IV SA/Wr 663/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Wojewody D., który po rozpatrzeniu odwołania z dnia 16 lipca 2010r. E. M. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej Prezydent) z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. Prezydent w związku z informacjami pozyskanymi z Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego we W. wszczął z urzędu postępowanie o wymeldowania E. M. W pisemnym oświadczeniu z dnia 14 maja 2010 r. E. M. podał, że od śmierci żony dziadka, który był głównym najemcą spornej nieruchomości, zmuszony jest opiekować się swoimi rodzicami, w związku z tym czasowo przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] we W.. Prezydent ustalił stan faktyczny na podstawie przeprowadzonego postępowania tj. oświadczenia S. C. z dnia 18 lutego 2010 r. przekazującego Zarządowi Zasobu Komunalnego lokal przy ul. [...] we W., w którym podał, że H. M., która zmarła w dniu 24 października 2009 r., od kilku lat w spornej nieruchomości mieszkała sama oraz z notatki służbowej z przeprowadzonej w dniu 22 lutego 2010 r. z wizji mieszkaniowej podczas której sąsiedzi oświadczyli, że od wielu lat H. M. w lokalu przy ul. [...] mieszkała sama. W protokole przesłuchania z dnia 22 czerwca 2010 r. E. M. podał, że od czasu śmierci babci do chwili obecnej nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały i nie posiada kluczy do mieszkania, ponieważ nieruchomość została zdana Zarządowi Zasobu Komunalnego. W oparciu o powyższe ustalenia Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. wymeldował E. M. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W.. Od decyzji tej E. M. złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie: - art. 7. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., tj. naruszenia zasady prawdy obiektywnej - poprzez rozpoznanie sprawy nierzetelnie i wyłącznie jednostronnie, bez uwzględnienia stanowiska strony, - art. 11 oraz art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie w treści decyzji wyczerpującego i przekonywującego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się przy załatwieniu sprawy oraz przyczyn, z powodu których dowodom i twierdzeniom strony odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W.. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wskazując, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy potwierdza, iż obecnie E. M. koncentruje swoje sprawy życiowe poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Wskazując, że zamiar koncentracji interesów życiowych jest pojęciem subiektywnym, a poczynione podczas postępowania administracyjnego ustalenia muszą być dokonywane na podstawie okoliczności o charakterze obiektywnym. Pisemne bądź werbalne deklarowanie takiego zamiaru nie ma decydującego znaczenia, jeżeli nie jest poparte żadnymi konkretnymi działaniami, wolę taką urzeczywistniającymi. Podkreślił, że organy meldunkowe orzekają na podstawie oceny stanu istniejącego, a nie na podstawie zdarzeń mających wystąpić hipotetycznie w przyszłości. Dalej Wojewoda podał, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki W ocenie Wojewody podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) dalej ustawa, który stanowi, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Dalej Wojewoda podniósł, że stosownie do z art. 9 ust. 2b ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Utrzymanie w ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu osoby, pomimo stwierdzonego faktu opuszczenia przez nią miejsca zameldowania oznaczałoby tolerowanie fikcji meldunkowej, niedopuszczalnej przepisami prawa. Odnośnie naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy nie podzielił zarzutów strony W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu t.j. naruszenie: - art. 7. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., tj. naruszenia zasady prawdy obiektywnej - poprzez rozpoznanie sprawy nierzetelnie i wyłącznie jednostronnie, bez uwzględnienia stanowiska strony, - art. 11 oraz art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie w treści decyzji wyczerpującego i przekonywującego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się przy załatwieniu sprawy oraz przyczyn, z powodu których dowodom i twierdzeniom strony odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 8 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a). W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 25 czerwca 2010 r. Prezydenta, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 § 2 ustawy, który stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się Analizując powyższe przepisy należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Dlatego jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, to celem zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Przez opuszczenie lokalu w rozumieniu powyższego przepisu należy rozumieć trwałe i dobrowolne nieprzebywanie w dotychczasowym miejscu pobytu stałego lub czasowego. Przepis ten ma charakter porządkowy i jego zadaniem jest odzwierciedlenie stanu faktycznego w ewidencji. Fakt zameldowania lub wymeldowania nie ma wpływu na stosunki cywilnoprawne, prawa własności. Jednoznaczne też jest postanowienie art. 9 ust. 2 b ustawy, które stanowi, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. To gdzie dana osoba przebywa ma wynikać z ewidencji ludności i zameldowania. W niniejszej sprawie organ administracji wydając decyzję o wymeldowaniu strony skarżącej dokonał czynności, która miała na celu usunięcia fikcji zameldowania. Przeprowadzone bowiem postępowania przez organ I instancji, jak i oświadczenie strony skarżącej z dnia 14 maja 2010 r. oraz oświadczenie strony do protokołu przesłuchania z dnia 22 czerwca 2010 r., "że do chwili obecnej nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały i nie posiada kluczy do mieszkania, ponieważ nieruchomość została zdana Zarządowi Zasobu Komunalnego w lokalu przy ul. [...] we W. od śmierci H. M. t.j. od 24 października 2009 r." Wobec tego należy stwierdzić, że strona skarżąca nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały, co jest okolicznością niesporną, albowiem przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] we W. (oświadczenie z dnia 14 maja 2010.r. Z tej racji wystąpiły przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji o wymeldowaniu strony skarżącej z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. Sąd nie podzielił także zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy administracji w toku postępowania art. 7, art. 77, art. 80, art. 11, art. 140 w zw. Art. 107 § 3, art. 8 k.p.a. Organy administracji bowiem w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i do trafnie ustalonego stanu faktycznego zastosowały obowiązujące normy prawne. Sąd zatem w pełni podziela argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.