IV SA/Wr 66/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi D. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2023 r. nr 3850/2023 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę w całości. Orzeczeniem z 6 maja 2022 r. (nr 22) Komendant Miejski Policji we Wrocławiu, po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko asp. D. D. (dalej: skarżący) – starszemu dzielnicowemu Zespołu ds. P. w S. Komisariatu Policji w K. – uznał skarżącego winnym zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki we Wrocławiu orzeczeniem z 7 lipca 2022 r. (nr 33) utrzymał w mocy opisane orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu. W związku z powyższym Komendant Miejski Policji we Wrocławiu rozkazem personalnym z 29 września 2022 r. (nr 2994/2022) obniżył skarżącemu dodatek służbowy o 30 % otrzymywanej stawki tj. 408 zł do łącznej kwoty 285 zł z dniem 1 października 2022 r., oraz rozkazem personalnym z 30 stycznia 2023 r. (nr 501/2023) pozbawił policjanta prawa do nagrody rocznej za 2022 rok. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 28 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 528/22, uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 6 maja 2022 r. Wyrok ten stał się prawomocny 20 kwietnia 2023 r. W oparciu o ten wyrok, Komendant Miejski Policji we Wrocławiu rozkazem personalnym z 26 lipca 2023 r. (nr 1665/2023), uchylił w całości rozkaz personalny nr 2994/2022 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Wskutek powyższego policjantowi, wypłacono wyrównanie kwoty dodatku służbowego za okres od października 2022 r. do sierpnia 2023 r. Rozkazem personalnym z 26 lipca 2023 r. (nr 1664/2023) organ uchylił także w całości rozkaz personalny z 30 stycznia 2023 r. (nr 501/2023) w przedmiocie pozbawienia policjanta prawa do nagrody rocznej za 2022 r. Komendant Miejski Policji we Wrocławiu rozkazem personalnym z 21 sierpnia 2023 r. (nr 1784/2023) przyznał skarżącemu prawo do narody rocznej za 2022 r., która w całości została wypłacona funkcjonariuszowi w miesiącu wrześniu 2023 r. Następnie Komendant Miejski Policji we Wrocławiu, po uzupełnieniu czynności dowodowych wskazanych w wyroku WSA we Wrocławiu z 28 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 528/22, orzeczeniem z 25 lipca 2023 r. (nr 15) uznał skarżącego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie to zostało doręczone obrońcy i skarżącemu (21 sierpnia 2023 r.) i nie wniesiono od niego odwołania do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu. Następnie rozkazem personalnym z 11 października 2023 r. (nr 2048/2023) Komendant Miejski Policji we Wrocławiu, obniżył skarżącemu, dotychczasowy dodatek służbowy w kwocie 408 zł. miesięcznie o 20 %, co stanowi kwotę 81,60 zł do łącznej kwoty 326,40 zł. miesięcznie z dniem 1 listopada 2023 r. Decyzja wydana została na podstawie art. 104 ust. 3 cyt. ustawy o Policji z 6 kwietnia 1990 r. oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt. 1 Rozporządzenia MSWiA z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.). W uzasadnieniu Komendant Miejski Policji we Wrocławiu wskazał, iż podstawą obniżenia dodatku służbowego było orzeczenie z 25 lipca 2023 r. (nr 15) Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu o uznaniu skarżącego winnym zarzuconego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Powołane przepisy nakładają na przełożonego w sprawach osobowych obowiązek obligatoryjnego obniżenia dodatku służbowego w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Od ww. rozkazu skarżący wywiódł odwołanie zarzucając mu naruszenie art. 135 ust. 4 w zw. z art. 135o ust. 4 i art. 36 ust 1 i 2 ustawy o Policji poprzez wydanie rozkazu bez podstawy prawnej, wobec przedawnienia karalności czynu i braku uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu, oraz naruszenie zasady ne bis in idem poprzez ponowne ukaranie policjanta i ponowne obniżenie dodatku służbowego i uposażenia, co zdaniem skarżącego nastąpiło na mocy orzeczenia poprzedzającego oraz orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 6 maja 2022 r. (nr 22) uchylonego wcześniej wyrokiem WSA we Wrocławiu w sprawie IV SA/Wr 528/22. Postanowieniem z 12 grudnia 2023 r. (nr 3849/2023) Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu odmówił uchylenia wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 11 października 2023 r. (nr 2048/2023). Rozkazem personalnym z 12 grudnia 2023 r. (nr 3850/2023) Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu utrzymał w mocy rozkaz personalny z 11 października 2023 r. (nr 2048/2023) Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu, którym obniżono skarżącemu, dotychczasowy dodatek służbowy w kwocie 408 zł. miesięcznie o 20 %, co stanowi kwotę 81,60 zł. do łącznej kwoty 326,40 zł. miesięcznie z dniem 1 listopada 2023 r. