IV SA/Wr 649/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. F. na odmowę zapewnienia pomocy w dowożeniu niepełnosprawnego dziecka do szkoły ponadgimnazjalnej przez Wójta Gminy D. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2015 r. nr [...] I. stwierdza bezskuteczność czynności Wójta Gminy D. określonej w pismach z dnia [...] sierpnia 2015 r. i z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy zapewnienia małoletniej J. F. bezpłatnego transportu i opieki w drodze do Liceum Ogólnokształcącego w B. i z powrotem; II. zasądza od Wójta Gminy D. na rzecz strony skarżącej A. F. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca A. F. pismem z dnia 23 lipca 2015 r. zwróciła się do Wójta Gminy D. o umożliwienie niepełnosprawnej córce uczęszczającej do Liceum Ogólnokształcącego w B. bezpłatnego dowozu do tej szkoły z uwagi na długoletni zły stan zdrowia dziecka. W piśmie tym wyjaśniła, że sama nie jest w stanie zapewnić dowozu dziecka do szkoły. Mieszka wraz z rodziną w U. Córka po ukończeniu gimnazjum złożyła wniosek o przyjęcie do klas pierwszych w Liceach Ogólnokształcących w D., ale nie została przyjęta do tych szkół. W roku szkolnym 2015/2016 będzie uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego w B. Córka posiada orzeczenie o niepełnosprawności, które zostało już złożone w urzędzie w 2014 r., oraz opinię dotyczącą kształcenia ponadgimnazjalnego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], którą dołączyła do tego wniosku. W odpowiedzi na to pismo Wójt Gminy, pismem z dnia 25 sierpnia 2015 r. nr [...], poinformował, że po wnikliwej analizie przedłożonych dokumentów oraz przekazanej przez rodzica informacji o kontynuacji nauki w Liceum w B. wniosek o zapewnienie bezpłatnego transportu do szkoły ponadgimnazjalnej nie może zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z treścią art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty; dalej ustawy (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.) obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, o ile uczniowie tacy posiadają niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym lub znacznym. Orzeczeniem z dnia [...] listopada 2014 r. córka skarżącej została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, co uprawnia ją do bezpłatnego dowozu do szkoły i opieki w trakcie transportu. W piśmie tym Wójt wskazał jednak, że w sprawie nie zachodzi przesłanka bliskości szkoły, do której ma być dowożona uczennica, gdyż Liceum w B. nie może być uznane za szkołę najbliższą miejsca zamieszkania uczennicy (U.). Wójt dodał również, że analizując sprawę indywidulanie, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, stwierdzić należy, iż przesłanka położenia geograficznego szkoły nie powinna być absolutnie jedyną przesłanką pozwalającą wnioskować o tym, czy dowożenie do konkretnej szkoły jest obowiązkiem gminy w konkretnym przypadku. Niezwykle ważna jest możliwość zapewnienia uczniowi nauki w szkole posiadającej lepsze warunki dla jego edukacji z punktu widzenia jego niepełnosprawności (udogodnienia architektoniczne, winda i inne potrzebne uczniom z dysfunkcjami ruchowymi), które powinny być również brane pod uwagę przy ocenie, która ze szkół będzie dla uczennicy "bliższą" szkołą. Analiza wniosku i stanu faktycznego doprowadziły do ustalenia, że na terenie pozostającym w bliskości miejsca zamieszkania uczennicy nie ma żadnego Liceum Ogólnokształcącego posiadającego szczególnie dobre warunki do nauki w nim uczniów niepełnosprawnych ruchowo. To powoduje, że kryterium geograficzne może być wyłącznie zastosowane przy ocenie, czy dana szkoła jest bliższą czy dalszą dla uczennicy. Licea Ogólnokształcące w D. są położone bliżej niż Liceum w B. Z tego powodu brak jest obowiązku Gminy D. zapewnienia dowozu uczennicy do Liceum w B. W odpowiedzi na to pismo skarżąca, pismem z dnia 27 sierpnia 2016 r., podała, że jej córka nie została przyjęta do żadnego Liceum w D. Liceum w B. wybrała jako trzecią szkołę i tam została przyjęta. Córka chciała uczęszczać do Technikum w D. do klasy o profilu "[...]", ale jej stan zdrowia na to nie pozwala, gdyż lekarz medycyny pracy nie podpisze jej zgody na praktyki, które są wymagane w tej szkole. Skoro córka nie może kontynuować nauki w szkole zawodowej, w technikum i w liceum ogólnokształcącym w D., to najbliższą szkołą, gdzie może kontynuować naukę jest Liceum w B. W piśmie tym ponownie zwróciła uwagę na opinię poradni, która mówi o warunkach dopuszczenia jej córki do nauki w liceum ogólnokształcącym z uwagi na stan zdrowia. W odpowiedzi na to pismo Wójt, pismem