IV SA/Wr 677/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II Cz 511/10 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie apelacji oraz z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II S 9/10 w przedmiocie umorzenia postępowania ze skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 25 października 2010 r. S. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II Cz 511/10 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie apelacji oraz z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II S 9/10 w przedmiocie umorzenia postępowania ze skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Pismem z dnia 30 listopada 2010 r. skarżący wniósł kolejne pismo, zatytułowane "skarga", na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w związku z otrzymanym pismem z dnia 22 listopada 2010 r. W piśmie tym Prezes Sądu Okręgowego ustosunkował się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego odnośnie postępowań Sądu w sprawach: II Cz 511/10 oraz II S 9/10. Wskazane pismo z dnia 30 listopada 2010 r. zostało potraktowane przez tut. Sąd jako uzupełnienie skargi z dnia 25 października 2010 r. Pismem zaś z dnia 19 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny E. C. - O.cofnęła skargę w przedmiotowej sprawie i wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest dopuszczalna. Stosownie bowiem do treści przepisów art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Z wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że Sąd ten nie jest właściwy w sprawach skarg na orzeczenia sądów powszechnych wydawanych w zakresie postępowania, jakie prowadzą. Sąd jednocześnie wskazuje, że wniosek pełnomocnika skarżącego o umorzenie postępowania w niniejszej sprawienie nie może być uwzględniony. Sąd bowiem z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Skarga zatem jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.