IV SA/Wr 692/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Sędzia Ewa Kamieniecka Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 14 lipca 2021 r. nr SKO/RŚ-423/198/2021 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę jednorazowego świadczenia postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2021 r. (nr SKO/RŚ-423/198/2021) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), utrzymało w mocy postanowienie z dnia 31 maja 2021 r. (nr DR.506.20068-12/21), wydane przez – działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Lubina) Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubinie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę jednorazowego świadczenia z tytułu urodzenia dziecka u którego zdiagnozowano ciężkie i nieodwracalne upośledzenie albo nieuleczalną chorobę zagrażającą jego życiu, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 26 lipca 2021 r. W skardze na to postanowienie, która została wniesiona w dniu 26 sierpnia 2021 r. (data stempla pocztowego), skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że strona uchybiła terminowi złożenia wniosku ze swojej winy, w sytuacji gdy diagnostyka dziecka była długa i uniemożliwiała skorzystanie z jednorazowego świadczenia i złożenie wniosku o jego przyznanie; 2) art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie istnieją przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę jednorazowego świadczenia w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny; 3) art. 10 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o wsparciu kobiet w ciąży i narodzin "Za życiem" (Dz.U. z 2020 r., poz. 1329), w szczególności ust. 1 i 4 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że uprawniony spóźnił się ze swojej winy ze złożeniem wniosku w sytuacji, gdy przed wydaniem zaświadczenia lekarskiego z dnia 12 maja 2021 r., potwierdzającego ciężkie i nieodwracalne upośledzenie nie było przesłanek do przyjęcia, że małoletni S. M. cierpi na ciężkie i nieodwracalne upośledzenie albo nieuleczalną chorobę zagrażającą życiu, tym bardziej że lekarz pediatra i neonatolog prof. dr hab. R. Ś. w zaświadczeniu z dnia 20 lipca 2020 r. nie stwierdził ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia albo nieuleczalnej choroby a jedynie orzekł o stanie zdrowia dziecka i zalecił dalszą diagnostykę, co więcej, w wynikach analizy DNA z dnia 17 czerwca 2020 r. wynik badania nie potwierdził choroby Duchenne’a i nie wykluczył podejrzenia Beckera, a więc na dzień 17 czerwca 2020 r. wynik nie potwierdził nieuleczalnej choroby; 4) art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o wsparciu kobiet w ciąży i narodzin "Za życiem" poprzez przyjęcie, że przed wydaniem zaświadczenia z dnia 12 maja 2021 r. istniały przesłanki do przyjęcia, że u dziecka twierdzono ciężkie i nieodwracalne upośledzenie albo nieuleczalna chorobę zagrażającą życiu, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu. Wskazując na te zarzuty oraz przedstawioną w skardze argumentację strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia (omyłkowo określonego w skardze decyzją) i uwzględnienie wniosku. Ewentualnie, o uchylenie orzeczeń organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Wskazało, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 26 lipca 2021 r. Termin jego zaskarżenia mijał w dniu 25 sierpnia 2021 r. Tymczasem skarga została nadana w dniu 26 sierpnia 2021 r., a zatem po terminie. Z ostrożności procesowej, organ ten wniósł także o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznej zasadności skargi sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności skontrolować, czy skarga została wniesiona w terminie ustawowym, przewidzianym w treści art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia wynika, że objęte zarzutami postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 14 lipca 2021 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 26 lipca 2021 r. Zapoczątkowany tym zdarzeniem bieg terminu do wniesienia skargi na to postanowienie rozpoczął się w dniu 27 lipca 2021 r. i upływał w dniu 25 sierpnia 2021 r. Skarga na to orzeczenie została natomiast wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu drugiej instancji w dniu 26 sierpnia 2021 r., a zatem po terminie. Trzeba też dodać, że skarga wniesiona chociażby jeden dzień po terminie nie może podlegać rozpoznaniu. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dnia 28 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1084/20). W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzucił wniesioną skargą jako wniesioną z uchybieniem trzydziestodniowego terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a.