowej) i dostał tak silnego zaparcia, że nie mógł wyjść z domu, a nie ma telefonu. Przyjmujący wyjaśnienia strony zanotował na jego oświadczeniu, iż nie usprawiedliwia nieobecności, ponieważ jest to trzecie spóźnienie (wcześniej zainteresowanemu dwukrotnie usprawiedliwiano nieobecność w wyznaczonym terminie, kiedy wyżej wymieniony zgłaszał się do urzędu pracy z trzydniowym opóźnieniem, tj. w dniu 5 lutego 2015 r., zamiast w dniu 2 lutego 2015 r. oraz w dniu 26 marca 2015 r., zamiast w dniu 23 marca 2015 r. i wówczas za każdym razem informowano odwołującego się o konsekwencjach wynikających z niestawiennictwa oraz możliwości jego usprawiedliwienia). Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył, co następuje. Wprawdzie słuszny jest zarzut odwołującego się dotyczący faktu, iż uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie w pełni odzwierciedla stan faktyczny sprawy, jednak organ odwoławczy nie znalazł podstaw faktycznych, ani prawnych dla wydania odmiennego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, na okres 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa. Ze statusem bezrobotnego wiążą się szczególne obowiązki, o których osoba zarejestrowana w urzędzie pracy zostaje pouczona, podpisując stosowne oświadczenie. W tym wynikający z przepisu art. 33 ust. 3 ustawy obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie. Niestawiennictwo w wyznaczonym terminie i brak powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego. Powyższy przepis nie określa w sposób szczegółowy o jakiego rodzaju przyczyny niestawiennictwa chodzi, zatem w każdym przypadku organ ocenia, czy podana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa może być uznana za usprawiedliwioną. Uzasadnionymi przyczynami są okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji, lub inne nagłe zdarzenia typu pożar, powódź, czy też nagła choroba. Nagłe pogorszenie stanu zdrowia u osoby chorującej przewlekle (np. na cukrzycę) uniemożliwiające zgłoszenie się do urzędu pracy należy również uznać za uzasadnioną przyczynę niezgłoszenia, jednak okoliczności te powinny zostać udokumentowane w przewidziany prawem sposób, tj. w szczególności odpowiednim zaświadczeniem lekarskim. Strona w żaden sposób nie udowodniła, że to stan zdrowia uniemożliwił mu zgłoszenie się do urzędu pracy w dniu 21 czerwca 2017 r. Zainteresowany nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie swoich wyjaśnień, tj. w szczególności zaświadczenia lekarskiego, czy chociażby dowodu zakupu leków. Samo oświadczenie zainteresowanego nie pozwala uznać, że wyżej wymieniony nie mógł zgłosić się do urzędu pracy w dniu 21 czerwca 2017 r. z przyczyn nagłych i niedających się przewidzieć. W związku z powyższym przedstawione przez J. D. argumenty nie zostały przez organ odwoławczy uwzględnione. Według organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie pozbawił zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 czerwca 2017 r., dlatego zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Skargę na powyższą decyzję złożył J. D.. Oświadczył, że podtrzymuje wszystkie zarzuty i twierdzenia zawarte w odwołaniu. Ponadto zarzucił, że: (...) - decyzja została wydana przed terminem, miał się zgłosić 21 czerwca 2017 r., termin usprawiedliwienia upłynął 28 czerwca 2017 r. – decyzję najwcześniej można było wydać 29 czerwca 2017 r. a wydano "21"; - nieprawomocnej decyzji z dnia 26 czerwca 2017 r. został wstecz nadany rygor natychmiastowej wykonalności od dnia 21 czerwca 2017 r. Według skarżącego decyzja może mieć rygor natychmiastowej wykonalności od dnia jej uprawomocnienia; - stwierdził, że sam z siebie nie złożył oświadczenia tylko otrzymał formularz do wypełnienia w obecności pracownicy urzędu pracy na okoliczność usprawiedliwienia swojej nieobecności dnia poprzedniego z powodu choroby i to oświadczenie zostało wzięte od niego bez zażądania jakiegokolwiek dokumentu i bez zakwestionowania przedmiotu