IV SA/Wr 669/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska - Ilków Sędzia WSA - Marcin Miemiec (spraw.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Po rozpatrzeniu odwołania L. F. od decyzji z dnia .[...] r., Nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Kierownika Zespołu ds. Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., odmawiającej przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności, odzieży, obuwia, namiotu, śpiwora, na pokrycie kosztów mieszkania na wolnym rynku oraz na pokrycie wydatków na świadczenia zdrowotne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji przedstawił przebieg postępowania, wszczętego z wniosków o przyznanie zasiłku celowego złożonych przez L. F. dnia [...] r., w dniach [...], [...] i [...] r. oraz dnia [...] r. do organu I instancji. Organ I instancji odmówił przyznania świadczenia, uzasadniając to odmową wskazania miejsca pobytu przez wnioskodawcę. Stwierdził, że warunkiem udzielenia wnioskowanej pomocy jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. L. F. nie wskazał jednak swego miejsca pobytu. Uniemożliwiło to przeprowadzenie tego wywiadu oraz ustalenie sytuacji materialno - bytowej wnioskodawcy. Takie zachowanie L. F. organ zakwalifikował jako uchylanie się od udziału w postępowaniu dowodowym, czego następstwem było wydanie decyzji odmownej. Ponadto organ I instancji stwierdził, że L. F. kilkakrotnie odmówił przyjęcia ofert zatrudnienia z Urzędu Pracy. W uzasadnieniu powołano także fragment oświadczenia wnioskodawcy, że utrzymuje się z myślenia i z uszczęśliwiania ludzi. Organ stwierdził, że ze swej strony podejmuje wszelkie kroki zmierzające do udzielenia wsparcia wnioskodawcy, jednak brak współpracy powoduje brak efektów tych działań. Organ I instancji zadeklarował jednak udzielenie L. F. pomocy rzeczowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że prawo do bezzwrotnych świadczeń pieniężnych pomocy społecznej, w tym również do zasiłku celowego, przysługuje osobom i rodzinom, w których dochód nie przekracza kwot wymienionych w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z przesłanek, wymienionych w art. 7 pkt 2 – 15 ustawy, takich np. jak sieroctwo, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność lub inne okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy społecznej. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. L. F. natomiast odmawia podania miejsca swego pobytu, uniemożliwiając przeprowadzenie takiego wywiadu. Z oświadczeń L. F. zawartych w aktach sprawy wynika, iż mieszka on tymczasowo u osób znajomych, których adresu nie ujawnił. Twierdzi, że przebywa cztery godzinny dziennie na peronie [...] Dworca Głównego PKP we W.. Wskazuje to miejsce jako właściwe do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz jako adres do doręczeń - mimo ostatecznej decyzji Prezydenta W. w sprawie odmowy zameldowania na pobyt stały pod adresem Dworca Głównego. Z akt sprawy wynika, że pracownicy organu I instancji wielokrotnie udawali się na miejsce wskazane przez L. F., to jest na Dworzec Główny we W. oraz na jego peron [...]. Nie zastali go tam jednak ani razu. O braku wiarygodności twierdzeń L. F. co do zamieszkiwania na Dworcu Głównym świadczą także oświadczenia funkcjonariuszy Policji z Komisariatu na Dworcu Głównym oraz Straży Miejskiej. Korespondencja organu I instancji do L. F. kierowana tam była także wielokrotnie zwracana. Organ II instancji ustosunkował się do zarzutu, że decyzja I instancji jest wadliwa z uwagi na wydanie jej bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Zarzuty są bezzasadne, gdyż to odwołujący się skutecznie uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Wprowadzał pracowników organu w błąd, podając nieprawdziwe informacje, że mieszka na Dworcu Głównym we W.. Mimo faktycznego czasowego zamieszkiwania u znajomych - nie umożliwił przeprowadzenia wywiadu w tym miejscu i nie chciał podać tego adresu. Organ powołał art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), według którego osoba przebywająca w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Gdyby L. F . spełnił ten obowiązek, nie byłoby przeszkód w przeprowadzeniu wywiadu w miejscu jego czasowego pobytu. Zgodnie z art. 107 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji odmownej. W oświadczeniu majątkowym z dnia [...] r. skarżący wypowiedział się na temat swoich dochodów w sposób, który można by uznać za odmowę złożenia oświadczenia. O uzyskiwaniu przez L. F. dochodów świadczy natomiast, że w Urzędzie Skarbowym złożył zeznanie podatkowe i otrzymał zwrot nadpłaconego podatku. Według organu II instancji, postępowanie L. F. świadczy o braku jego współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, może to stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Postawę tę potwierdzają również poglądy zawarte w odwołaniu na temat innych oferowanych form pomocy, jak odrzucenia ofert pracy czy nieskorzystanie z oferty skorzystania ze schroniska lub noclegowni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponadto podkreślił, że z powodu uchylania się przez Zespół ds. Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. od przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu określonego pobytu - Dworzec Główny PKP we Wrocławiu, peron [...], a następnie od [...] r. w miejscu czasowego zameldowania, został narażony na utratę zdrowia, a w ostateczności nawet życia ze względu na niezaspokojone potrzeby bytowe. Stwierdził, że do odwołania dołączył nieprzypadkowo różne oświadczenia oraz "fragmenty wybranych orzeczeń sądowych (...), cytaty z różnych aktów prawnych (...), gazet oraz literatury prawniczej", by zobrazować m. in. błędy interpretacyjne oraz sposób traktowania go przez instytucje, które określił jako rzekomo wspierające w trudnej sytuacji życiowej. Decyzja II instancji narusza bowiem rażąco prawo (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), jako wydana bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego wymaganego przez art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Prawo do życia jest chronione przez art. 38 Konstytucji, przez Kodeks karny oraz ratyfikowane umowy międzynarodowe. Zaskarżona decyzja SKO podważa także zaufanie skarżącego do państwa prawa. W tym stanie rzeczy skarżący wnosi o unieważnienie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Zdaniem organu, bezzasadny jest zasadniczy zarzut skarżącego, dotyczący nieprzeprowadzenia wywiadu środowiskowego jako przesłanki nieważności decyzji. Nie jest to uchybienie w postępowaniu w sprawie świadczeń pomocy społecznej. Wywiadu nie przeprowadzono bowiem z powodu zachowania się skarżącego, który skutecznie uniemożliwił jego przeprowadzenie. Wprowadzał w błąd pracowników organu I instancji przez nieprawdziwe informowanie, że mieszka na Dworcu Głównym PKP. Nie uprawdopodobnił jednak w żaden sposób faktu, że tam mieszka. W ocenie organu II instancji, organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w rozpatrywanej sprawie. W jego wyniku stwierdzono, że L. F. nie przebywa na Dworcu Głównym Potwierdziły to wielokrotne wizyty pracowników organu na dworcu, a także oświadczenia funkcjonariuszy Policji z Komisariatu na Dworcu Głównym oraz Straży Miejskiej, a także zwroty korespondencji organu, kierowane do L. F. na adres dworca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), ustanawiający wymóg przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, jako niezbędnego elementu postępowania, poprzedzającego wydanie decyzji z zakresu pomocy społecznej. W rozpatrywanej sprawie wywiad taki nie został przeprowadzony. Organy orzekające przyjęły, że przyczyną nieprzeprowadzenia wywiadu było uniemożliwienie tego przez skarżącego, który w ten sposób naruszył ustawowy obowiązek współdziałania wyrażony w art. 11 ust. 2 ustawy. W konsekwencji nieprzyznanie wnioskowanego zasiłku było zasadne. Skarżący natomiast za nieprzeprowadzenie wywiadu obwinia pracowników organu I instancji. Twierdzi, że na skutek tego decyzja rażąco narusza art. 106 ust. 4 ustawy, a w konsekwencji, że decyzję wydano w warunkach nieważności, wyczerpujących dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Aby rozstrzygnąć tę sporną kwestię, należy powołać wzmiankowane przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1), który może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 106 ust. 1). Decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4). Według art. 107 ust. 1 ustawy, rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się między innymi w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że aby organ pomocy społecznej mógł ocenić, czy osoba ubiegająca się o świadczenie z pomocy społecznej spełnia kryteria wymienione w art. 39 ustawy, jest obowiązany ustalić to między innymi w oparciu o rodzinny wywiad środowiskowy. Poza jednym wyjątkiem dotyczącym przyznania biletu kredytowanego, wywiad jest obligatoryjnym elementem postępowania w sprawie przyznania świadczenia pomocy społecznej. Należy wszakże podkreślić, że obligatoryjność ta nie ma charakteru bezwzględnego. Postępowania administracyjne w sprawie z zakresu pomocy społecznej