z dnia 24 września 2015 r. nr [...], podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko o braku możliwości prawnych umożliwiających "pokrycie córce skarżącej kosztów dojazdu do szkoły w B.". W piśmie tym Wójt dodatkowo wskazał, że I Liceum Ogólnokształcące w D. i II Liceum Ogólnokształcące w D. oraz Liceum Ogólnokształcące w B. nie są szkołami integracyjnymi i nie prowadzą klas integracyjnych. Do I LO uczęszcza młodzież z orzeczeniem o niepełnosprawności ruchowej. W latach poprzednich, w tym także w roku szkolnym 2014/2015, w II LO naukę pobierała młodzież z niepełnosprawnością ruchową (w chwili obecnej nie ma takich uczniów). Natomiast w LO w B. nie ma uczniów z orzeczeniem niepełnosprawności ruchowej. W każdej placówce zatrudniony jest pedagog lub psycholog pozostający do dyspozycji uczniów i rodziców. Budynki poszczególnych szkół są w różnym stopniu przystosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnością ruchową. Liceum nr I w D. posiada windę osobową, miejsce parkowania i dojazd do windy dla osób niepełnosprawnych z barierką ochronną oraz znajdującą się na parterze budynku toaletę przystosowaną dla potrzeb osób niepełnosprawnych. W budynku II LO w tej samej miejscowości udogodnieniem, także dla osób z niepełnosprawnością ruchową, jest winda osobowa oraz toalety dla osób niepełnosprawnych zlokalizowane na każdym piętrze budynku. Natomiast w budynku w Liceum w B. nie ma żadnych udogodnień architektonicznych dla osób z dysfunkcjami ruchowymi. Powyższe informacje zostały sprawdzone przez pracowników referatu oświaty w rozmowach telefonicznych w sierpniu i wrześniu 2015 r. z dyrektorem II LO w D., dyrektorem LO w B. oraz kierownikiem administracyjnym I LO w D. Z tych względów w ocenie Wójta brak jest obowiązku gminy zapewnienia dowozu uczennicy do Liceum w B. Pismem z dnia 3 września 2015 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższy akt burmistrza z zakresu administracji publicznej z dnia 25 sierpnia 2015 r. odmawiający zapewnienia pomocy w dowożeniu niepełnosprawnego dziecka do szkoły ponadgimnazjalnej. W skardze tej wniosła o jego uchylnie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podała, że jej córka ukończyła szkołę ponadgimnazjalną w czerwcu 2015 r. Ponownie podniosła, że córka złożyła wniosek o przyjęcie do dwóch liceów ogólnokształcących w D., ale ostatecznie została przyjęta do Liceum w B., do którego aktualnie uczęszcza. Podkreśliła, że dziecko jest zadowolone ze szkoły, a nauczyciele mają duże doświadczenie z dziećmi, którym trudniej jest dostosować się do realiów szkolnych z różnych przyczyn, w tym z powodu niepełnosprawności fizycznej i umysłowej. Dodała, że córka około 10 lipca 2015 r. powzięła informację, że będzie uczęszczała do Liceum w B. i wówczas zorientowała się, kto będzie uczęszczał do tej szkoły, co pozwoliło jej na łatwiejszą integrację w środowisku szkolnym. Wskazała również, że w uzasadnieniu odmowy dowozu jej dziecka do szkoły organ powołał się na orzeczenie NSA wydane w sprawie I OSK 1961/14, w którym stwierdzono, że nie należy dosłownie traktować odległości geograficznej i pomimo tej, zdawać by się mogło, korzystnej argumentacji, odmówiono dowozu jej dziecka do placówki szkolnej wskazując, iż nie to najbliższa placówka. Organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie wziął pod uwagę faktu, że do placówek położonych w D. dziecko nie zostało w ogóle przyjęte. Zmiana szkoły w chwili obecnej byłaby dla jej dziecka niekorzystna z uwagi na to, że córka zaaklimatyzowała się już w szkole, a jeszcze w wakacje nawiązała relacje z przyszłymi kolegami. W skardze podała także, że zapewnienie dzieciom realizującym obowiązek szkolny bezpłatnego dowozu do szkoły regulują przepisy art. 17 ust. 3-3a ustawy. W przepisach tych przewidziany jest nie tylko obowiązek gminy zapewnienia transportu dzieci i młodzieży do szkół (a w odniesieniu do osób z poważniejszymi dysfunkcjami także do szkół ponadgimnazjalnych), lecz również przewidziana jest możliwość organizowania dowozu w przypadkach nieobligatoryjnych (art. 17 ust. 3 pkt 2). Przepisy ustawy mają wystarczająco konkretny i wyczerpujący charakter, aby stanowić bezpośrednią podstawę prawną realizacji omawianego obowiązku. Stanowienie przez rady gmin uchwał w przedmiocie zasad bezpłatnego dowozu dzieci, czy też zwrotu kosztów dojazdu organizowanego przez rodziców narusza zasadę legalizmu działania organów władzy publicznej (art. 7 Konstytucji). W przypadkach objętych hipotezą art. 17 ust. 3 pkt 1 dowóz ma nastąpić tylko do szkoły obwodowej, w której obwodzie dziecko zamieszkuje, gmina