IV SA/Wr 67/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień sanitarno-higienicznych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz strony skarżącej M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012r., Nr [...] D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] sierpnia 2012r.,Nr [...] nakładającej na skarżącą wykonanie obowiązków o treści: 1. Udokumentować sposób usuwania nieczystości płynnych; 2. Doprowadzić do prawidłowego stanu sanitarno-technicznego połączenie podłogi z progiem w sali sprzedaży – w terminie do dnia 30 września 2012 r., powołując się na przepis art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 19 lipca 2012 r. M. K. złożyła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. wniosek o wpis do rejestru zakładów Sklepu Spożywczego w L. W związku z tym w dniu 24 lipca 2012 r. przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. przeprowadził kontrolę sanitarną w ww. sklepie spożywczym wraz z wypełnieniem arkusza oceny stanu sanitarnego (protokół nr [...]). W czasie kontroli stwierdzono uchybienia sanitarno-higieniczne, w tym: - "próg przy wejściu do sklepu ze szparą - nie łączy się w sposób szczelny z podłogą zakładu, - brak do wglądu umowy lub faktury za wywóz nieczystości płynnych". Ustalenie stanu faktycznego i stwierdzone uchybienia zostały ujęte w ww. protokole i podpisane bez uwag w dniu 24 lipca 2012 r. przez właścicielkę sklepu – M. K.. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. dnia [...] lipca 2012 r. wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego znak [...] w sprawie spełnienia wymagań higieniczno-sanitarnych oraz w sprawie obciążenia opłatą za stwierdzone braki i uchybienia w skontrolowanym obiekcie. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, skarżąca pismem z dnia 3 sierpnia 2012 r. wniosła zarzuty do kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 24 lipca 2012 r., podkreślając, iż, cyt.: "nie ma podstaw formalnoprawnych do obciążenia strony kosztami za kontrolę oraz że stwierdzone uchybienia mają charakter mało istotny i nie można ich zaliczyć do znaczących naruszeń, które wpływają na bezpieczeństwo żywności i żywienia". PPIS w K. odpowiedział stronie pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r., iż brak jest podstaw prawnych do odstąpienia od wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Dnia [...] sierpnia 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wydał opisaną wyżej decyzję nr [...] nakładająca na stronę wykonanie obowiązków o treści: 1. Udokumentować sposób usuwania nieczystości płynnych. 2. Doprowadzić do prawidłowego stanu sanitarno-technicznego połączenie podłogi z progiem w sali sprzedaży - w terminie do dnia 30 września 2012 r. Pismem z dnia 9 września 2012r. strona złożyła od powyższej decyzji odwołanie. Dnia 22 października 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. przeprowadził kontrolę sprawdzającą w przedmiotowym sklepie (protokół nr [...]), która potwierdziła wykonanie obowiązków wynikających z opisanej wyżej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. , Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a., stąd przekazał przedmiotowe odwołanie D. Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu we W. pismem z dnia [...].10.2012 r. (data wpływu do WSSE we Wrocławiu - 24.10.2012 r.). Organ odwoławczy wskazał przy tym, że organ I instancji przekazał odwołanie niezgodnie z art. 133 k.p.a. tj. w terminie znacznie dłuższym niż 7 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie (po 43 dniach). D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, stwierdził, że wykazane uchybienia higieniczno-sanitarne stwierdzone w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 24 lipca 2012 r. (protokół nr [...]) w Sklepie Spożywczym w L. należącym do M. K. były podstawą do wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w oparciu o : art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 852/2004/WE z dnia 29.04.2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych rozdz. I pkt 1a, e (Dz. Urz. UE L 04.139.1). Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że wprawdzie zgodnie z w/w przepisami przedsiębiorca zobowiązany jest do zapewnienia właściwego stanu sanitarno - technicznego i nadzoru w tym zakresie, jednak decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...] wydana została częściowo ze źle przytoczoną podstawą prawną. I tak PPIS w K. wskazał, że wydaje decyzję na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 852/2004/WE z dnia 29.04.2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych rozdz. I pkt la, e (Dz.Urz. UE L 04.139.1), tymczasem należało powołać załącznik II rozdział I pkt 1 i 2 a, b, c ww. rozporządzenia, zgodnie z którym: 1. Pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymane w czystości i zachowane w dobrym stanie i kondycji technicznej. 2. Wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych: a) pozwala na odpowiednie utrzymanie, czyszczenie i/lub dezynfekcję, zapobieganie lub minimalizowanie dostawania się zanieczyszczeń pochodzących z powietrza, oraz zapewnia odpowiednią przestrzeń roboczą pozwalającą na higieniczne przeprowadzanie wszelkich działań; b) ma chronić przed gromadzeniem się brudu, kontaktem z materiałami toksycznymi, strząsaniem cząstek brudu do żywności i tworzeniem się kondensacji niepożądanej pleśni na powierzchni; c) umożliwia dobrą praktykę higieny, włącznie z ochroną przed zanieczyszczeniem oraz w szczególności, ze zwalczaniem szkodników. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że fakt powołania w sentencji decyzji niepełnej podstawy prawnej, chociaż może wskazywać na wadliwość działania organów administracji publicznej, to jednak sam w sobie nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że decyzja miała podstawę w innym przepisie. Wobec zarzutów strony, iż, cyt.: "kontrola sanitarna przeprowadzona w placówce handlowej mieszczącej się w L. w dniu 24 lipca 2012 r. nie wykazała podstaw do ukarania mandatem karnym i tym samym nie dała podstaw do wystawienia powyższej decyzji", D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie może ich uznać za zasadne. Organ podkreślił, że w czasie kontroli przeprowadzonej przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w dniu [...] lipca 2012 r. (protokół nr [...]) stwierdzono nieprawidłowości stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa żywności i naruszające przepisy prawa żywnościowego, a to: Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 852/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 29.04.2004 r., str. 1), dlatego też, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, państwowy inspektor sanitarny po stwierdzeniu naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych nakazał w drodze decyzji administracyjnej usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z analizy dokumentacji sprawy wynika, że obowiązki nałożone na stronę w zaskarżonej decyzji zostały wykonane, co potwierdza protokół kontroli sprawdzającej nr [...] z dnia [...] października 2012 r. W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy orzekł jak wyżej. W skardze wniesionej przez M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie na Jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że prowadzi mały sklep spożywczy we wsi L., w którym sprzedaje między innymi piwo. Jednym z warunków otrzymania koncesji na sprzedaż alkoholu jest przedłożenie zezwolenia z Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W związku z tym wystąpiła o wystawienie odpowiedniego zaświadczenia do PPIS w K.. Tam została poinformowana, że warunkiem otrzymania wymaganego dokumentu jest przeprowadzenie kontroli sanitarnej. I tak w dniu 24 lipca 2012r została przeprowadzona kontrola sanitarna na Jej wniosek i sporządzony protokół w oparciu o arkusz oceny stanu sanitarnego zakładu. Skarżąca podniosła, że kontrola przebiegała w nerwowej atmosferze, zachowanie kontrolującego wskazywało, że za wszelką cenę należy wpisać w arkusz oceny jak najwięcej niedociągnięć i uchybień. Pomimo tego obiekt dostał 43 pkt. kwalifikacyjne na 46 pkt. możliwych. Kontrola zakończyła się spisaniem protokołu w którym zaznaczono, że nie ma podstaw do ukarania mandatem i to dało skarżącej podstawę do podpisania tegoż dokumentu bez zastrzeżeń. Nadmieniła przy tym, że transport inspektorów z K. w obie strony odbywał się na Jej koszt. Mimo braku podstaw do wystawienia mandatu została jednak wydana decyzja nr [...] oraz [...], w wyniku czego obciążono skarżącą kosztem przeprowadzonej kontroli. Zdaniem skarżącej stwierdzone podczas w/w kontroli uchybienia nie mają wpływu na stan higieniczno-sanitarny obiektu. Sporna listwa progowa łącząca wykładzinę z progiem nie stanowi żadnego zagrożenia dla zdrowia i higieny, stosuje się ją bardziej w celach estetycznych, natomiast brakującą dokumentację można było dołączyć w każdej chwili, co też nie wpływa na istniejący stan faktyczny. W dalszej części skargi, skarżąca podniosła, że odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła w terminie ustawowym, natomiast zaskarżoną decyzję Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wydał z istotnym naruszeniem terminów. Nadmieniła skarżąca także,. iż pomimo nieuprawomocnienia się spornych decyzji dostała upomnienie nr [...] z dnia 27 września 2012 r. wystawione przez PSSE w K. do uregulowania należności za przeprowadzoną kontrolę. Również w dniu 22 października 2012r. została przeprowadzona kontrola sprawdzająca przez inspektorów PPIS w K., choć brak odpowiedzi ze strony DPWIS we W. na Jej odwołanie automatycznie – zdaniem skarżącej powyższe decyzje anulował. Zdaniem skarżącej, wszystkie te niedociągnięcia ze strony organu stanowią podstawę do utraty zaufania przez obywateli, nasuwają przypuszczenie, że kontrole mają na celu jedynie wymuszenie od przedsiębiorców opłat. Brak z ich strony przestrzegania prawa lub jego lekceważenie daje Jej podstawę o wystąpienie do Sądu o unieważnienie wydanych decyzji. Podstawą ich wydania jest tylko i wyłącznie zysk płynący z ich uprawomocnienia a nie dbałość o stan sanitarnohigieniczny. W tym stanie rzeczy skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wobec treści skargi godzi się podnieść, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j.). Jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Stosując przedstawione wyżej kryteria