IV SA/Wr 659/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO) stwierdziło nieważność decyzji własnej z dnia [...], nr [...] utrzymującej w mocy decyzję SKO z dnia [...], nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...], nr [...] dotyczącej odmowy przyznania Z. D. pomocy w formie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego. W dniu 19 lipca 2010 r. do SKO wpłynęło pismo A. D. , męża Z. D. wyrażające niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]. Decyzją SKO z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...] stwierdzającą nieważność wymienionej wyżej decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dalej wskazano, że decyzja z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję z dnia [...], nr [...] zamiast utrzymać w mocy decyzję z dnia [...], nr [...]. W związku z powyższym zaistniały uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] która błędnie utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] zamiast decyzje z dnia [...]. Skargę na powyższą decyzję SKO z dnia [...] złożył A. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu w omawianej sprawie poddana była decyzja SKO z dnia [...], nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji SKO z dnia [...], nr [...]. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję SKO z dnia [...], nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...], nr [...] dotyczącej odmowy przyznania Z. D. pomocy w formie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego zamiast utrzymać w mocy decyzję z dnia [...], nr [...]. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 cytowanego przepisu). Zaskarżona decyzja nie wskazuje bezpośrednio czy powodem stwierdzenia nieważności decyzji było wydanie tej decyzji bez podstawy prawnej, czy też rażące naruszenie prawa. Należy jednak wskazać, że organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu brzmienie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa podkreślając sformułowanie "z rażącym naruszeniem prawa". Uznano zatem, że powodem stwierdzenia nieważności decyzji był przypadek rażącego naruszenia prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przekroczenie prawa musi być jasne i oczywiste, nie obejmuje zatem błędów w wykładni prawa, zaś charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy tak zakreślonych granicach postępowania, jak już wyżej wskazano, organ nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, co oznacza, że badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a organ orzekający w sprawie prawidłowo przyjął, że zaistniały uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] zamiast decyzję z dnia [...]. Wobec powyższego skargę należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).