IV SA/Wr 686/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B. oddala skargę Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r., nr [...]po rozpatrzeniu odwołania K. B. od, wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego W. z dnia [...]r. (Nr [...]) cofającej K. B. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia wskazano, że zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji cofnął K. B. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, w podstawach rozstrzygnięcia wskazując art. 140 ust.1 pkt 1, w związku z art. 122 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz art. 104 kpa. Z motywów decyzji wynika, że w związku z upływem w dniu [...] r. terminu ważności prawa jazdy K. B. w dniu [...]r. poddał się badaniom lekarskim w NZOZ W. Ośrodku Medycyny Pracy we W. i uzyskał orzeczenie, z którego wynika, że istnieją u niego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi kat.B. Od tego orzeczenia strona wniosła odwołanie do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W., który potwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji uznał, że konieczne jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami K. B.. W odwołaniu od tej decyzji K. B. podnosi szereg zarzutów, wskazując na swoją trudną sytuację, swoje inwalidztwo. W odwołaniu nie odnosi się w istocie do treści decyzji organu pierwszej instancji, a jedynie akcentuje, że jest poszkodowany i niezrozumiany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie wskazało jako podstawę prawa materialnego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi przepis art. 140 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym. Z przepisu tego wynika, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z akt sprawy wynika, że ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r. stwierdzone zostało, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez badanego K. B. pojazdami silnikowymi kategorii B. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji słusznie uznał, że zachodzą podstawy do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Podkreślono, że K. B. będąc niezadowolony z orzeczenia lekarskiego wydanego przez W. Ośrodek Medycyny Pracy odwołał się od tego orzeczenia i D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, po rozpoznaniu jego odwołania, nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W takim razie K.B. nie może skutecznie podważać treści orzeczenia lekarskiego na etapie postępowania dotyczącego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wskazano ponadto, że z przepisu art. 140 ust 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika, że decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 1 pkt 3, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Jeśli zatem w przyszłości wynik ponownego badania lekarskiego okaże się dla strony korzystny, będzie ona mogła ubiegać się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. B. podniósł, że jest inwalidą I grupy, dotkniętym szeregiem wyliczonych dolegliwości. Decyzję pozbawiającą go uprawnień do kierowania pojazdami uznał za krzywdzącą, niesłuszną i nieludzką. Zakwestionował postępowanie lekarzy diagnozujących przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami przez skarżącego. Wniósł o zwrot prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Stwierdzono, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. B. nie podnosi żadnych merytorycznych argumentów pod adresem skarżonej decyzji, a jedynie wskazuje, że jest inwalidą I grupy i że decyzja pozbawiająca go uprawnień do kierowania pojazdami jest krzywdząca, niesłuszna i nieludzka. Skonstatowano, że wobec treści skargi trudno odnieść się do jej zarzutów. W istocie bowiem w skardze tej nie zostały podniesione żadne argumenty, z którymi można by polemizować. Subiektywne poczucie krzywdy wyrażone przez autora skargi, nie może w żadnym wypadku stanowić podstawy do zmiany stanowiska zajętego w skarżonej decyzji. Powtórzono, że przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) wskazuje, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r. stwierdzone zostało, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez K. B. pojazdami silnikowymi kategorii B. Na wniosek stron sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez K. B. nie jest uzasadniona. Ponieważ skarga zawiera polemikę z treścią rozpoznania lekarskiego wyjaśnienia wymaga, że sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Do jego właściwości należy kontrola decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/. Badając pod tym katem zaskarżoną decyzję, Sąd administracyjny nie dopatrzył się, by naruszała ona prawo materialne lub przepisy postępowania. Zgodnie z przepisem art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli: 1) osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek, 2) uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, 3) odbyła wymagane szkolenie, 4) zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy. Ustawodawca określił również przesłanki, które uzasadniają wydanie decyzji o cofnięciu prawa jazdy. Zgodnie z treścią przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzje o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Organy decyzyjne prawidłowo skonstatowały, że ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r. stwierdzone zostało, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi kategorii B. Skarżący w żaden sposób nie zakwestionował prawidłowości dotyczącego go orzeczenia lekarskiego, nie podważył zawartego w nim ustalenia. Z treści art. 140 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym wynika w niesporny sposób, że w razie stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. W takim wypadku decyzja ma charakter związany /organ "wydaje" decyzję/, a decydentowi nie pozostawia się żadnego marginesu uznania w kwestii sposobu załatwienia sprawy. Powyższe oznacza, że organy prawidłowo zastosowały obowiązującą normę prawną, zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę należało oddalić.