IV SA/Wr 644/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 21 listopada 2016 r. postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., dalej: Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji z dnia 21 listopada 2016 r., nr [...] odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie, w której została wydana decyzja z dnia 4 listopada 2016 r., nr [...] odmawiająca Z. R., dalej: skarżący, zasiłku celowego. Środkiem zaskarżenia przysługującym od decyzji z dnia 11 stycznia 2017 r. był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który skarżący wniósł pismem z dnia 8 maja 2017 r. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r., nr SKO 4311/78/17 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie z dnia 11 stycznia 2017 r. Wydane postanowienie zawierało pouczenie o przysługującej od niego skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia wynika, że postanowienie z dnia 12 czerwca 2017 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lipca 2017 r. Pismem z dnia 27 września 2017 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosowne zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skarga może zostać wniesiona do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Sąd zauważa w tym miejscu, że cytowany przepis przytoczono w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) przepisy art. 52 i 53 p.p.s.a. w nowym brzmieniu stosuje się tylko w stosunku do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. po 1 czerwca 2017 r. Natomiast stanowiące przedmiot skargi postanowienie wydane zostało 11 stycznia 2017 r., a zatem w poprzednio obowiązującym stanie prawnym p.p.s.a. Dodać należy, iż z tych samych względów w niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania art. 52 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którym, jeżeli stronie przysługuje prawo zawrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W świetle zatem art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, poprzedzające złożenie skargi do sądu administracyjnego, stanowi jedną z podstawowych przesłanek decydujących o dopuszczalności skargi. Tym samym nie jest możliwym dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem decyzji lub postanowienia organu I instancji bez uprzedniej weryfikacji tego orzeczenia przez organ II instancji w ramach postępowania odwoławczego, jeżeli przepisy prawa przewidują środek odwoławczy w ramach danej sprawy administracyjnej. Natomiast jeżeli skarżący wniósł odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od orzeczenia organu I instancji i w wyniku postępowania odwoławczego organ II instancji wydał decyzję lub postanowienie, to wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie na akt prawa organu II instancji, wydany w wyniku rozpoznania odwołania, zażalenia lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie skarżący zobowiązany był zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem tego organu z dnia 11 stycznia 2017 r., o czym strona była słusznie pouczona w treści w/w postanowienia. Co prawda skarżący złożył taki wniosek, co do którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie z dnia 12 czerwca 2017 r., jednakże jako przedmiot skargi skarżący wskazał postanowienie z dnia 11 stycznia 2017 r. - wydane w I instancji. Z powyższych względów Sąd uznał przedmiotową skargę za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.