treści usprawiedliwienia przez pracownicę urzędu pracy. Zarzucił, że "mataczący" wpis "nie usprawiedliwiono" dokonała inna osoba niż ta, która przyjmowała formularz, adnotacji tej dokonano za jego plecami pod jego nieobecność. Dopiero po otrzymaniu decyzji poprosił o kserokopię oświadczenia. Według skarżącego z powyższego wynika, że obie instancje, sprawy co do istoty nie zbadały i nie rozwiązały, a ponadto w urzędach pracy nie usprawiedliwia się niezgłoszenia. Wskazał, że gdyby pracownik organu zamiast formularza do wypełnienia poinformował, że ma przynieść zaświadczenie od lekarza przyniósł by je następnego dnia mieszcząc się w terminie. Ponadto uznał, że skoro przyjęto od niego oświadczenie to usprawiedliwienie zostało dokonane. Zarzucił, że organ odwoławczy nie zbadał na jaką okoliczność daje się formularz oświadczenia zamiast wymagać od niego innego dokumentu, ani dlaczego urząd nie wezwał go do uzupełnienia braku formalnego. Ponadto zapis w zaskarżonej decyzji, iż zarejestrował się po raz trzeci jest niezgodny z prawdą, ponieważ zarejestrował się po raz drugi. Według skarżącego organ odwoławczy wykazuje chwiejność w uzasadnieniu i jest niezdolny do logicznego przedstawienia sprawy oraz jej analizy, ponieważ jego problemem było zaparcie a nie cukrzyca. Uważa, że udowodnił, że wypełnił formularz, który został przyjęty bez komentarza i wymagania zaświadczenia lekarskiego, o inne dowody nikt go nie prosił, poza tym paraffinum liquidum można kupić bez recepty, oświadczenie pisał pod kontrolą jego treści przez pracownika urzędu pracy w związku z tym nie wie, dlaczego automatycznie mu nie usprawiedliwiono niestawiennictwa. Według skarżącego "jest to wyrafinowane matactwo, że dano mu formularz skoro jego treść uważa się na brak usprawiedliwienia". Ustanowiony dla skarżącego z urzędu pełnomocnik podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Podkreślił, że skarżący wielokrotnie nie był pouczony o skutkach złożenia usprawiedliwienia, zwrócił również uwagę na uchybienia w zakresie gromadzenia przez organ materiału dowodowego, co podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty skargi stwierdził, że decyzję wydano 26 czerwca 2017 r. a nie jak twierdzi skarżący 21 czerwca 2017 r., rygor natychmiastowej wykonalności został wydany w oparciu o art. 33 ust. 4ca ustawy. Ponadto organ I instancji rozpoznając sprawę zainteresowanego dokonał analizy oświadczenia złożonego przez niego w dniu 22 czerwca 2017 r., na okoliczność jego absencji w dniu 21 czerwca 2017 r. uznając, że wyżej wymienione wyjaśnienia nie stanowią uzasadnionej przyczyny niezgłoszenia, a następnie rozstrzygnął sprawę co do istoty. Podał, że jeden z urzędników przyjął oświadczenie, drugi podjął decyzję o nieusprawiedliwieniu nieobecności, samo złożenie przez osobę, która nie zgłosiła się w wyznaczonym terminie, oświadczenia na druku wydanym do wypełnienia przez pracownika urzędu pracy nie oznacza, że nieobecność bezrobotnego zostanie "automatycznie" usprawiedliwiona. Fakt nieusprawiedliwienia nieobecności nie został przed nikim ukryty, skarżący mógł złożyć dodatkowe oświadczenia i dodatkowe dowody, ale tego nie uczynił. Na rozprawie skarżący podniósł, że prowadził dodatkowe "śledztwo" w sprawie, z którego wynika, że osoba wręczająca mu i odbierająca formularz była praktykantką. Ponadto żaden przepis prawa nie przewiduje składania oświadczeń, w związku z tym urząd pracy żądając złożenia takiego oświadczenia działał nielegalnie. Z Konstytucji zaś wynika, że organy działają na podstawie przepisów prawa. Stwierdził, że uchylenie decyzji jest mu potrzebne po to aby działać wychowawczo w stosunku do urzędu pracy, żeby takich praktyk nie było, bo dalej są niewłaściwe praktyki wobec petentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd rozstrzyga o granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że Sąd nie może w ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem ograniczyć się