IV SA/Wr 662/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w formie posiłku I. oddala skargę; II. przyznaje adw. A. S. – G. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu sądowym . Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a., art. 3 ust. 3 i 4 , art. 8 ust.1 , art. 39 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U z 2013 r., poz.182 ) oraz art. 3 ust.1, art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. nr 267, poz.2259), którą po rozpatrzeniu odwołania M. D. (dalej: skarżący) od decyzji Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej nr 4 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w sprawie przyznania pomocy w formie posiłku od dnia 20 stycznia 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. przez 5 dni w tygodniu uchyliło zaskarżoną decyzje w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] na wniosek skarżącego z dnia 3 grudnia 2013 r. przyznał mu pomoc w formie posiłku przez 5 dni w tygodniu od dnia 20 stycznia 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. zaznaczając, że to jedno gorące danie, a posiłki będą wydawane przez : [...] W uzasadnieniu organ podał, że po przeprowadzeniu wywiadu ustalono, iż skarżący samodzielne prowadzi gospodarstwo domowe, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, dochód jego stanowi 271 zł (zasiłek okresowy). Od decyzji tej skarżący odwołała się wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, niezwłoczne rozpatrzenie odwołania i jego doręczenie, poinstruowanie MOPS o zasadach biurowych obowiązujących przy wypełnianiu kwestionariusza wywiadu przez pracownika socjalnego. Ponadto wniósł o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych w związku z obecnym odwołaniem i poprzednimi. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzje w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podało, że stosownie do art. 3 i 5 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" są realizowane działania dotyczące w szczególności: 1) zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania: a) dzieciom do 7 roku życia, b) uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, c) osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa wyżej, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, czyli odpowiednio w przypadku osoby samotnie gospodarującej 150 % kwoty 542 zł (tj 813 zł), w przypadku osoby w rodzinie 150 % kwoty 456 zł (tj.684 zł). Zgodnie z art. 7 w/w ustawy do udzielania pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Stosownie do art, 8 ust.3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszona o: 1. miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2. składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3. kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do dochodu nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, wartości świadczeń w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. W świetle cytowanych przepisów wnioskodawca ubiegający się o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, musi spełniać kryteria dochodowe, przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednej ustawowej dysfunkcji (tj. w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego). Zgodnie z cytowaną definicją zasiłek okresowy jaki został przyznany skarżącemu jest dochodem. Z uwagi na dochód jak i bezrobocie w/w kwalifikuje się do przyznania pomocy w programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Na wniosek skarżącego przyznano mu pomoc w formie jednego gorącego posiłku od 20 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r., decyzją z 4 kwietnia 2014 r. Dalej Kolegium Odwoławcze podało, że aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji, czy skarżący korzystał z przyznanych posiłków, czy też nie. Stan faktyczny w tym zakresie jest nieustalony, co rodzi wątpliwości czy wydana decyzja o przyznaniu posiłków była niewykonalna w dniu jej wydania, a skarżący w danym okresie korzystała z posiłków. W odwołaniu skarżący zarzuca ,że wydana decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność ma charakter trwały , co stanowi wadę stwierdzenia nieważności decyzji. W tej sytuacji niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenie stanu faktycznego . Nadto Kolegium podkreśliło, że w oparciu o dane zawarte w aktach sprawy nie było w stanie ustosunkować się do kwestii podniesionej w odwołaniu, a zatem materiał dowodowy wymaga uzupełnienia. W sytuacji, gdy nasuwają się wątpliwości co do rzeczywistego stanu rzeczy, wątpliwości te muszą zostać wyjaśnione w sposób jednoznaczny, obowiązek taki wynika dla organu administracji wprost z treści art. 7 i 77 k.p.a. Odnosząc się do żądania skarżącego dot. poinstruowania MOPS o formalnych zasadach biurowych obowiązujących przy wypełnianiu kwestionariusza wywiadu przez pracownika socjalnego wskazać należy ,że wywiad sporządzony został przez pracownika socjalnego na wzorze kwestionariusza wywiadu stosownie do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. 