może być mianowicie także zakończone bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego decyzją negatywną w sytuacji braku współdziałania, polegającego na tym, że osoba lub rodzina ubiegająca się o świadczenie pomocy społecznej uniemożliwia przeprowadzenia takiego wywiadu. Gdyby bowiem przyjąć bezwarunkową obligatoryjność rodzinnego wywiadu środowiskowego, wówczas w przypadku niemożności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie można byłoby zakończyć merytorycznie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji ma jednak zastosowanie art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Według tego przepisu brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Z akt sprawy wynika, że pomimo starań pracowników organu I instancji nie udało im się przeprowadzić ze skarżącym rodzinnego wywiadu środowiskowego. We wnioskach o przyznanie zasiłku celowego dnia [...] r., [...], [...] i [...] r. oraz [...] r., a także w załączonych dokumentach skarżący podał jako swój adres ul. P. [...] we W., czyli Dworzec Główny PKP, peron [...]. W oświadczeniu z dnia [...] skarżący podał adres Dworca Głównego we W. jako miejsce swego zwykłego pobytu. Miejscem do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego są według skarżącego [...] m² peronu [...]. Sąd podkreśla, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej wywiad środowiskowy jest bardzo istotny. Jest to bowiem sposób zbierania informacji, prawnie doniosła rozmowa ze starającym się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej (i jego rodziną). Jest to swoisty tryb postępowania dowodowego. Kwestionariusz tego wywiadu, wprowadzony rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. (Dz.U. Nr 77, poz. 672) w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, jest szczególną formą protokołu w rozumieniu przepisów kpa, mającego na celu uwzględnienie specyficznego charakteru postępowania w sprawach z zakresu pomocy społecznej. W § 1 pkt 1 rozporządzenia określa się sposób przeprowadzania takiego wywiadu. Rozporządzenie wymaga przeprowadzenia wywiadu w terminie 14 dni od dnia powzięcia wiadomości o potrzebie przyznania świadczenia z pomocy społecznej (§ 2 ust. 1) oraz stanowi, że wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu (ust. 3). Przed przystąpieniem do przeprowadzenia wywiadu pracownik socjalny uprzedza osobę lub rodzinę, z którą przeprowadza wywiad, o odpowiedzialności karnej za udzielenie nieprawdziwych informacji (§ 4. ust. 1). Organy pomocy społecznej rozpoznając wnioski o pomoc materialną obowiązane są ustalić rzeczywistą sytuację osoby lub rodziny ubiegającej się o takie świadczenie. Cel ten zostaje osiągnięty w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania lub w miejscu pobytu strony. Rzetelne przeprowadzenie rozeznania sytuacji strony i jej potrzeb wymaga współdziałania z pracownikiem socjalnym, w tym poinformowania go o rzeczywistych dochodach i sytuacji majątkowej osoby ubiegającej się o świadczenie lub jej wspólnie gospodarującej rodziny. Spełnienie powyższych wymogów prawnych pozwala dopiero na ustalenie, czy istnieje potrzeba wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej i czy osoba ubiegająca się o taką pomoc kwalifikuje się prawnie do udzielenia takiej pomocy. Organy I i II instancji wykazały, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Sąd stwierdza, że w świetle obowiązującego stanu prawnego brak jest możliwości zameldowania osoby skarżącego pod adresem peronu [...] na Dworcu Głównym, przy ul. P. [...] we W.. W toku postępowania administracyjnego wykazano, że pod takim adresem brak jest też możliwości doręczenia przesyłki pocztowej. Wprawdzie ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. N.130, poz.1188) daje nadawcy w art. 3 pkt 1) określającego adres, swobodę w oznaczeniu adresata przesyłki oraz miejsca doręczenia, lecz powinien to być adres, pod którym poczta jest w stanie doręczyć przesyłkę. Adres Dworca Głównego nie spełniał tego wymogu i skarżący powinien mieć tego świadomość po nieudanych usiłowaniach dostarczenia mu pism urzędowych na ten adres. Sądowi wiadomo jest z urzędu, że na peronie [...] Dworca Głównego osoba fizyczna (człowiek) nie może mieć miejsca pobytu, czy tak jak to określa skarżący - miejsca zwykłego pobytu. Jest to bowiem miejsce publiczne, przeznaczone prawnie do przejściowego przebywania podróżnych bądź też osób im towarzyszących. Sądowi jest także wiadomo z urzędu, że inne osoby, w szczególności takie, które zamierzają z tego miejsca uczynić swe miejsce "zwykłego" pobytu, są stamtąd skutecznie usuwane przez publiczne służby porządkowe - SOK, Straż Miejską lub przez Policję. Skarżący nie miał także tytułu prawnego do zalegalizowania tam swego pobytu. Bezzasadne jest bowiem powoływanie się przez skarżącego na zapłatę czynszu z tytułu zajmowania bliżej nieokreślonych [...] m² peronu [...]