IV SA/Wr 645/17

Ewa Orłowska starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z ponownego wniosku Z. R. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. R. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu kopii pisma z dnia [...] Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej we [...] postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie postanowieniem Sądu z dnia 4 grudnia 2017 r., które nie podlega zaskarżeniu i zostało wydane po rozpoznaniu sprzeciwu, zawartego w piśmie skarżącego z dnia 8 listopada 2017 r. k- 15 - utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 października 2017 r. umarzające postępowanie sądowe wszczęte, zawartym w treści skargi, wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na to, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ich ponoszenia z mocy ustawy. Wraz ze wspomnianym pismem z dnia 8 listopada 2017 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu, podpisanym tego samego dnia (k- 18 do k- 20), wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu tym w rubryce nr 1 obejmującej m. in. sygnaturę akt sprawy, do której jest składny wniosek skarżący podał, sygnaturę akt niniejszej sprawy, czyli IV SA/Wr 645/17. We wniosku tym podał także, że dotyczy on wniosku o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 55 p.p.s.a, przy czym sprawa z wniosku o wymierzenie organowi grzywny, który został zawarty w treści wspomnianego wyżej pisma skarżącego z dnia 8 listopada 2017 r., została zarejestrowana pod odrębną sygn. akt IV SO/Wr 43/17. Ponadto w treści tego formularza skarżący kwestionuje przedmiot zaskarżenia podnosząc, że domaga się wszczęcia i rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego jaki w jego ocenie powstał. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega kolejny wniosek skarżącego o zwolnienie z kosztów sądowych złożony na urzędowym formularzu z dnia 8 listopada 2017 r. Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy). Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" cytowanej ustawy wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z tych względów rozpoznanie ponownego wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a ustawy. Podkreślenia wymaga, że podobne stanowisko wyrażono w opisanym wyżej postanowieniu Sądu z dnia 4 grudnia 2017 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.