nie może być obarczona refundacją zwiększonych kosztów, które ponoszą rodzice decydujący się na wybór dla swojego dziecka innej szkoły. Z kolei w zakresie art. 17 ust. 3 pkt 2 przewóz dzieci następuje do szkoły, która zostanie wyznaczona przez gminę. Natomiast w przepisie art. 17 ust. 3a pkt 1 uregulowano przewóz uczniów niepełnosprawnych, których kształcenie odbywa się na podstawie art. 71b tylko do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum. Tego pojęcia nie powinno się utożsamiać z odległością geograficzną wymienionych szkół w stosunku do miejsca zamieszkania dziecka. Należy natomiast mieć na uwadze szczególne okoliczności danego przypadku, a ściślej – jeżeli najbliższa szkoła podstawowa nie może zapewnić dziecku odpowiednich metod pracy i nauki dostosowanych do stopnia jego niepełnosprawności, to uczeń oraz jego rodzice (opiekunowie prawni) mogą mieć interes nie tylko faktyczny ale i prawny w tym, aby dziecko uczęszczało do innej szkoły. Nie budzi więc wątpliwości, iż w interesie prawnym z uwagi na nieprzyjęcie do innych szkół i faktycznym jest, aby córka uczęszczała do szkoły ponadgimnazjalnej w B., mając przy tym realizowane ustawowe prawo dowozu do szkoły. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu powołał treść art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy, z którego wynika, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, o ile uczniowie tacy posiadają niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym lub znacznym. Córka skarżącej spełnia kryterium niepełnosprawności, gdyż posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 24 listopada 2014 r. i jest uprawniona do dowozu, jak i opieki w jego trakcie do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej. Jednakże przesłanka bliskości szkoły, do której ma być dowożona uczennica wskazuje jednoznacznie, iż Liceum w B. nie może być uważane za szkołę najbliższą miejsca zamieszkania ucznia (U.). Bliżej są bowiem położone dwie szkoły Ogólnokształcące w D. Ponownie wskazano, że analizując sprawę indywidulanie brane były pod uwagę wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1961/14, z których wynika, że przesłanka położenia geograficznego szkoły nie powinna być absolutnie jedyną przesłanką pozwalającą wnioskować o tym czy dowożenie do konkretnej szkoły jest obowiązkiem gminy w konkretnym przypadku. Niezwykle ważna jest możliwość zapewnienia uczniowi nauki w szkole posiadającej lepsze warunki dla jego edukacji z punktu widzenia jego niepełnosprawności (udogodnienia architektoniczne, winda i inne potrzebne uczniom z dysfunkcjami ruchowymi), i zostały one uwzględnione przy ocenie, która ze szkół będzie dla uczennicy "bliższą" szkołą. Analiza wniosku i stanu faktycznego doprowadziły do ustalenia, że na terenie pozostającym w bliskości miejsca zamieszkania uczennicy nie ma żadnego Liceum Ogólnokształcącego posiadającego szczególnie dobre warunki do nauki uczniów niepełnosprawnych ruchowo. To powoduje, że kryterium geograficzne może być wyłącznie zastosowane przy ocenie, czy dana szkoła jest bliższa czy dalsza dla uczennicy w niniejszej sprawie. Licea Ogólnokształcące w D. są położone bliżej niż Liceum w B. Z tego powodu brak jest obowiązku Gminy D. do zapewnienia dowozu uczennicy do Liceum w B. Badając wniosek ustalono bowiem w rozmowach telefonicznych z dyrektorem II LO w D., dyrektorem LO w B. i kierownikiem administracyjnym I LO w D., że szkoły te nie są szkołami integracyjnymi i nie prowadzą klas integracyjnych. Nie są prowadzone w nich specjalne zajęcia ukierunkowane na kształcenie młodzieży z niższą niż przeciętna sprawnością ruchową. W piśmie tym, powtórzono argumenty zawarte, w opisanym już wyżej, piśmie Wójta z dnia 24 września 2015 r., dotyczące przystosowania tych szkół do potrzeb uczniów niepełnosprawnych (tj. posiadanie windy, toalet dla uczniów niepełnosprawnych, miejsca parkingowego). Ponadto Wójt podał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów potwierdzających istnienie korzystniejszych niż w szkołach w D., warunków do nauki dla jej niepełnosprawnej córki w Liceum Ogólnokształcącym w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna choć nie z powodów w niej przedstawionych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na czynność Wójta określoną w pismach z dnia 25 sierpnia i 24 września 2015 r. polegającą na odmowie zapewnienia jej małoletniej córce bezpłatnego transportu i opieki w drodze do Liceum Ogólnokształcącego w B. i z powrotem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do kontroli m. in. