IV SA/Wr 685/14

|Sygn. akt IV SA/Wr 685/14 | | , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 21 stycznia 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, , Sędziowie, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r., sprawy ze skargi Z. W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., z dnia [...] nr [...], w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego, , oddala skargę., przyznaje adwokat J. K. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych w tym 23% VAT od Skarbu Państwa –, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym., , , Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem (zwanej dalej skarżącą, wnioskodawczynią lub stroną) z 27 czerwca 2014 r. (data wpływu) o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Strona zadeklarowała, że zamieszkuje w lokalu stanowiącym jej własność o powierzchni 24,90 m2, na którego utrzymanie, w miesiącu złożenia wniosku, wydatkowała 83,06 złotych. Lokal jest wyposażony w instalację elektryczna, wodną i kanalizacyjną, lecz nie posiada centralnego ogrzewania, centralnie podgrzewanej wody oraz instalacji gazu przewodowego. Dalej wnioskodawczyni podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zaś jej miesięczne dochody uzyskiwane z tytułu renty wynoszą 990,54 złotych brutto (846,39 złotych netto). Do wniosku strona dołączyła zaświadczenie o wysokości pobieranej renty oraz dokumenty świadczące o ponoszonych wydatkach na utrzymanie mieszkania (czynsz, opłata za energię elektryczną oraz wywóz śmieci). Decyzją z [...]wydaną z powołaniem się na przepisy art. 2, art. 3, art. 5 – 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.d.m.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2010 r., nr 156, poz. 1817 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) Wójt Gminy M. orzekł o przyznaniu stronie dodatku mieszkaniowego w wysokości 11,55 złotych wraz z ryczałtem na zakup opału w kwocie 12,45 złotych na okres od 1 lipca do 31 grudnia 2014 r. W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej strona podniosła zarzut błędnej interpretacji art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem skarżącej, wobec braku jednoznacznego wskazania czy podstawą obliczenia winien być dochód brutto czy netto należałoby brać pod uwagę wyłącznie realny dochód gospodarstwa domowego, czyli dochód netto. Ponoszone bowiem wydatki na utrzymanie mieszkania pochodzić będą ze środków, którymi strona w rzeczywistości dysponuje. Przeciwne rozumienie tego przepisu prowadziłoby do sytuacji, w której strona zobowiązana byłaby do ponoszenia wydatków w wysokości wyższej , aniżeli wynikałoby to jej rzeczywistych dochodów. W ocenie strony , przyjęty przez organ pierwszej instancji dochód brutto w kwocie 990,54 złotych negatywnie wpływa na wysokość otrzymanego świadczenia, znacznie go zaniżając. W przypadku przyjęcia dochodu osiąganego w realnej wysokości, a więc dochodu netto (846,39 złotych), skarżąca otrzymałaby dodatek mieszkaniowy w wyższej wysokości (45,62 złotych), co w odniesieniu do wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny, stanowiłoby realną pomoc. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. decyzją z[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 – 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz § 2 – 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał ,że jednym z podstawowych kryteriów przyznania dodatku mieszkaniowego jest poziom dochodów osiąganych w danym gospodarstwie domowym w przeliczeniu na jedną osobę, który ustalany jest według zasad przyjętych w art. 3 ust. 3 i 4 u.d.m. Dochodem zatem będą wszelkie przychody, czyli wszelkie korzyści majątkowe jakie istnieją, uzyskane przez gospodarstwo domowe w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, od których odlicza się lub do których nie wlicza się ściśle określonych należności. Według organu od osiąganego przychodu nie można odliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne ani zaliczki na podatek dochodowy, co w rzeczywistości oznacza, że przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego należy uwzględnić dochody brutto. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło , że od zadeklarowanego miesięcznego dochodu skarżącej w wysokości 990,54 złotych nie można było odliczyć poniesionej składki na ubezpieczenie zdrowotne (89,15 złotych) ani zaliczki na podatek dochodowy (55,00 złotych). Z kolei przechodząc do obliczenia wysokości należnego dodatku mieszkaniowego, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca spełnia kryteria dochodowe wynikające z art. 3 ust. 1 u.d.m., gdyż jej średni miesięczny dochód w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza kwoty 1.477,79 złotych (175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym wynoszącej 844,45 złotych). Jednocześnie organ drugiej instancji uznał za spełniony warunek dotyczący powierzchni użytkowej lokalu, która – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m. – nie może przekroczyć 35 m2. Odwołując się do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.m., Kolegium wyjaśniło, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami poniesionymi przez najemców z tytułu czynszu oraz opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego. W niniejszym postępowaniu organ odwoławczy wyliczył, że wydatki strony na lokal mieszkalny kształtują się na poziomie 172,58 złotych. Po odjęciu od tej kwoty wydatków stanowiących 15 % dochodów miesięcznych strony w kwocie 148,58 złotych, ustalony dodatek mieszkaniowy kształtował się na poziomie 24,00 złotych. Ponadto ustalono, że stronie przysługiwać będzie również kwota 12,45 złotych z tytułu ryczałtu na zakup opału. Kolegium nie znalazło podstaw do uznania, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.m. wywołuje wątpliwości w zakresie jego konstytucyjności. Ponadto wskazało , że nie jest podmiotem uprawnionym do inicjowania postępowania w tym zakresie przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Sądem Najwyższym. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu . Skarga oparta została na zarzucie dostatecznego wskazania, jaki dochód winien mieć zastosowanie, aby wyliczenie było zgodne z logiką. Skarżąca wywodziła , że skoro musi ponosić realne wydatki w określonej wysokości uzależnionej od swojego dochodu, winien on być dochodem rzeczywistym. Zdaniem skarżącej Kolegium nie wyjaśniło przedstawionej kwestii w sposób zrozumiały i satysfakcjonujący , a odniosło się w głównej mierze do tych wyliczeń, które nie były przez nią kwestionowane. Konieczność złożenia skargi strona motywowała również oczekiwaniem, że Sąd ustosunkuje się do kwestii ewentualnej konstytucyjności ustawy o dodatkach mieszkaniowych w opisanym aspekcie, sugerując jednocześnie, aby Sąd zwrócił się w tej sprawie z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium wskazało, że rozpatrując sprawę nie może oceniać przepisów pod względem ich zgodności z ustawą zasadniczą i dopóki konkretny przepis obowiązuje w porządku prawnym, zobligowane jest do jego stosowania, pomimo że w odczuciu strony przepis ten jest niezgodny z prawem, nielogiczny czy też niesprawiedliwy. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę, skarżąca – w piśmie z 20 września 2014 r. – podtrzymała swoją ocenę zakwestionowanego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji oraz powieliła argumentację zaprezentowaną w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć jedynie należy, że kontrola sądowo-administracyjna aktów indywidualnych wydanych przez organy administracji publicznej ma wyłącznie charakter kontroli legalnościowej rozumianej jako badanie zgodności z obowiązującym prawem. Wobec tego uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest ona obarczoną wadą, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, wydano ją bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Spór w niniejszej sprawie nie dotyczy faktów , bo te są niesporne , a jedynie interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów . Istota sporu w sprawie będącej przedmiotem osądu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy orzekające w sprawie uznały ,że brak jest podstaw prawnych , aby przy ustalaniu dodatku mieszkaniowego do dochodu skarżącej zaliczony był jej dochód netto . W punkcie wyjścia wypada odwołać się do przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), które legły u podstaw obu decyzji wydanych w sprawie , regulujących zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych . Ustawa ta określa normatywne kryteria , które muszą być spełnione , aby dodatek mieszkaniowy mógł zostać przyznany . Regulacja ta ma walor kompletności, co oznacza, że orzekanie w przedmiocie dodatku mieszkaniowego nie wymaga stosowania innych ustaw. Przewidziany w przepisach tej ustawy dodatek mieszkaniowy, jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania, gdy nie jest w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie. Określono w niej warunki i kryteria jakie muszą być spełnione. aby wniosek o przyznanie tego świadczenia mógł być uwzględniony, W powyższym zakresie wskazać należy, że przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.m. przewidują ,że dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Ponadto zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy normatywna powierzchni użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Pozostaje poza sporem w analizowanej sprawie , że w świetle przywołanych przesłanek ustawowych skarżąca jest osobą uprawnioną do ubiegania się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zamieszkuje ona w lokalu stanowiącym jej własność o powierzchni 24,90 m2 ,zaś prowadzone przez nią jednoosobowe gospodarstwo domowe osiąga miesięczne dochody wynoszące 990,54 złotych brutto (846,39 złotych netto), które nie przekraczały kwoty 1477,79 złotych tj. 175 % kwoty najniższej emerytury wynoszącej od dnia 1 marca 2014 r. 844,45 złotych miesięcznie – zgodnie z komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. z 2014 r., poz. 165). Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.m. wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego. Przy czym przez wydatki poniesione przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy należy rozumieć świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Poszczególne kategorie wydatków mieszczących się w przyjętej definicji ustawowej zostały wyszczególnione w art. 6 ust. 4 – 6 u.d.m. oraz w § 2 – 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. W niniejszym postępowaniu prawidłowo została obliczona wysokość wydatków z tytułu czynszu oraz opłat eksploatacyjnych przypadających na powierzchnię normatywną lokalu w kwocie 172,58 złotych. Na wskazaną kwotę złożyły się bowiem ponoszone przez stronę koszty czynszu w kwocie 83,06 złotych oraz wydatki stanowiące podstawę do obliczania ryczałtu na zakup opału z uwagi na brak w lokalu mieszkalnym instalacji doprowadzającej energię cieplną i ciepłą wodę oraz gaz przewodowy, w łącznej wysokości 89,52 złotych. Drugim kryterium służącym do obliczenia dodatku mieszkaniowego jest wysokość wydatków odpowiadających wysokości 15 % dochodów miesięcznych wnioskodawcy. Osią sporu między stronami było wskazane kryterium. Według skarżącej skoro ustawa wskazuje na wydatki, które zobowiązana jest ponosić w związku z utrzymaniem lokalu mieszkalnego, winny one być odnoszone do wysokości realnych dochodów przez nią uzyskiwanych. Przyjęcie, że wnioskodawca winien ponosić wydatki na poziomie 15 % swoich dochodów brutto – w ocenie skarżącej – prowadzić będzie do niesprawiedliwego traktowania strony oraz zmniejszenia realnej kwoty dodatku mieszkaniowego , jaki w ostateczności otrzyma. Stanowisko skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na aprobatę Sądu . Przede wszystkim podkreślić należy, że określenie wysokości dodatku mieszkaniowego nie zostało pozostawione uznaniu organów administracji publicznej. Przysługujący dodatek i jego wysokość podlegają wyliczeniu arytmetycznemu zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy, zależnie od liczebności gospodarstwa domowego, wielkości powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, wysokości wydatków mieszkaniowych w miesiącu, w którym składany był wniosek i wysokości zadeklarowanych dochodów w okresie 3 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym wystąpiono z wnioskiem (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 99/13, Lex nr 1330490, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1466/13, Lex nr 1502476). Zawarty w art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.m. sposób ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego wskazuje na to , że obok wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu , należy wziąć również pod uwagę kwotę wydatków poniesionych przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy w wysokości 15 % dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego. Według skarżącej przywołane kryterium służące do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego należy odczytywać jako powinność wydatkowania środków finansowych związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego, których wysokość będzie wynikała z uzyskiwanych przez nią realnych dochodów. Skoro więc uzyskuje ona rzeczywisty dochód w kwocie 846,39 złotych to ponoszone przez nią wydatki – jej zdaniem – winny wynieść 126,96 złotych a nie 148,58 złotych – jak to wyliczyło SKO. W ocenie Sądu zaprezentowana przez skarżącą interpretacja przepisu art. 6 ust.1 pkt 1 u.d.m. jest błędna. Nie można bowiem zawartej w tym przepisie dyspozycji wprost przekładać na powinność wydatkowania przez osobę uprawnioną na utrzymanie