2012, poz.712). Kwestionariusz wywiadu został przez stronę podpisany . Nie może być także uwzględnione przez Kolegium żądanie sygnalizacji w trybie art. 20 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2001r. nr 79, poz.856 ze zm.). Skargę na decyzję z dnia 19 maja 2014 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył skarżący, zarzucając jej naruszenie przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ nas wynik sprawy, a w szczególności art. 10 k.p.a., art. 157 k.pa., art. 158 k.p.a., art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., 79, poz. 856 ze zm.).Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, ewentualnie stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa w zaskarżonej części decyzji. Ponadto wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego prowadzonego przed obydwoma organami w przedmiotowej sprawie. Skarżący podkreślił, że pomimo, że organ przychylił się do złożonego przez niego odwołania, to jednak zaniechał wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu pomocy. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy powinien żądać przed wydaniem swojego rozstrzygnięcia, uzupełnienia braków o jakich mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skrzący stwierdził, że obydwa organy naruszyły zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, ponieważ zaniechały pouczenia skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Dodatkowo skarżący zarzucił organowi II instancji, że nie wydał postanowienia sygnalizacyjnego, powołując się na brak dowodów na tę okoliczność, co jest, zdaniem skarżącego, wbrew stanowi fatycznemu. W zakresie wniosku o stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego, skarżący wskazał na jego nadmiernie długotrwały okres prowadzenia, który wynosi sześć miesięcy. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na pierwszeństwo trybu odwoławczego nad nadzwyczajnych trybem postępowania w zakresie nieważności, żądanie skarżącego zostało rozpatrzone w ramach postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Istotne jest w niniejszej sprawie, że przedmiotem oceny Sądu jest wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej nr 4 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W. z dnia[...] kwietnia 2014 r., nr [...] w sprawie przyznania pomocy w formie posiłku od dnia 20 stycznia 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. przez 5 dni w tygodniu i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zatem kluczową kwestią było zbadanie przez Sąd zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić należy, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przyjętej w art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istotne jest przy tym także i to, że każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku złożenia odwołania przez stronę przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, ponownie rozpoznać i merytorycznie rozstrzygnąć. Z tej racji zgodnie z art.138 § 2 k.p.a. kasacyjną decyzję połączoną z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji można wydać wyłącznie wtedy, gdy dotychczasowa decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Inaczej mówiąc, sytuacja taka zachodzi wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Jakkolwiek art. 136 k.p.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego lub zlecenie jego przeprowadzenia organowi I instancji, jednakże to postępowanie może mieć jedynie charakter uzupełniający, co oznacza, że niedopuszczalne jest prowadzenie tego postępowania w całości lub znacznej części, gdyż naruszałoby to właśnie zasadę dwuinstancyjności. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego sprawy byłoby w takiej sytuacji niemożliwe na drodze postępowania w trybie zwyczajnym. Inaczej mówiąc, organ odwoławczy, który z istoty rzeczy – modelu postępowania odwoławczego – nie przeprowadza w zasadzie własnego, odrębnego postępowania dowodowego, za to może wyciągać z zebranego przez organ I instancji materiału zupełnie inne wnioski dowodowe niż organ I instancji, zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa kwestionowania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego (por. W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011r., ZNSA Nr 4 (37) 2011, s. 19). Zatem istota decyzji kasacyjnej wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku orzeczenia organu drugiej instancji nie następuje merytoryczne załatwienie sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej oznacza wyłącznie stwierdzenie przez organ odwoławczy na podstawie dostrzeżonych wadliwości postępowania i samej decyzji organu pierwszej instancji, że zaskarżone rozstrzygnięcie sprawy dokonane przez organ pierwszej instancji nie może stać się ostateczne. Konsekwencją tego stanowiska jest uchylenie odwołaniem decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła podstawa do uchylenia przez Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. opisanej wyżej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W świetle przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji, uznać należy, że zapadłe rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest w pełni zasadne i wbrew zarzutom skarżącego, nie narusza przepisów prawa. