IV SA/Wr 641/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń alimentacyjnych za nienależnie pobrane I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokat A. S. - G. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.23 ust.1 i ust.8 ustawy z dnia z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012r., poz.1228 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] kwietnia 2015r., Nr [...] o uznaniu świadczeń alimentacyjnych, wypłaconych osobie uprawnionej, tj. A. S. w wysokości 5.500,00 zł za okres od 1 listopada 2013r. do 30 września 2014r., za nienależnie pobrane - Samorządowe Kolegium Odwoławcze W W.utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych sprawy: Organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] przyznał J. S. świadczenie alimentacyjne na rzecz córki A. S. w wysokości 500 zł miesięcznie na okres od 1 października 2013r. do 30 września 2014r. W dniu 24 listopada 2014r. powiadomiono stronę o wszczęciu postępowania w sprawie nienależnego pobrania tego świadczenia. Ustalono bowiem, że strona otrzymywała od zobowiązanej zasądzone alimenty w okresie od stycznia 2012r. do października 2013r. i od listopada 2013r. do października 2014r. W efekcie przeprowadzonego postępowania, organ I instancji wydał decyzję, z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...], którą uznał świadczenie alimentacyjne wypłacone na rzecz A. S. w wysokości 5.500,00 zł za okres od 1 listopada 2013r. do 30 września 2014r. za nienależnie pobrane. Od decyzji tej w ustawowym terminie wniósł odwołanie J. S., podnosząc, że zobowiązana D. R.–S. nie przekazywała mu alimentów, lecz zasiłki rodzinne na córkę pobierane przez nią w [...]. Zdaniem strony zasiłki te należą się dziecku niezależnie od alimentów. Dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. merytorycznej i prawnej oceny zasadności decyzji organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w związku z wnioskiem o dochodzenie alimentów od D. R.–S. wraz z pismami z dnia 3 listopada 2014r. i 20 listopada 2014r. Sąd Okręgowy w Ś. przekazał Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Ś. kopię dowodów płatności alimentacyjnych dokonanych przez zobowiązaną na rzecz wierzycieli J. S. - reprezentującego małoletnią A. S. i S. S. za okres od stycznia 2012r. do października 2013r. i od listopada 2013r. do października 2014r. Jak wynika z akt sprawy D. R.–S. od 29 kwietnia 2009r. zobowiązana była do łożenia alimentów na rzecz córek w kwocie po 450 zł miesięcznie, a od września 2012r. w kwocie po 600 zł miesięcznie. J. S. i S. S. w dniu 17 września 2012r. złożyli odrębne wnioski do Sądu Okręgowego w Ś. o dochodzenie roszczeń alimentacyjnych w trybie przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych na rzecz małoletniej A. S. i pełnoletniej S. S. Wnioski zostały przekazane do [...] i w związku z tym postępowaniem D. R.–S. przekazała dowody przedmiotowych wpłat. Wpłaty te dokonywane były z terenu [...] za pomocą przelewu bankowego na konto J. S. - niektóre z nich opatrzone były komentarzem, że są to środki z tytułu alimentów. Od stycznia 2012r. do września 2012r. przelewy opiewały na 900 zł miesięcznie (równowartość odpowiednich kwot [...]), a od października 2012r. na 1050 zł, zaś od lipca 2013r. 1100 zł, z tym, że w czerwcu 2013r. zobowiązana dokonała dwóch wpłat na łączną kwotę 1400 zł. Nie budzi wątpliwości – w ocenie organu, że suma wpłat dokonanych przez D. R.–S. była równa wysokości jej zobowiązania alimentacyjnego. Zdaniem organu bez znaczenia jest skąd zobowiązana do łożenia na utrzymanie córki pozyskała środki na alimenty. Nie jest rzeczą tego postępowania administracyjnego szczegółowe wyjaśnianie tej kwestii, ani tym bardziej dokonywanie ustaleń, czy na terenie [...] przysługiwały na córki zasiłki rodzinne i czy D. R.–S. korzystała z takiego świadczenia. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że intencją D. R.