IV SA/Wr 646/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 września 2006r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi P. W. kwotę 292,80 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100/ zł od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu sądowym. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr SKO [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /Dz.U. Nr 64 poz. 593 z późn. zm./ - po rozpatrzeniu odwołania A. F. od decyzji z dnia [...] r. Nr [...] Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W., w sprawie zmniejszenia kwoty zasiłku stałego utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach podano, że decyzją z dnia [...] r. Kierownik Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. zmienił w trybie art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej decyzję z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wysokości zasiłku stałego przyznanego A. F., w ten sposób, że kwotę, zasiłku stałego zmniejszono do kwoty [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że dochód na osobę w rodzinie A. F. wynosi [...] zł natomiast, kryterium dochodowe wynosi 461 zł. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. F., żądając jej uchylenia. Zarzuciła organowi pierwszej instancji błędne doliczenie do dochodu kwoty [...] zł miesięcznie, tytułem przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od [...] r. do [...] r. w łącznej wysokości [...] zł. Kolegium rozpatrując odwołanie, zważyło, co następuje. Decyzją z dnia [...] r. kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. przyznał A. F. zasiłek stały w wysokości [...] zł. Wysokość wówczas ustalonego zasiłku stałego określono na podstawie danych z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] r. W dniu [...] r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, w trakcie którego ustalono, iż nastąpiła, w stosunku do danych z [...] r., zmiana dochodu A. F. do kryterium dochodowego. Zmiana ta stosownie do art. 37 ustawy o pomocy społecznej skutkowała zmniejszeniem wysokości przyznanego zasiłku stałego. W myśl cyt. wyżej art. 37 ustawy o pomocy społecznej wysokość zasiłku stałego stanowi różnica między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej rodziny, z tym, że wysokość tego zasiłku nie może przekraczać kwoty 418 zł. W wyniku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego u odwołującej się ustalono, iż dochód A. F. zwiększył się w stosunku do dochodu, który służył do określenia wysokości zasiłku stałego decyzją z dnia [...] r. i obecnie wynosi [...] zł. Wobec powyższego organ I instancji musiał dokonać ponownego ustalenia wysokości zasiłku stałego przysługującego stronie. Stosownie do postanowień art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej zmiana wysokości zasiłku stałego może być dokonana bez zgody strony jeżeli wystąpi zmiana sytuacji dochodowej lub osobistej strony. Bezspornym jest, iż w przedmiotowej sprawie dochód strony uległ zmianie w stosunku do kryterium dochodowego. W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego A. F. wniosła o jej uchylenie, zarzucając organowi świadome poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Zakwestionowała wywód i argumentację decyzji, uznając, że nie było podstaw do zmniejszenia przyznanego zasiłku. Podniosła, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Stwierdzono, że A. F. jest osobą samotnie gospodarującą, całkowicie niezdolną do pracy z powodu niepełnosprawności, jej dochód jest niższy niż kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Od [...] r. ubiegała się o przyznanie dodatku mieszkaniowego, postępowanie w tej sprawie zawieszono z uwagi na toczące się postępowanie sądowe dotyczące ustalenia tytułu prawnego do lokalu mieszkaniowego. Po uprawomocnieniu się orzeczenia przyznano jej dodatek mieszkaniowy w wys. [...] zł za okres od [...] r. do [...] r. Kwotę [...] zł, w myśl z art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, organ I instancji rozliczył na równe części na kolejne miesiące przez okres odpowiadająca okresowi, za który uzyskano dochód. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej stanowi różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. A. F. spełnia przesłanki do otrzymania zasiłku stałego. Dochód w/w wynosi [...] zł, stąd zasiłek stały wynosi [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z 25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjny sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dlatego zaskarżona decyzja podlega ocenie Sądu tylko pod względem jej zgodności z przepisami prawa. Orzekając o zmniejszeniu A. F. zasiłku stałego z kwoty [...] zł do [...] zł organ I instancji oparł się na przepisie art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej, powołanej wyżej, który pozwała na zmianę lub uchylenie na niekorzyść strony decyzji administracyjnej, bez jej zgody, m.in. w przypadku zmiany sytuacji dochodowej osoby otrzymującej świadczenie. Przeprowadzony w dniu [...] r. przez pracownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wywiad środowiskowy wykazał, że w stosunku do danych z wywiadu środowiskowego z dnia [...] r. nastąpiła zmiana dochodu skarżącej stanowiącego podstawę określenia wysokości zasiłku stałego decyzją z dnia [...] r. W wyniku wyroku sądowego, który uprawomocnił się w [...] r. przyznano skarżącej dodatek mieszkaniowy za okres od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania decyzji ostatecznej, kwotę powyższą rozdzielono na równe części na kolejne miesiące przez okres odpowiadający okresowi, za który uzyskano dochód. Dalej, postąpiono zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21.06.2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm./, wedle którego dodatek ten wypłaca się zarządcy domu lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. W związku z powyższym dochód skarżącej wyniósł [...] zł /dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł oraz średnia miesięczna kwota z dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł/, przy czym wbrew zarzutowi odwołania – treść art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej nie pozostawia wątpliwości, że dodatek mieszkaniowy wlicza się do dochodu stanowiącego podstawę przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Zgodnie z art. 37 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje osobie samotnie gospodarującej /.../, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, wynoszącego 461 zł. Ustala się go w wysokości różnicy między kryterium dochodowym takiej osoby a jej dochodem. Organy prawidłowo wyliczyły, że tak ustalony zasiłek stały wynosi [...] zł Wpływu na wynik rozstrzygnięcia nie mógł mieć także podniesiony podczas rozprawy zarzut, że mimo uprawomocnienia się wyroku dotyczącego tytułu prawnego skarżącej do lokalu w [...] r., decyzję w sprawie podjęto dopiero w [...] r. Niezałatwienie sprawy w terminie mogło być zwalczone skargą na bezczynność organu, ale samo przez się nie wpływało na kształt decyzji. Sąd administracyjny – wbrew żądaniom skargi – nie jest natomiast właściwy do oceny zasadności zarzutów karnych stawianych organowi, gdyż należy to do organów ścigania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.