IV SA/Wr 646/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Protokolant: referent Ksawery Sobczak po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024 r. na rozprawie w Wydziale IV sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr ZP-P.8641.88.2023.AK w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę w całości. Decyzją z 3 VIII 2023 r. (ZP-P.8641.88.2023.AK) Wojewoda Dolnośląski (dalej "wojewoda") - po rozpatrzeniu odwołania W. K. (dalej "skarżący") od części decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia z 15 VI 2023 r. (nr SR.6101.16522.2023.MPM), orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 5 VI 2023 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku – utrzymał decyzję w mocy w zaskarżonej części, tj. w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z uzasadnienia decyzji odwoławczej, wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji stwierdzające, że w przypadku skarżącego należało odmówić przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 IV 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 735, ze zm.) – dalej "UoPZ". Warunkiem przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest bowiem, by bezrobotny wykonywał pracę w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. w okresie obejmującym przedział czasowy od dnia 4 XII 2021 r. do 4 VI 2023 r.: od dnia 4 XII 2021 r. do dnia 31 III 2022 r. (118 dni) był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w W. nr [...] SA, od dnia 1 IV 2022 r. do dnia 30 VI 2022 r. (91 dni) pobierał zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia, od dnia 1 VII 2022 r. do dnia 29 VIII 2022 r. (60 dni) pobierał świadczenie rehabilitacyjne, od dnia 30 VIII 2022 r. do dnia 4 VI 2023 r. nie wykazał żadnego okresu uprawniającego do zasiłku. Z raportu ZUS-U1 wynika nadto, iż skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji nie był objęty obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi w żadnym innym okresie, aniżeli wskazane powyżej. Okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku przypadający na 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzające dzień rejestracji jest krótszy niż wymagane 365 dni, gdyż wynosi 269 dni i w związku z tym nie ma podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W rezultacie skarżący nie wykazał, że spełnia warunki przewidziane dla nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze na powyższa decyzję skarżący wniósł o: uchylenie decyzji i przyznanie zasiłku dla bezrobotnych; dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, zwolnienie z kosztów sądowych i przeprowadzenie rozprawy. Skarżący w motywach skargi powołał się na dokumenty przedłożone wraz z wnioskiem o rejestrację, w tym świadectwo pracy z ostatniego zatrudnienia z dnia 31 III 2022 r., z którego wynika, że pracował na podstawie umowy o pracę w okresie od 6 VIII 2019 r. do dnia 31 III 2022 r. (2 lata, 7 miesięcy, 26 dni) w pełnym wymiarze pracy w W. nr [...] SA i był objęty obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi. Następnie z powodu stanu zdrowia i niezdolności do pracy skarżący był na zasiłku chorobowym od 1 IV 2022 r. do 7 VII 2022 r., potem na świadczeniu rehabilitacyjnym od 1 VII 2022 r. do 29 VIII 2022 r. Po dniu 29 VIII 2022r. skarżący był nadal niezdolny do pracy i ze względu na stan zdrowia po tym dniu otrzymał dalszą rehabilitację do dnia 11 V 2023 r i w związku z tym nie mógł się zarejestrować, bowiem uczęszczał na rehabilitację celem odzyskania pełnej zdolności do pracy. W ocenie skarżącego okres rehabilitacji powinien być liczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Po dniu 29 VIII 2023 r. z powodu odmowy kontynuacji dalszego leczenia przez ZUS, zostało przez skarżącego złożone odwołanie do sądu. Zaś co do ustawowego okresu 18 miesięcy, wystarczy, że poprzedza on dzień rejestracji. W odpowiedzi na skargę wojewoda potrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Jak wynika z art. 71 ust. 1 i 2 UoPZ, ustawodawca