oceny, Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli przywołanego przepisu decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji, Sąd stwierdził, że zostały one podjęte z naruszeniem prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd badając, czy zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z przepisami procedury administracyjnej - stwierdził, że naruszają one przede wszystkim art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zważyć należy, że podejmowane przez organy administracji decyzje winny spełniać standardy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a., w tym muszą zawierać powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z § 3 komentowanej regulacji, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Pamiętać także należy, że właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej, jest jej integralną częścią i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Motywy decyzji powinny więc odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Ponadto, obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Znaczenie uzasadnienia jest o tyle istotne, że strona znając motywy i przesłanki decyzji może skuteczniej bronić swoich interesów tak w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. Nadto, prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji. Ostatnio poczyniona uwaga zdaje się być konieczna chociażby z tej przyczyny, że w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przedstawiał dodatkową argumentację oraz przepisy mające znaczenie w sprawie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy nie sprostały powyższym wymogom. Podstawą materialnoprawną kontrolowanego przez Sąd postępowania był art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2011, Nr 212, poz.1263 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Z cyt. wyżej przepisu niewątpliwie wynika, że ustawodawca dopuszcza wydanie przez organ nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień, jednakże tylko wówczas, gdy przedmiotowe uchybienia stanowią naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Innymi słowy, dopiero wykazanie przez organ zaistnienia tych przesłanek, tj. naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych, daje podstawę organowi do wydania nakazu o którym mowa w cyt. wyżej art.27 ust.1 omawianej ustawy. W niniejszej sprawie, organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji wskazując ogólnie, że stwierdzone braki i uchybienia higieniczno-sanitarne stanowią naruszenie przepisów: art. 59 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. nr 136, poz. 914 ze zm.) oraz art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. U. UE L 04.139.1) rozdz. I pkt 1a, e – stwierdza jedynie, że cyt.: "...pomieszczenia, w których prowadzony jest obrót żywnością muszą umożliwiać dobrą praktykę higieny, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między i podczas działań, w szczególności podłogi muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń." Organ zaś II instancji, cytując natomiast jedynie przepisy, które zaś wg Niego stanowić winny były prawidłową podstawę wydanej decyzji, nie odnosi tego /nie analizuje/ do stwierdzonych przez organ I instancji uchybień podczas przedmiotowej kontroli, nie wykazując tym samym, że istotnie miało miejsce naruszenie przez skarżącą powołanych przez tenże organ przepisów. Oznacza to, że organy w istocie nie wykazały, by zaistniały przesłanki określone w cyt. wyżej przepisie art.27 ust.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, umożliwiające wydanie decyzji w oparciu o tenże przepis, zwłaszcza, że nakazanie skarżącej udokumentowania sposobu usuwania nieczystości płynnych w świetle przedłożonej przez skarżącą umowy Nr [...] zawartej z Zakładem Usług Komunalnych w B. K. na wywóz odpadów płynnych było bezprzedmiotowe, skoro umowa ta zawarta już była w dniu 28 września 2009r. i obowiązywała nadal. Powyższe nie pozwala Sądowi uznać, by orzekające w niniejszej sprawie organy wywiązały się z ciążącego na nich obowiązku stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), przy wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 75, 77 § 1k.p.a.), zwłaszcza, że przepis art.80 k.p.a. wymaga , aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Uchybienie powyższe, jest o tyle istotne, że organy nie wykazały także iż prowadzony przez skarżąca sklep był "pomieszczeniem żywnościowym" w rozumieniu załącznika II, rozdział I pkt.1 i 2 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że brak było dostatecznych podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art.27 ust.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jako, że wydanie przedmiotowej decyzji dopuszczalne jest dopiero po należytym wyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego z dochowaniem wymogów z art.7 i 77 § 1 k.p.a., gdy w niniejszej sprawie organy nie przeprowadziły postępowania z zachowaniem obowiązującej procedury, naruszając przy tym przepis art.107 § 3 k.p.a.. Rozpoznając sprawę ponownie, organy winny mieć na uwadze powyższe rozważania Sądu. Uwzględniając powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zgodnie zaś z art. 152 w/w ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.