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o pomocy społecznej . W niniejszej sprawie jest bezsporne, że organ I instancji opisaną wyżej decyzją z dnia 4 kwietnia 2014 r., powołując się m. innymi na przepis art. 39 ust.1 w/w ustawy, przyznał skarżącemu pomoc w formie posiłku przez 5 dni w tygodniu od dnia 20 stycznia 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. Trafnie zauważa Kolegium, że przyznano w/w posiłek na wniosek strony z dnia 3 grudnia 2013 r., a wydawane decyzje rozstrzygające ten wniosek były w trybie odwoławczym uchylane. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji czy pomimo powyższych uchyleń i rozstrzygnięć organu I instancji skarżący korzystał z przyznanych posiłków we wskazanej jadłodajni czy też nie. Stan faktyczny w tym zakresie jest nieustalony, co rodzi wątpliwości czy wydana decyzja o przyznaniu posiłków była niewykonalna w dniu jej wydania, a strona w danym okresie korzystała z posiłków - mimo toczących się postępowań. Organ też prawidłowo wskazał, że skarżący w odwołaniu zarzucił, że wydana decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność na charakter trwały, co stanowi wadę stwierdzenia nieważności decyzji. W tej sytuacji organ II instancji prawidłowo uznał, że niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenie stanu faktycznego. Ponadto Kolegium uznało, że w oparciu o dane zawarte w aktach sprawy nie jest w stanie ustosunkować się do kwestii podniesionej w odwołaniu, a zatem materiał dowodowy wymagał uzupełnienia. W sytuacji, gdy nasuwają się wątpliwości co do rzeczywistego stanu rzeczy, wątpliwości te muszą zostać wyjaśnione w sposób jednoznaczny, obowiązek taki wynika dla organu administracji wprost z treści art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Załatwienie zatem sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na niepełnym stanie faktycznym, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowym przypadku, jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i narusza art. 7 k.p.a. oraz inne przepisy postępowania administracyjnego, normujące sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (m.in. art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania we wskazanym w zaskarżonej decyzji zakresie, uzasadniała uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazane okoliczności – wbrew twierdzeniu skarżącego - dowodzą trafności konkluzji organu odwoławczego o potrzebie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w znacznej części, a w konsekwencji dowodzą prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. dla podjętej decyzji o charakterze kasacyjnym. Wprawdzie przekazując sprawę do organu I instancji, organ odwoławczy wskazuje, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, jednakże organ odwoławczy nie może przesądzać treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla strony. Równocześnie wskazać należy, że w sytuacji uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, skarżący ma zagwarantowaną w pełni możliwość obrony swych praw, co oznacza, że ma prawo składać wnioski dowodowe, gdy zaś organ I instancji przed wydaniem decyzji obowiązany będzie w myśl art. 10 § 1 k.p.a. pouczyć stronę postępowania o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Odnosząc się do sformułowanych zarzutów względem Kolegium dotyczących nie poinstruowania MOPS o zasadach biurowych obowiązujących przy wypełnianiu kwestionariusza wywiadu przez pracownika socjalnego Sąd stwierdza, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poinformowano skarżącego, że nie ma podstaw do sygnalizacji w trybie art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. W świetle powyższych ustaleń, Sąd stwierdza, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała - wbrew zarzutom skargi – by w sprawie naruszone zostały wskazane przez skarżącego przepisy prawa procesowego, a które to naruszenia – tak jak to już wyżej Sąd podkreślał - zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. - mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o przyznaniu ustanowionemu dla skarżącego z urzędu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. z 2013 r. Dz. U. poz. 461). Na zakończenie należy wskazać, że postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 205/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpatrując skargę skarżącego na przewlekłość postępowania w sprawie zakończonej decyzją SKO w Wałbrzychu z dnia [...] maja 2014 r,. nr [...] odrzucił skargę, uznając ją za niedopuszczalną.