uzależnił możliwość przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku m.in. od tego, by "w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni" pozostawać w zatrudnieniu. Ustawodawca przy tym w art. 71 ust. 1 pkt 2 UoPZ enumeratywnie wymienia formy zatrudnienia brane pod uwagę, a nadto w art. 71 ust. 2 UoPZ wskazuje okresy uznawane za równoznaczne z zatrudnieniem. W okolicznościach sprawy jest bezsporne, że skarżący złożył wniosek o rejestrację w dniu 5 VI 2023 r. i w tym też dniu został zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Zasadnie zatem organy przy ocenie pozostawania skarżącego w zatrudnieniu (lub okresach równoważnych) wzięły pod uwagę przedział czasu od 4 XII 2021 r. do 4 VI 2023 r., a więc okres 18. miesięcy, poprzedzających dzień zarejestrowania. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji, na którą w przeważającej mierze składają się dokumenty załączone przez skarżącego do wniosku, wynika jednoznacznie, że skarżący nie pozostawał w zatrudnieniu (lub okresach równoważnych) w wymaganym ustawowo okresie. W przypadku skarżącego okres zatrudnienia oraz pobierania równoważnych z nim świadczeń wynosił łącznie 269 dni, gdy tymczasem wymagany ustawowo okres wynosi co najmniej 365 dni. Organy trafnie ustaliły, że w przedziale czasowym od 4 XII 2021 r. do 4 VI 2023 r. skarżący: - od dnia 4 XII 2021 r. do dnia 31 III 2022 r. (118 dni) był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w W. nr [...] S.A. (okres uwzględniany na mocy art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.a UoPZ); - od dnia 1 IV 2022 r. do dnia 30 VI 2022 r. (91 dni) pobierał zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia (okres uwzględniany na mocy art. 71 ust. 2 pkt 3 UoPZ); - od dnia 1 VII 2022 r. do dnia 29 VIII 2022 r. (60 dni) pobierał świadczenie rehabilitacyjne (okres uwzględniany na mocy art. 71 ust. 2 pkt 3 UoPZ); Natomiast od dnia 30 VIII 2022 r. do dnia 4 VI 2023 r. skarżący nie wykazał żadnego okresu uprawniającego do zasiłku. W powyższych okolicznościach nie było podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do argumentacji skargi, należy zwrócić uwagę, że podnoszona przez skarżącego okoliczność kontynuowania rehabilitacji w okresie po dniu 29 VIII 2022 r., a więc po wygaśnięciu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Jak wynika z art. 71 ust. 2 pkt 3 UoPZ, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 [czyli do okresów uwzględnianych przy ocenie prawa do zasiłku], zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W świetle powyższego przepisu stwierdzić należy, że z pozycji prawa do zasiłku dla bezrobotnych istotne znaczenie ma okres pobierania "świadczenia rehabilitacyjnego". Jeżeli zaś okresowi leczenia, czy rehabilitacji nie towarzyszyło prawo do świadczenia wymienionego w art. 71 ust. 2 pkt 3 UoPZ, to okres taki nie może zostać uwzględniony jako część okresu uprawniającego do zasiłku. Co do sygnalizowanego w skardze sporu pomiędzy skarżącym a organem ZUS, dotyczącym odmowy kontynuowania świadczenia rehabilitacyjnego, to nie mógł on zostać uwzględniony jako podstawa do wydania decyzji o przyznaniu zasiłku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na dzień orzekania przez wojewodę, tj. na 3 VIII 2023 r., skarżący nie wykazał, by w okresie od dnia 30 VIII 2022 r. do dnia 4 VI 2023 r. pobierał jakiekolwiek ze świadczeń z art. 71 ust. 2 pkt 3 UoPZ, w tym świadczenie rehabilitacyjne. Ewentualne wygranie przez skarżącego sporu, którego rezultatem byłoby przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 30 VIII 2022 r., mogłoby zostać wzięte pod uwagę jako podstawa wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania zasiłku. Na chwilę jednak wydania zaskarżonej decyzji, organy nie miały podstaw do przyznania zasiłku. Zarówno bowiem organy administracji jak i sąd administracyjny biorą pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili wydania ostatecznej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.