IV SA/Wr 67/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego udostępnienia informacji publicznej postanawia : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., uchyliło decyzję Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek W. P., dotyczącego udostępnienia informacji publicznej – pozwolenia na budowę zespołu mieszkalno-pensjonatowego w S. na działce nr [...] i dokumentacji projektowej, oraz umarzyło postępowanie organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Starosta K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarga nie pochodzi od osoby uprawnionej do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według art. 50 powołanej ustawy jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi) decyduje przepis prawa materialnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa organ administracji, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy oraz jego rzeczywisty związek z interesem prawnym organu administracji (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00 oraz z dnia 3 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 563/02). Powyższe wynika z faktu, iż skarżący wydając decyzję w pierwszej instancji nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Z treści złożonej skargi wynika, że skarżącym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest Starosta K., działający jako organ I instancji. Zgodnie z brzmieniem Uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/03, "rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a.. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez te jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego". Starosta K. jest organem, który orzekał w sprawie jako organ I instancji, w związku z czym nie posiada on legitymacji do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Możliwość wniesienia przez organ I instancji skargi w przedmiotowej sprawie spowodowałoby, że organ ten byłby organem wydającym decyzję oraz stroną postępowania w zależności od etapu toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny- na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę jako niedopuszczalną odrzucił, o czym orzekł jak w sentencji.