IV SA/Wr 7/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 4 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 15 listopada 2005 r., nr 473/XL/2005 w przedmiocie wydzielenia z zasobu Miasta Jelenia Góra lokali, które przeznaczy się na wynajem jako lokale socjalne postanawia: zasądzić na rzecz Wojewody Dolnośląskiego od Miasta Jelenia Góra zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 września 2009 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Jeleniej Góry w przedmiocie wydzielenia z zasobu Miasta Jelenia Góra lokali, które przeznaczy się na wynajem jako lokale socjalne (pkt I sentencji) i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu (pkt II sentencji). Należy jednakże dodać, iż zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 224 p.p.s.a. jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Z treści art. 200 p.p.s.a. wynika zaś, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę reprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie niższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu o którym mowa w art. 201, art. 203, art. 204. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca – Wojewoda Dolnośląski - była reprezentowana przez pełnomocnika na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 30 listopada 2007 r. (k-33) ), które zostało złożone w Sądzie w dniu 14 maja 2009 r. Na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. pełnomocnik oświadczył, że popiera skargę Wojewody Dolnośląskiego z dnia 3 grudnia 2008 r. i wnioski w niej zawarte, które obejmowały również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. We wskazanym wyżej wyroku z dnia 3 września 2009 r. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą tj., o zwrocie wynagrodzenia radcy prawnego za udział w postępowaniu sądowym w I instancji. Stawki opłat radcy prawnego, o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.); dalej; rozporządzenia. Podstawę zasądzenia opłaty za czynności radców prawnych stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Z treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" tego rozporządzenia wynika zaś, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w I instancji w innej sprawie niż wymieniona w lit. "a" i "b" 240 zł. Z tego względu zasadne jest orzeczenie o zwrocie poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postępowania sądowego poprzez zasądzenie na rzecz strony skarżącej od Miasta Jelenia Góra kwoty 240 zł obejmującej opłatę (wynagrodzenie) radcy prawnego za udział w postępowaniu sądowym i instancji . Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 224 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" cytowanego rozporządzenia, orzekł jak w sentencji.