do zarzutów sformułowanych w skardze ale także wadliwość kontrolowanego aktu podnieść z urzędu. Kontrola zaskarżonych decyzji według wskazanych wyżej zasad daje podstawy do uznania, że uchybiają one prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...] czerwca 2017 r. stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 oraz pkt 3 litera b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) – dalej ustawa. Art. 33 ust. 4 pkt 4 stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy – w przypadku drugiego niestawiennictwa jak stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b ustawy, do którego odwołuje się pkt 4 art. 33 ust. 4 – na okres 180 dni. Obowiązek stawienia się osoby bezrobotnej w wyznaczonym przez urząd pracy terminie wyznacza art. 33 ust. 3 powołanej ustawy. W sprawie okolicznością niesporną jest, że skarżącemu został wyznaczony obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 21 czerwca 2017 r. jak również i to, że w tym dniu nie zgłosił się do urzędu. Przyczyny nieobecności w wyznaczonym terminie skarżący wyjaśnił w Urzędzie w dniu następnym – 22 czerwca 2017 r. Według wyjaśnień skarżącego ustnie, a po wręczeniu przez pracownika urzędu formularza z prośbą o jego wypełnienie, na piśmie. Jak wynika z powołanego przepisu niestawiennictwo bezrobotnego w wyznaczonym terminie powoduje sankcję w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Takiej sankcji organ nie stosuje jeżeli w terminie 7 dni osoba zainteresowana powiadomi urząd o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Przepis nie wyjaśnia, nie zawiera legalnej definicji pojęcia "usprawiedliwiona przyczyna". Zgodzić się należy z organem, że takimi przyczynami są okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, przeszkody na które nie miał wpływu – np. nagła choroba. Przepis nie określa żadnych kryteriów według których organ winien dokonać oceny przyczyn wskazanych przez osobę bezrobotną. Usprawiedliwiona przyczyna to taka, która w powszechnym rozumieniu uniemożliwia przybycie do urzędu. Według Sądu w pojęciu "usprawiedliwiona przyczyna" mieści się również uprawdopodobnienie jej zaistnienia, chociażby opis okoliczności w jakich nastąpiła. W zależności od okoliczności wskazanych jako przyczynę, według Sądu, organ może wzywać do okazania, przedłożenia dowodów, dokumentów ją potwierdzających. W przeciwnym wypadku "usprawiedliwienie" miało by charakter mechaniczny i nie odpowiadałoby celowi jaki ustawodawca przewidział dla tej instytucji. Wracając do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że w oświadczeniu z dnia 22 czerwca 2017 r. skarżący wskazuje dwie okoliczności niestawiennictwa – to, że jest chory – bierze tabletki i maści na stopy – podejrzewa się dnę moczanową lub początki cukrzycy. Drugą okolicznością na jaką wskazał było zaparcie, a następnie skutki jego "leczenia", które uniemożliwiłyby mu wyjście z domu, a jak stwierdził nie ma telefonu. Mając na uwadze treść tego oświadczenia oraz fakt, że wcześniej kilkakrotnie usprawiedliwiał nieterminowe stawiennictwo organ mógł powziąć wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń, zwłaszcza, że dnia następnego skarżący przybył do urzędu. Pierwszą bowiem przyczyną nieobecności jaką wskazał była "choroba stóp", wreszcie skarżący mógł uprawdopodobnić swoje dolegliwości zaświadczeniem lekarskim lub jak wskazał organ dowodem zakupu leków. Jednakże organ nie mógł wyprowadzić dla skarżącego z faktu nie doręczenia dowodów potwierdzających chorobę ujemnych wniosków, w sytuacji, gdy nie wzywał zainteresowanego – do ich nadesłania. Skarżący nie musi posiadać wiedzy, że powinien uprawdopodobnić swoje oświadczenie przez złożenie odpowiednich dokumentów. Organy swoim postępowaniem uchybiły ustalonym w kodeksie postępowania administracyjnego zasadom – zasadzie pogłębiania zaufania do organów państwa, ustalonej w art. 8 k.p.a. i obowiązkowi udzielania informacji faktycznej i prawnej stronie określonemu