IV SA/Wr 65/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 grudnia 2019 r. P. G. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. (dalej: organ, podmiot zobowiązany) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie od powyższej decyzji poprzez brak skutecznego odwołania się od niej do organu drugiej instancji, tj. Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że przedmiotem skargi pozostawała decyzja podmiotu zobowiązanego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...]. Wynikało to bowiem wprost z treści skargi. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do organu drugiej instancji – Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, które należało wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W myśl przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej, możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zatem, aby zakwestionować zaskarżoną decyzję winien był w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Dopiero wówczas miałby on prawo zakwestionować wydaną decyzję organu drugiej instancji w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tutejszy sąd dostrzegł, że rozpatrywana skarga została pierwotnie skierowana do "Dyrektora Głównego Centralnego Zarządu Służby Więziennej", czyli w istocie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Niemniej jednak sam skarżący nie traktował jej jako odwołania, skoro skarga była zaadresowana wprost do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaś organ drugiej instancji miał jedynie pośredniczyć w jej przekazaniu. Tym samym należało przyjąć za trafne spostrzeżenie organu, że pismo z dnia 13 grudnia 2019 r. winno zostać uznane wyłącznie za skargę wniesioną w trybie postępowania sądowoadministracyjnego, nie zaś odwołanie złożone w administracyjnym toku instancji. Mając zatem na uwadze okoliczności, że skarga wniesiona została na decyzję podmiotu zobowiązanego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], a więc rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Sąd zobowiązany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.