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu stwierdził, że w niniejszym postępowaniu nie może wkraczać w kompetencje przełożonego dyscyplinarnego, gdyż postępowanie to prowadzone jest w ramach postępowania administracyjnego, w którym organ zobowiązany jest jedynie do zbadania formalnych przesłanek obniżenia dodatku służbowego. Natomiast kwestionowane orzeczenie nr 15 Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu, było następstwem postępowania prowadzonego w trybie dyscyplinarnym i tylko w tym trybie może być weryfikowane, w tym również, w zakresie podniesionego zarzutu przedawnienia karalności. Dalej podkreślił, że w chwili obecnej w obrocie prawnym jest prawomocne orzeczenie z 25 lipca 2023 r. (nr 15) Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu o uznaniu skarżącego winnym zarzuconego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Dalej Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wskazał, że kwestie przyznania, podwyższania, obniżenia, cofnięcia dodatku służbowego, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz.1236 ze zm.). Podniósł, że konstrukcja przepisów § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. ww. rozporządzenia pozostawia przełożonemu w sprawach osobowych tzw. uznanie administracyjne jedynie w zakresie wysokości obniżenia dodatku służbowego jednocześnie zakreślając granice od 20 do 50% otrzymywanej przez policjanta stawki. Zauważył, że obniżenie dodatku służbowego nie jest wymierzeniem kary, bowiem katalog kar jest ściśle określony w art. 134 ustawy o Policji (wyrok NSA III OSK 7189/21). Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu za chybiony uznał również zarzut naruszenia zasady ne bis in idem (nie należy prowadzić postępowania w tej samej sprawie, tej samej osobie, jeśli sprawa ta została już rozstrzygnięta) dot. obniżenia dodatku służbowego na podstawie orzeczenia z 6 maja 2022 r. (nr 22) Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu. W postępowaniu prowadzonym w ramach art.136 § 2 k.p.a, w wyniku rozpoznania skargi skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 28 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 528/22 uchylił zaskarżone orzeczenie z 7 lipca 2022 r. (nr 33) Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu i poprzedzające je orzeczenie z 6 maja 2022 r. (nr 22) Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu. Komendant Miejski Policji we Wrocławiu na postawie wskazanego wyroku wznowił postępowanie w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, w wyniku czego uchylił swoją decyzję dot. obniżenia dodatku służbowego skarżącemu, co skutkowało naliczeniem wyrównania kwoty dodatku służbowego za okres od października 2022 r. do sierpnia 2023 r., która w całości w sierpniu 2023 r. została przekazana na jego konto bankowe. Od niniejszego rozkazu skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając mu naruszenie: - art. 135 w zw. z art. 135o ust. 4 ustawy o Policji i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez wydanie rozkazu bez podstawy prawnej wobec przedawnienia karalności czynu i braku uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu, - zasady ne bis in idem poprzez ponowne ukaranie oraz ponowne obniżenie dodatku służbowego i uposażenia co nastąpiło na mocy orzeczenia poprzedzającego oraz orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 6 maja 2022 r. (nr 22) uchylonego wcześniej wyrokiem WSA z 28 lutego 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 12 grudnia 2023 r. (nr 3850/2023) utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 11 października 2023 r. (nr 2048/2023) o obniżeniu dodatku służbowego o 20 % stawki otrzymanej z dniem 1 listopada 2023 r. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji (Dz.U z 2023 r. poz. 171 ze zm.) policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. W myśl zaś art. 104 ust. 3 tejże ustawy na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie zaś do § 9 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236) dalej: rozporządzenie, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. W myśl § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Jak zaś stanowi § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Stosownie natomiast do § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną; 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej; 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Użycie w powołanym § 8 ust. 8 zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia opisanego w niej stanu faktycznego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu, do jakiego mogą zmienić należny policjantowi