w art. 9 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Niewątpliwie mając na uwadze dyspozycję powyższego przepisu organy były zobowiązane wezwać stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających złożone oświadczenie. Niewątpliwie też uchybiły zasadzie określonej w art. 7 k.p.a. nakazującej uwzględnienie interesu publicznego i słusznego interesu obywateli poprzez dokonywanie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione, Sąd nie stwierdził w przedstawionym przez skarżącego opisie przyjmowania oświadczenia i dokonanych przez pracowników Urzędu Pracy czynnościach żadnych uchybień. Po pierwsze samo przyjęcie przez Urząd wniosku, czy innego pisma, nie może być utożsamiane z jego pozytywnym rozstrzygnięciem. Jest to tylko czynność techniczna, przyjęcia pisma do rozpoznania jego treści. Po drugie osoba, która przyjmuje pismo, nie musi lub nawet nie może rozpoznawać merytorycznie określonych pism. Każdy z pracowników ma określony zakres uprawnień, czy obowiązków. Jak stwierdził skarżący "wyśledził" że osobą przyjmującą jego oświadczenie z dnia 22 czerwca była praktykantka. Należy zatem przypuszczać, że nie była ona uprawniona do poczynienia uwagi i adnotacji na tym piśmie. Uczyniła to, jak należy wnioskować, osoba do takich czynności upoważniona. Jeszcze raz należy podkreślić, że sama czynność techniczna odebrania pisma i przekazania do załatwienia określonej, kompetentnej osobie, nie jest uchybieniem, nawet w sytuacji, gdy na oświadczeniu jest zapis "uwagi i adnotacje pracownika przyjmującego oświadczenie". Przyjmujący oświadczenie to ten do którego zgodnie z podziałem czynności skierowano pismo do załatwienia. Ponadto kodeks postępowania administracyjnego w art. 14 ustanawia zasadę pisemności. Zasada ta dotyczy nie tylko końcowego rozpatrzenia sprawy ale również całego postępowania administracyjnego. Ustęp 1 tego przepisu stanowi, że sprawy należy załatwić w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego (...). Ustęp 2 zaś, że sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. Wreszcie z treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika obowiązek powiadomienia w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Oczywistym jest, że takie powiadomienie musi nastąpić w formie pisemnej, elektronicznej lub ustnej. W formie ustnej – jak wynika z art. 14 ust. 2 k.p.a. tylko wtedy gdy przemawia za tym interes strony i nie jest sprzeczne z innym obowiązującym przepisem. Podstawową sytuacją odbierania oświadczeń ustnych jest niepiśmienność składającego oświadczenie. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że wręczając skarżącemu formularz do wypełnienia urzędnicy nie naruszyli przepisów prawa – w tym również Konstytucji. Nie można również zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika skarżącego, że skarżący nie był powiadomiony o skutkach niestawiennictwa i nie złożenia powiadomienia – usprawiedliwienia. Pouczenie organu odnośnie tej kwestii znajduje się w informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy z dnia 5 grudnia 2014 r., oświadczeniu z dnia 5 lutego 2015 r., oraz z dnia 26 maja 2015 r. Wszystkie te pisma zawierają adnotację, że zapoznał się z nimi skarżący. Pod adnotacją znajdują się podpisy skarżącego. Sąd zauważa również, że trafna jest uwaga poczyniona przez organ odwoławczy co do braku ustaleń faktycznych w decyzji organu I instancji. Sąd stwierdza, że została ona wydana z uchybieniem art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy, czy możliwe jest i zasadne w zaistniałych okolicznościach czasowych wezwanie skarżącego do udokumentowania przyczyn niezgłoszenia się do urzędu pracy i w zależności od poczynionych ustaleń dokona określonych czynności, wezwań lub też zakończy postępowanie w sprawie. Wydane decyzje powinny zawierać elementy określone w art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 200 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.