. Oznacza to zarówno prawny jak i faktyczny brak możliwości określenia peronu [...] na Dworcu Głównym jako miejsca zwykłego pobytu skarżącego, a w konsekwencji – brak możliwości przeprowadzenia w tym miejscu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Pracownicy organu I instancji byli na dworcu w dniach: [...], [...], [...] r.; [...] r.; [...], [...] i [...] r. razem z funkcjonariuszami Straży Miejskiej. W żadnym z tych terminów nie zastali skarżącego na Dworcu Głównym. Sąd stwierdza, że pracownicy organu I instancji podjęli szereg bezskutecznych prób nawiązania kontaktu ze skarżącym w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego we wskazanym przez niego miejscu pobytu, to znaczy na Dworcu Głównym PKP we W.. Podejmowali też inne próby ustalenia bytności skarżącego na Dworcu Głównym, kierując zapytania do Policji i SOK. Z pisma Komisariatu Kolejowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W. z dnia [...] r. wynika, że po dokonaniu analizy posiadanej dokumentacji nie stwierdzono, aby w [...] r. L. F. był kontrolowany czy zidentyfikowany przez służbę patrolowo-interwencyjną Policji. Z pisma Komendy Regionalnej SOK we W. Rejon we W. z dnia [...] r. wynika natomiast, że nie dysponuje ona danymi L. F.. Nie tworzy bowiem bazy danych, dotyczącej osób, w stosunku do których funkcjonariusze SOK podejmują interwencje. W oparciu o powyższe ustalenia Sąd stwierdza, że skarżący świadomie wprowadzał w błąd pracowników organu I instancji, wskazując jako miejsce swego pobytu Dworzec Główny we W.. Z oświadczeń skarżącego zawartych w aktach administracyjnych wynika bowiem, że w trakcie postępowania administracyjnego skarżący przebywał w istocie w mieszkaniu znajomej, która wyjechała za granicę. Nie ujawnił jednak adresu tego mieszkania, powołując się bezzasadnie na przepisy o ochronie danych osobowych. Chodziło natomiast o podanie informacji zgodnej z dyspozycją art. 107 § 1 ustawy o pomocy społecznej, mającej na celu zlokalizowanie miejsca zamieszkania skarżącego, w którym powinno się przeprowadzić rodzinny wywiad środowiskowy. Bezzasadny jest zarzut skarżącego co do tego, że organ I instancji nie uwzględnił informacji z [...] r., w której podał swój adres zamieszkania, gdzie było możliwe przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Informacja miała bowiem miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji uwzględniającej okoliczności faktyczne sprawy poprzedzające wydanie tej decyzji, polegające na braku możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy z powodu braku współdziałania skarżącego z organem I instancji. Sąd stwierdza więc, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego wyłącznie z przyczyn leżących po stronie skarżącego, który wprawdzie wiedział o potrzebie jego przeprowadzenia, ale jednocześnie skutecznie to uniemożliwiał. W konkluzji Sąd podkreśla, że postępowanie skarżącego charakteryzowało się notorycznym brakiem współdziałania z organem I instancji. Na skutek tego organ I instancji, w oparciu o art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zasadnie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku okresowego, a organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy tę decyzję. W konsekwencji bezzasadny jest więc zarzut nieważności zaskarżonej decyzji wyczerpujący dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa, podniesiony przez skarżącego. Sąd nie stwierdził ani w czynnościach organów podejmowanych w postępowaniu administracyjnym, ani w wydanych decyzjach administracyjnych, podnoszonych w skardze - zagrożenia dla zdrowia lub życia skarżącego. Sąd nie stwierdził też, aby organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym naruszyły zaufanie skarżącego do państwa prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji oferował skarżącemu pomoc rzeczową w postaci schronienia oraz wyżywienia, z której skarżący nie skorzystał. Sąd podkreśla, że ze świadczeń opiekuńczych administracji publicznej może skorzystać jedynie osoba, która respektuje przepisy prawne obowiązujące w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Gdyby zatem organ pomocy społecznej przyznał taką pomoc osobie nie przestrzegającej prawa, działałby nielegalnie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.