lokalu mieszkalnego 15 % swoich dochodów. Konstrukcja przepisu polegająca na przyjęciu, że poziom wydatków odnosi się do określonej części uzyskiwanych dochodów służyć ma przede wszystkim obliczeniu jednego z kryteriów koniecznych do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Uzyskana w ten sposób kwota nie będzie oznaczała, że wnioskodawca poniósł czy też powinien ponieść wydatki w takiej wysokości. Przyjęta kwota będzie jedynie efektem wykorzystanego na potrzeby ustawy o dodatkach mieszkaniowych założenia, że wydatki wnioskodawcy kształtować się mają na poziomie 15 % uzyskiwanych przez niego dochodów. Pojęcie dochodów rozumiane w ujęciu potocznym w istocie może odnosić się do określonej kwoty pieniężnej, która w rzeczywistości pozostanie po potrąceniu wszystkich niezbędnych kosztów. Jednakże stosowanie wykładni językowej, opartej na potocznym rozumieniu słów, nie w każdym przypadku jest dopuszczalne. W sytuacji, gdy ustawodawca w treści konkretnego aktu prawnego wskaże definicję danego terminu ( pojęcia ) , wówczas należy stosować takie , a nie inne rozumienie tego zwrotu. W tym miejscu wymaga , że określone wyrażenie może posiadać kilka legalnych definicji funkcjonujących w porządku prawnym, których prawidłowe zastosowanie będzie determinowane określonym stosunkiem społecznym. Powyższe oznacza, że pojęcie dochodu inaczej będzie rozumiane na gruncie przepisów prawa podatkowego, prawa bilansowego czy też prawa ubezpieczeń społecznych. Korzystanie zatem z definicji legalnych zawsze należy ograniczyć do konkretnego stanu faktycznego i znajdujących do niego zastosowanie przepisów. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych w art. 3 ust. 3 definiuje na użytek tej regulacji pojęcie dochodów, przez które należy rozumieć wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. W realiach badanej sprawy zadeklarowany przez skarżącą dochód obejmował rentę pobieraną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, która miesięcznie wynosiła brutto 990,54 złotych. Od tej kwoty potrącano zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 55,00 złotych oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 89,15 złotych. Dochód netto po odliczeniach wynosił 846,39 złotych. Jednakże mając na uwadze legalną definicję dochodu zawartą w art. 3 ust. 3 u.d.m., przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego nie można było uznać, że kwoty z tytułu pobieranych: składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy, winny zostać odliczone od dochodu brutto jaki otrzymywała skarżąca. Komentowany przepis enumeratywnie wymienia jakiego rodzaju świadczenia mogą być nie wliczane do dochodu . W przepisie tym nie przewidziano możliwości odliczenia od dochodu kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych powiększającej dochód netto i odprowadzonej składki na ubezpieczenie społeczne Skoro nie wymieniono ich w katalogu dozwolonych potrąceń, które mogły być odliczane od dochodu brutto na gruncie przepisów o dodatkach mieszkaniowych, to tym samym organy zobligowane były do przyjęcia dochodu brutto skarżącej jako podstawy od określenia dodatku mieszkaniowego (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 listopada 2003 r., sygn. akt I SA 1858/03, Lex nr 159229, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 236/08, Lex nr 754738 oraz z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 277/10, Lex nr 1259405). Z kolei odnosząc się do oczekiwania skarżącej w przedmiocie skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzić należy, że przepisy stanowiące podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, w tym w szczególności art. 3 ust. 3 u.d.m. nie wywołują – w ocenie Sądu – jakichkolwiek wątpliwości związanych z ich zgodnością z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a tym bardziej nie uniemożliwiają rozpoznania skargi, co jest wszakże warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 971/04, Lex nr 236849). Niezależnie od tego zauważyć również należy, że przepis art. 3 ust. 3 u.d.m. był już przedmiotem badania przed Trybunałem Konstytucyjnym , który w wyroku z dnia 21 lipca 2004 r. sygn. K 16/03 (opublik.: Dz. U. z 2004 r., nr 169, poz. 1784) orzekł o jego zgodności z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Reasumując stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie ustaliły wysokość dodatku mieszkaniowego oraz ryczałtu na zakup opału w prawidłowej wysokości, zasadnie przyjmując do wyliczenia dochód brutto skarżącej. Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).