–S. było łożenie alimentów na rzecz obu córek- zgodnie z treścią wyroków sądowych. Tym samym świadczenie alimentacyjne pobrane na rzecz A. S. w wysokości 5.500,00 zł za okres od 1 listopada 2013r. do 30 września 2014r. było zdaniem organu świadczeniem nienależnie pobranym. Strona od początku nie miała uprawnień do korzystania w tym okresie z świadczenia z funduszu alimentacyjnego, albowiem alimenty były płacone na bieżąco. Kolegium cytując przepis art. 2 ust. 7 w/w ustawy, zgodnie z którym nienależnie pobrane świadczenie - oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego: a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów, stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i trafnie zastosował obowiązujące przepisy. Odwołanie strony nie wnosi zdaniem Kolegium do sprawy nowych elementów, zawiera jedynie polemikę z poczynionymi ustaleniami. Mając powyższe na uwadze należało w ocenie Kolegium orzec jak w sentencji. W skardze wniesionej do tut. Sądu, skarżący J. S. zarzucił zaskarżonej decyzji, cyt. "złamanie prawa poprzez wydawanie stwierdzeń i domyślaniu się o co chodziło D. R.–S. bez jakichkolwiek dowodów niektóre stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji są odwrotne do dowodów w/w sprawie. Cytat z decyzji str. 2 "wpłaty dokonywane były z terenu [...] za pomocą przelewu bankowego na konto Pana J. S. – niektóre z nich opatrzone były komentarzem". W załączeniu skarżący przedłożył kserokopię wyciągu z konta bankowego, na którym w ocenie skarżącego widzimy czyje to konto, kto i ile przelał i kto i ile odebrał środków nazwanych w decyzji "alimentami". Powołując się na powyższe, skarżący zarzucił złamanie prawa poprzez wydanie decyzji wbrew istniejącym dowodom. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647), w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm./, Sąd jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego, materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny, rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. W niniejszym postępowaniu przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] kwietnia 2015r., Nr [...] ustalającą, że kwota 5.500,00 zł pobrana przez skarżącego J. S. tytułem świadczeń pieniężnych z funduszu alimentacyjnego na rzecz A. S. w okresie od 1 listopada 2013r. do 30 września 2014r. jest świadczeniem nienależnie pobranym. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy w/w ustawy z dnia z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012r., poz.1228 ze zm.). Wskazać w tym miejscu należy na cel powyższej ustawy, wyartykułowany w jej preambule, a wynikający z konstytucyjnej zasady pomocniczości Państwa, jakim jest wspieranie osób, które w związku z nieotrzymywaniem należnego im wsparcia od osób zobowiązanych wobec nich do alimentacji znajdują się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów. I tak na zasadzie art. 9 ust. 1 ustawy świadczenie z funduszu alimentacyjnego przysługuje osobie uprawnionej, stąd przyznawane jest na rzecz tej osoby, przy czym tylko osoby małoletnie lub ubezwłasnowolnione całkowicie reprezentowane są przez przedstawiciela ustawowego albo opiekuna prawnego. Osobą uprawnioną w rozumieniu ustawy jest zaś osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna, (art. 2 pkt 11). Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy, obowiązek zwrotu obciąża osobę, która pobrała nienależnie to świadczenie. Instytucja zwrotu świadczeń przewidziana w przywołanym wyżej przepisie uzasadnia wdrożenie odrębnego postępowania, w ramach którego organ ocenia w pierwszej kolejności, czy wypłacone świadczenie można uznać za nienależnie pobrane w rozumieniu ustawy i jaka jest jego wysokość, a następnie ustala osobę zobowiązaną do zwrotu świadczeń uznanych za pobrane nienależnie. Konstrukcja art. 23 ustawy uzasadnia stwierdzenie, że nakaz zwrotu świadczenia nienależnie pobranego, o którym mowa w ust. 4 tego przepisu powinien być orzeczony w innej decyzji niż rozstrzygnięcie o uznaniu świadczenia za nienależnie pobrane, wskazane w ust. 2 i 5. Dopiero ostateczne zakończenie postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń otwiera możliwość orzekania w sprawie zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. Wydział [...] z dnia [...] września 2012r., sygn.akt [...], zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...] marca 2012r., sygn.akt [...], w ten sposób, że w miejsce alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z [...] kwietnia 2009r., sygn. akt [...] zasądzono od D. R.