IV SA/Wr 657/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania pustostanu położonego w K. przy [...] na rzecz A. P. postanawia: zwrócić Gminie Miejskiej K. opłatę za uzasadnienie wyroku w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania pustostanu położonego w K. przy ul. [...] na rzecz A. P. W dniu 2 lutego 2007 r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła kwota 100 zł uiszczona przez Gminę Miejską Kłodzko tytułem opłaty za uzasadnienie wyroku w powyższej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2, który mówi, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. W związku z tym, że uzasadnienie w powyższej sprawie sporządzone zostało z urzędu nie podlegało opłacie i dlatego uiszczoną przez Gminę opłatę należało uznać za nienależną. Stosownie do przepisu art. 225 cytowanej ustawy opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.