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Z przepisu tego wynika zaś, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21 roku życia. Skarżąca zwróciła się do Gminy D. o zapewnienie niepełnosprawnej córce bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły ponadgimnazjalnej położonej w B. Z akt sprawy wynika, że córka skarżącej, orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w D. z dnia [...] listopada 2014 r., została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu tym podano dwa symbole niepełnoprawności:. 05-R (oznaczający niepełnosprawność ruchową) i O6-E (oznaczający [...]). Schorzenia te potwierdza również opinia Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w D. z dnia [...] czerwca 2015 r. dotycząca kształcenia ponadgimnazjalnego małoletniej, wydana ze względu na przeciwskazania zdrowotne, tj. schorzenie ortopedyczne i neurologiczne. W opinii tej dopuszczono naukę w liceum ogólnokształcącym i wskazano, że kierunek kształcenia jest podyktowany przede wszystkim staniem zdrowia. Kwestią do rozstrzygnięcia będzie więc, czy Liceum Ogólnokształcące w B. jest najbliższą szkołą ponadgimnazjalną, o jakiej mowa w art. 17 ust. 3 a pkt 1 ustawy. Pojęcie to zostało wyjaśnione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, który trafnie powołany został również przez organ administracji w niniejszej sprawie, w piśmie z dnia 25 sierpnia 2015 r. w uzasadnieniu odmowy zapewnienia wspomnianego bezpłatnego transportu i opieki. W wyroku tym stwierdzono, że na "bliskość" – o której mowa w przywołanym przepisie – składają się zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak też element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element powinien być oceniany indywidualnie w świetle orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka. W wyroku tym nie budzi wątpliwości Sądu, że szkołą najbliższą, o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy o systemie oświaty – jest tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu. Istotne jest przy tym, że wspomniana wcześniej opinia psychologiczno - pedagogiczna dopuszcza możliwość nauki małoletniej na etapie ponadgimnazjalnym tylko w liceum ogólnokształcącym z uwagi na przeciwskazania zdrowotne. Tymczasem organ administracji orzekający w sprawie nie wykazał należycie, czy szkoły, które są geograficznie najbliżej położone, w ocenie tego organu, czyli Licea Ogólnokształcące nr 1 i nr 2 w D., oraz liceum w B., którego dotyczy wniosek skarżącej, mogą realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności córki skarżącej, jak i w powyższej opinii, dotyczącej kształcenia ponadgimnazjalnego, a więc czy spełniają warunki umożliwiające prawidłowe kształcenie dziecka z uwagi na rodzaj jego niepełnosprawności. W aktach sprawy brak jakichkolwiek ocen możliwości uczęszczania dziecka skarżącej do tych szkół, przedstawionych przez same szkoły. W istocie, jak przedstawia Wójt, negatywne orzeczenie w sprawie opiera się na rozmowach telefonicznych organu z administracją szkół, ale rozmowy te nie zostały w żaden sposób udokumentowane. Biorąc pod uwagę istotę problemu (potrzebę zapewnienia nauki i stosownej opieki choremu dziecku), wypowiedzieć się powinny w tej mierze autorytatywnie szkoły, a ich stanowiska winny znaleźć w aktach sprawy stosowne pisemne odzwierciedlenie. Nie przekonuje przy tym, że organ administracyjny nie widzi możliwości kształcenia małoletniej także w LO w B., a przecież szkoła ta ją przyjęła. Wójt Gminy tym samym oparł się jedynie o kryterium geograficzne przyjmując, że Licea Ogólnokształcące nr 1 i nr 2 w D. są położone najbliżej, nie wykazał natomiast, czy szkoły te pozwalają realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem czy dostosowane są do zdolności psychofizycznych ucznia w wyższym stopniu niż Liceum w B., do którego została przyjęta córka skarżącej i gdzie kontynuuje obowiązek nauki. Podkreślić w tym miejscu należy, iż NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 31 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1961/14 przyjął, że szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie szkołą najbliższą w rozumieniu przepisu art. 17 ust. 3a pkt 1. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić powyższe rozważania i stanowisko swoje oprzeć o ustalenia czynione w sposób opisany przez Sąd. Z tych względów na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. Sąd, w pkt I sentencji, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 440 zł orzeczono, w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 p.p.s.a,. zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.