-S. na rzecz małoletniej A. S. alimenty w wysokości 600 zł miesięcznie, płatne do rąk ojca do 10 każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie niedochowania terminu płatności. Niewątpliwe jest także w sprawie, że decyzją z dnia [...] października 2013r., Nr [...] z powołaniem się na przepis art.9 i art.10 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ I instancji przyznał A. S. świadczenie alimentacyjne na okres od 1 października 2013r. do 30 września 2014r. w wysokości 500 zł miesięcznie, wskazując jako adresata decyzji J. S. - przedstawiciela ustawowego A. S. Zauważyć przy tym należy, że z dokumentacji dotyczącej postępowania związanego z przyznaniem przedmiotowego świadczenia wynika, że wnioskodawca J. S. we wniosku z dnia 11 września 2013r. o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podpisując się pod pouczeniem, zobowiązał się do niezwłocznego poinformowania organu właściwego wierzyciela w przypadku wystąpienia zmian, w tym m.in. poinformowania organu o otrzymaniu alimentów w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Nadto zauważyć należy, że także opisana wyżej decyzja z dnia [...] października 2013r., zawierała powyższe pouczenie, jak i zawierała pouczenie o skutkach niepoinformowania organu wypłacającego świadczenie z funduszu alimentacyjnego o wystąpieniu zmian w liczbie członków rodziny, uzyskaniu lub utraty dochodu, albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wobec powyższego przyjąć należy, że z treści w/w decyzji przyznającej na rzecz A. S. przedmiotowe świadczenie z funduszu alimentacyjnego wynika nie tylko uprawnienie skarżącego do pobierania owych świadczeń, lecz także przyjęcie przez skarżącego obowiązków konkretnego zachowania, m.innymi w sytuacji gdy otrzymał alimenty od osoby zobowiązanej, czyli w niniejszej sprawie od D. R. –S. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przekazanych organowi I instancji przez Sąd Okręgowy w Ś. przy piśmie z dnia 20 listopada 2014r., Nr [...]. kopii dowodów płatności alimentacyjnych dokonanych przez D. R. –S. w okresie od listopada 2013r. do października 2014r. wynika, że w/w dłużnik alimentacyjny w okresie świadczeniowym objętym zakwestionowaną decyzją, a konkretnie w okresie od 9 listopada 2013r. do 9 września 2014r. dokonał przelewów bankowych (wpłat) w następujących wysokościach: - 9 listopada 2013r. wpłata w wysokości 1.100 zł , - 9 grudnia 2013r. wpłata w wysokości 1.100 zł, - 10 stycznia 2014r. wpłata w wysokości 600 zł, - 9 lutego 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł, - 8 marca 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł., - 10 kwietnia 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł, - 9 maja 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł, - 9 czerwca 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł , - 9 lipca 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł., - 9 sierpnia 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł, - 9 września 2014r. wpłata w wysokości 1.100 zł. Istotne jest przy tym, że w powyższych dokumentach bankowych D. R.–S. wskazała skarżącego, będącego ojcem A. S. jako adresata (beneficjenta) przelewanej kwoty. Niewątpliwe jest także przy tym, że D. R.–S. równocześnie w w/w dokumentach, określiła tytuł poszczególnych wpłat (przelewu), stwierdzając, że są to alimenty na A. i S. Jednakże skarżący, pomimo jednoznacznego określenia w opisanych wyżej przelewach bankowych charakteru (tytułu) przekazanych należności - "alimenty na A.", nie godzi się z takim stanowiskiem, podnosząc, że w jego ocenie przedmiotowe kwoty były przekazywane przez D. R.–S. z tytułu otrzymywanych w [...] przez w/w zasiłków rodzinnych. W okolicznościach niniejszej sprawy, utożsamianie przez skarżącego przekazanych Jemu przedmiotowych należności z zasiłkami rodzinnymi, rzekomo pobieranymi przez D. R.