IV SA/Wr 680/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Wnioskiem z dnia 29 lipca 2004 r. (data wpływu do organu), D. W. zwróciła się do Burmistrza Gminy T. o udostępnienie informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Gminy T., uznając się za organ niewłaściwy w sprawie, przekazał wniosek Starostwu Powiatowemu w T.. W zażaleniu na postanowienie D. W. wniosła o uchylenie postanowienia Burmistrza i wydania jej żądanych informacji (nieodpłatnie), gdyż jej zdaniem Burmistrz w oparciu o przepisy prawa geodezyjnego ma dostęp do bazy danych w Starostwie. W dalszej części zażalenia opisała, niedopuszczalne praktyki stosowane przez Burmistrza Gminy T. oraz Starostwo Powiatowe w T., które jak twierdzi "zagrażają bezpieczeństwu Państwa i obywateli", zobowiązując Kolegium do powiadomienia z urzędu o całej sprawie Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołania D. W. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że przekazanie wniosku jest przedwczesne. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił bowiem, w sposób nie budzący wątpliwości rzeczywistej intencji wnioskodawczyni, co do treści żądanej informacji, a we konsekwencji uniemożliwiło to – zdaniem Kolegium – ustalenie właściwości organu do załatwienia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, D. W. stwierdziła, że zaskarża postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bowiem ani Burmistrz, ani Starosta w T. nie chcą go respektować i nie chcą jej udostępnić zbioru danych znajdujących się w Urzędzie Gminy i Starostwie, a Burmistrz uporczywie uchyla się od wydania decyzji o rozgraniczenie działki nr [...] w N. D. z Rejonem Dróg Publicznych w T. i w W., oraz z użytkownikiem działki nr [...] w N. D. i uporczywie łamie prawo geodezyjne w art. 30, 31, 33, 40, 24 (Dz.U. 100/2000 poz.1086), art. 105 k.p.a. oraz art. 106 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew stanowisku strony skarżącej, organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego - ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) i prawidłowo zastosował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może wydać decyzję uchylającą decyzję organu I instancji w całości także, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości zachodzi wtedy, gdy organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Analiza tego przepisu prowadzi więc do wniosku, że niezbędnym warunkiem jego zastosowania (przekazania podania do innego, właściwego rzeczowo organu), jest precyzyjne ustalenie treści tego podania. Organ, do którego podanie wpłynęło, zobowiązany jest w możliwie precyzyjny sposób ustalić przedmiot żądania (wniosku). Dopiero tak wyjaśnione okoliczności faktyczne dotyczące rzeczywistych intencji danej osoby pozwalają określić treść żądania, ustalić, czy podanie takie w ogóle dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, do której stosuje się przepisy k.p.a., a następnie, po ustaleniu organu właściwego rzeczowo, miejscowo i instancyjnie - przekazać temu organowi wniesione podanie. Rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że w jej aktach administracyjnych nie ma wniosku z dnia 29 lipca 2004 r. o udostępnienie informacji, który stał się przedmiotem przekazania. Jednakże z uwagi na to, że skarżąca nie kwestionowała oceny treści wniosku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., Sąd uznał tę sprawę za bezsporną. W niniejszej sprawie Burmistrz Gminy T. nie ustalił rzeczywistych intencji skarżącej, a w związku z powyższym organ II instancji prawidłowo uchylił wydane w sprawie postanowienie i przekazał do ponownego rozpatrzenia, wskazując, w uzasadnieniu, że organ I instancji w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy winien wyjaśnić – w sposób nie budzący wątpliwości – treść złożonego przez D. W. wystąpienia i w zależności od poczynionych ustaleń podjąć stosowne rozstrzygnięcie. W związku z powyższym organ II instancji nie mógł w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadzić z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu nie wykazała, by postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Jednocześnie wyjaśnia, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że działając zgodnie z prawem nie mógł ocenić sprawy rozgraniczenia działek, czego domagała się skarżąca. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi D. W. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 p.p.s.a.