dodatek służbowy, gdyż w zależności od własnej oceny mogą obniżyć go od 20% do 50% otrzymywanej stawki. W sytuacjach przewidzianych w § 8 ust. 8 rozporządzenia obniżenie dodatku jest zatem obligatoryjne. Ustawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych. Restrykcyjny charakter regulacji zawartej w omawianym przepisie sprawia, że musi on podlegać wykładni ścisłej. Jest to niezbędne również z tego względu, że generalnie wszystkie przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia funkcjonariuszy służb mundurowych, powinny być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, bez możliwości rozszerzającej wykładni. Taki nakaz dotyczy nie tylko przypadków, gdy możliwe jest przyznanie określonych świadczeń płacowych, ale też sytuacji dopuszczających pozbawienie czy ograniczenie prawa do takich świadczeń (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2325/15 oraz z 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2352/15). Co istotne w sprawie, w przypadku określonym w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia podstawą do przyjęcia, że występują przesłanki do obniżenia dodatku służbowego jest fakt, iż policjant naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną. W rozpoznawanej sprawie w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 25 lipca 2023 r. (nr 15) uznające skarżącego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzające mu karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie to zostało doręczone obrońcy i skarżącemu, w tym skarżącemu – jak wynika z przedstawionego na wezwanie Sądu zwrotnego potwierdzenia odbioru – 21 sierpnia 2023 r. Skoro zatem od orzeczenia tego nie zostało wywiedzione odwołanie, to tym samym, zważywszy na treść art. 135o ust. 1 w zw. z art. 135f ust. 6 i 135k ust. 1 ustawy o Policji, stało się one prawomocne z upływem siedmiodniowego terminu do wniesienia odwołania tj. z dniem 29 sierpnia 2023 r. I właśnie orzeczenie to – wbrew zarzutom skargi – stanowiło podstawę prawną wydania zaskarżonego rozkazu. W konsekwencji powyższego zgodzić należy się z Komendantem Wojewódzkim Policji we Wrocławiu, że skoro w obrocie prawnym istnieje prawomocne orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 25 lipca 2023 r. (nr 15) o uznaniu winnym skarżącego zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej w postaci nagany, to koniecznym (obligatoryjnym) stało się obniżenie mu dodatku służbowego w granicach wyznaczonych w § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia. Obniżenie dodatku służbowego stanowi bowiem konsekwencję wymierzenia kary dyscyplinarnej, a organy Policji nie mają żadnej możliwości odstąpienia od obniżenia dodatku służbowego w przypadku prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej. Do uznania organu ustawodawca pozostawił bowiem – jedynie – miarkowanie tego obniżenia w granicach od 20 do 50%. Jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie, organ I instancji przyjął najniższą możliwą stawkę obniżenia dodatku służbowego (20%), to organ nie musiał szczegółowo uzasadniać rozstrzygnięcia w tym zakresie. Wystarczające jest wskazanie, że obniżenie dodatku służbowego następuje w związku z prawomocnie orzeczoną wobec policjanta karą dyscyplinarną nagany, co też miało miejsce w sprawie. Tym samym nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że wydanie zaskarżonego rozkazu "nastąpiło bez podstawy prawnej (...) i braku uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu". W dalszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z art. 135 ustawy o Policji karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje z upływem 2 lat od dnia jego popełnienia. Tym samym po upływie tego okresu niemożliwym jest wymierzenie obwinionemu policjantowi kary dyscyplinarnej. Niemniej jednak zarzut "przedawnienia karalności przewinienia dyscyplinarnego", winien (ewentualnie) zostać podniesiony przez skarżącego (bądź jego obrońcę) w postępowaniu dyscyplinarnym (co jednak nie miało jednak miejsca w sprawie), a nie w postępowaniu administracyjnym toczącym się w sprawie obniżenia dodatku służbowego, stanowiącego konsekwencję postępowania dyscyplinarnego. Zresztą – co zdaje się umknęło skarżącemu – przywołane przez niego w skardze orzeczenia nawiązujące do "przedawnienia karalności" odnoszą się wprost do "postępowania dyscyplinarnego". Poza tym podkreślenia wymaga, że cechą charakterystyczną postępowania dyscyplinarnego w Policji jest jego kompleksowe unormowanie w ustawie o Policji, w rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", obejmującym również art. 135 ustawy o Policji, na który powołuje się skarżący. Jak wynika z regulacji zawartych w tym rozdziale w postępowaniu dyscyplinarnym należy stosować