–S. w [...] jest pozbawione racji, z tego to przede wszystkim względu, że niesprzeczne jest, iż skarżący był wierzycielem względem w/w jedynie z tytułu zobowiązań alimentacyjnych . Istotne przy tym jest także i to, że powyższych wpłat, w których jako beneficjent był każdorazowo wskazany skarżący jako ojciec małoletniej A. S., D. R.–S. dokonała w okresie, kiedy z funduszu alimentacyjnego skarżący otrzymywał świadczenia przyznane na rzecz A. S. wskazaną wyżej decyzją. W świetle powyższych ustaleń, słusznie przyjęły organy obu instancji, że przekazywane skarżącemu comiesięcznie przez D. R.–S. w okresie od 9 listopada 2013r. do 9 września 2014r. w/w kwoty pieniężne, stanowiły alimenty na rzecz A. S. Skoro zatem niewątpliwe jest w sprawie, że skarżący otrzymywał świadczenie z funduszu alimentacyjnego oraz otrzymywał środki pieniężne tytułem alimentów na rzecz córki A. od dłużnika D. R.–S., nie informując organu o otrzymywaniu od tegoż dłużnika przedmiotowych świadczeń, a do czego był zobowiązany zgodnie z art.19 ust.1 omawianej ustawy i o czym był pouczony zarówno we wniosku o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jak również w wydanej w tym przedmiocie decyzji, to stanowi to nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu art. 2 pkt 7 lit. d omawianej ustawy, o czym zasadnie orzekł organ I instancji, a organ odwoławczy decyzję tę utrzymał w mocy. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - wymienia sytuacje, w których świadczenie z funduszu alimentacyjnego należy zakwalifikować jako świadczenie pobrane nienależnie. I tak zgodnie z art. 2 pkt 7 lit. d w/w uatawy, nienależnie pobrane świadczenie oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała alimenty. Stosownie zaś do treści art. 19 ust. 1 ustawy, w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. Sformułowanie zawarte w art. 2 pkt 7 lit. d omawianej ustawy "w okresie ich pobierania otrzymała alimenty" – oznacza, że uprawniony w tym samym okresie pobiera jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł. Zatem, obydwa świadczenia muszą być także wypłacone za ten sam okres. Świadczenia alimentacyjne są świadczeniami okresowymi przyznawanymi i płatnymi najczęściej miesięcznie i podobnie świadczenia wypłacane z funduszu alimentacyjnego na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wypłacane są w okresach miesięcznych (art. 20 ust 1 ustawy). Aby można było mówić o jednoczesności pobierania obu świadczeń musi zachodzić tożsamość okresu, za który świadczenia wypłacono, a więc świadczenie wypłacone z funduszu alimentacyjnego musi dotyczyć tego samego miesiąca co wypłacone równocześnie alimenty. Skoro z materiału sprawy niewątpliwie wynika, że skarżący w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, otrzymywał w tymże samym okresie bezpośrednio od dłużnika alimentacyjnego alimenty na rzecz małoletniej córki, a to w okresie od 9 listopada 2013r. do 9 września 2014r., gdy skarżący jako osoba pobierająca świadczenie z funduszu alimentacyjnego nie mógł pobierać od D. R. – S. jako dłużnika alimentacyjnego alimentów przysługujących za czas trwania okresu świadczeniowego, to kumulacja tych świadczeń spowodowała, iż świadczenie z funduszu stało się świadczeniem nienależnie pobranym. Za trafnością powyższego stanowiska przemawia przede wszystkim istota świadczenia alimentacyjnego, z której wynika, że jest to świadczenie wypłacane zamiast alimentów, ale tylko w sytuacji, gdy osoba, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, nie wywiązuje się z tego obowiązku. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że powoływanie się skarżącego na etapie postępowania sądowego na dokument bankowy, a to przelew bankowy Nr [...] z 6 kwietnia 2012r. i wywodzenie z niego, że skarżący nie otrzymał od D. R.-S. alimentów na rzecz córki A. nie jest zasadne z tego to przede wszystkim względu, iż dokument te dotyczy okresu wcześniejszego bo kwietnia 2012r, gdy w niniejszej sprawie badany (oceniany) był okres od listopada 2013r. do września 2014r. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a w związku z oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461). H.B.10.05.2016 r.