w pierwszej kolejności przepisu ustawy o Policji, zaś w ograniczonym zakresie, wynikającym wprost z normy art. 135p ustawy o Policji, dopuszczalne jest stosowanie przepisów kodeksu postępowania karnego. W trakcie postępowania dyscyplinarnego nie mają natomiast zastosowania przepisu kodeksu postępowania administracyjnego, na które to powołuje się skarżący podnosząc "zarzut przedawnienia karalności postępowania dyscyplinarnego". Z tych też powodów, Sąd uznał za niedopuszczalny, zarzut również w tym zakresie. Na podstawie ustawy o Policji ustawodawca w różnych przepisach uwzględnia konsekwencje popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Należy odróżnić jednak orzeczenie kary dyscyplinarnej (w sprawie: kary nagany) od stosowania sankcji administracyjnych przewidzianych przez ustawodawcę jako konsekwencję orzeczonej kary (w sprawie: obniżenie dodatku służbowego). Powołane przepisy rozporządzenia nakazujące obniżenie policjantowi dodatku służbowego w przypadku ukarania za przewinienie dyscyplinarne nie naruszają – zdaniem Sądu – zakazu podwójnego karania tej samej osoby fizycznej za popełnienie tego samego czynu (naruszenia dyscypliny służbowej). Przepisy te określają bowiem "sankcję administracyjną", której zastosowanie jest warunkowane uprzednim orzeczeniem kary dyscyplinarnej. Tym samym stanowi ona jego swoistą konsekwencję. Na podstawie omawianych przepisów – jak słusznie wskazały organy – nie dochodzi do ponownego rozstrzygania o odpowiedzialności sprawcy czynu. Organ administracyjny nie prowadzi (i nie może prowadzić) własnych ustaleń dotyczących faktu popełnienia naruszenia i nie wymierza ponownie kary za popełnione naruszenie. Nie ustala też (czego oczekiwał skarżący), czy w sprawie doszło do przedawnienia karalności postępowania dyscyplinarnego. Z powołanych przepisów rozporządzenia, do których stosowania odsyła art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, jasno wynika, że wolą ustawodawcy było wywołanie w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, potwierdzonego prawomocnie orzeczoną karą dyscyplinarną, dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej. Trudno mówić zatem, aby w sprawie doszło do naruszeniu zasady ne bis in idem. W sprawie nie doszło również, do naruszenia ww. zasady w rozumieniu wyrażonym przez skarżącego tj "poprzez ponowne ukaranie oraz ponowne obniżenie dodatku i uposażenia co nastąpiło na mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 6 maja 2022 r. uchylonego wyrokiem WSA we Wrocławiu z 28 lutego 2023 r.". W tym miejscu przypomnieć bowiem należy, że wskazanym przez skarżącego orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 6 maja 2022 r. (nr 22) uznano skarżącego winnym zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzono mu karę dyscyplinarną w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki we Wrocławiu orzeczeniem z 7 lipca 2022 r. (nr 33) utrzymał w mocy opisane orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu. W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji we Wrocławiu - na mocy art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia - rozkazem personalnym z 29 września 2022 r. (nr 2994/2022) obniżył dodatek służbowy skarżącemu z dniem 1 października 2022 r., zaś rozkazem personalnym z 30 stycznia 2023 r. (nr 501/2023) przyjął, że skarżącemu nie przysługuje nagroda roczna za 2022 r. Zważywszy jednak na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 lutego 2023 r. o sygn. akt IV SA/Wr 528/22 uchylającego orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 7 lipca 2022 r. (nr 33) oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z 6 maja 2022 r. (nr 22), Komendant Miejski Policji we Wrocławiu odpowiednio: rozkazem personalnym z 26 lipca 2023 r. (nr 1665/2023) uchylił w całości rozkaz nr 2994/2022 (w sprawie obniżenia dodatku), zaś rozkazem personalnym z 26 lipca 2023 r. (nr 1664/2023) uchylił rozkaz personalny nr 501/2023 (w sprawie pozbawienia skarżącego nagrody rocznej). Co skutkowało koniecznością naliczenia (i wypłacenia) skarżącemu wyrównania kwoty dodatku służbowego za okres od października 2022 r. do 30 sierpnia 2023 r. oraz przyznaniem skarżącemu narody rocznej za 2022 r., czemu skarżący nie zaprzecza. Tym samym w dacie wydania zaskarżonego rozkazu z 12 grudnia 2023 r. w obrocie prawnym nie funkcjonowały już (wyeliminowane z obrotu prawnego rozkazami z 26 lipca 2023 r. nr: 1665/2023 i 1664/2023), a tym samym nie można mówić o naruszeniu zasady ne bis in idem również w rozumieniu zaprezentowanym przez skarżącego. Nie doszło bowiem tak te facto "do dwukrotnego" wymierzenia sankcji administracyjnej za ten sam czyn. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a oddalił skargę w całości.