IV SA/Wr 7/15

|Sygn. akt IV SA/Wr 7/15 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 24 czerwca 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), , Sędziowie:, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r., ze skargi Z. R., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] października 2014 r., nr SKO [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie, w której Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] odmawiającą, zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], , oddala skargę., , , Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Zespół Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] we W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art. 149 § 3 i 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 i § 2, art. 148, art. 150, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji wydanej w dniu [...] stycznia 2013 r., o nr: [...] odmawiającej w trybie art. 155 k.p.a. zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. o nr [...] na mocy, której organ przyznał stronie pomoc w formie zasiłku okresowego na miesiące X,XI,XII 2012 r. w wys. 126,78 zł. W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., o nr: [...], organ przyznał Z. R. na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, pomoc w formie zasiłku okresowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. o nr [...] w trybie art. 155 k.p.a. odmówiono zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. ponieważ strona nie wskazała na żadne okoliczności faktyczne i prawne, które stwarzały by podstawę do zmiany decyzji w tym trybie. W dniu 28 lipca 2014 r. strona złożyła podanie o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. decyzji znak: [...]: "gdyż wyszły na jaw istotne nowe okoliczności lub nowe dowody, decyzje wydane zostały bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy .... oraz, że dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd". Z. R. opisał swoją sytuację życiową i prawną, wskazał również na brak stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy we W. w kwestii złożonego wniosku o pomoc w pozyskaniu zatrudnienia. Przeanalizowawszy treść opisanego wniosku o wznowienie postępowania Ośrodek nie był w stanie stwierdzić : jakie nowe okoliczności lub dowody powołuje strona, które dowody były fałszywe, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd, kiedy i w jakich okolicznościach strona dowiedziała się o istniejących podstawach do wznowienia postępowania. Dlatego wezwaniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. Ośrodek wezwał zainteresowanego do wyjaśnienia, jakie okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane Ośrodkowi, mają być podstawą żądania, a także kiedy i w jakich okolicznościach Z. R. dowiedział się o istniejących - jego zdaniem - podstawach wznowienia postępowania. W dniu 3 września 2014 r. zainteresowany złożył w Ośrodku odpowiedź na wezwanie z dnia 26 sierpnia 2014 r. Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania wyjaśnił, iż w dniu 28 lipca 2014 r. powziął jedynie podejrzenie co do naruszenia prawa w związku z tym, że dodatek mieszkaniowy nie jest dochodem rodziny i nie może być brany pod uwagę w celu ustalenia warunków jakie są wymagane do przyznania zasiłku z pomocy społecznej. W dniu 5 września 2014 r. organ ponownie wezwał stronę do doprecyzowania żądań do wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. i wyjaśnień do niego złożonych w dniu 3 września 2014 r. poprzez "wskazanie daty okoliczności, którą jest w tym wypadku data złożenia wniosku - jakiego wniosku: czy o udzielenie pomocy czy w sprawie wznowienia postępowania?". Strona w dniu 23 września 2014 r. złożyła odpowiedź na wezwanie z dnia 5 września 2014 r. wyjaśniając, że chodzi o wniosek w sprawie wznowienia postępowania. Rozważając wniosek skarżącego organ stwierdził: Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, które wyodrębniają dwa etapy postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Wniosek Z. R. z dnia 28 lipca 2014 r. dotyczy pierwszego etapu tego postępowania, w którym organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a także, czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym wart. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie o odmowie wznowienia może być wydane jedynie w wyniku postępowania wstępnego wszczynanego na wniosek (por. wyrok NSA w Krakowie z dnia 13 stycznia 1987 r., SA/Kr 1121/86, GAP 1987, nr 20, s. 43, z komentarzem H. Starczewskiego: "Wprawdzie wznowienie postępowania administracyjnego następuje na wniosek strony lub z urzędu, to jednak postanowienie o odmowie wznowienia postępowania może być wydane tylko w wyniku negatywnego załatwienia wniosku o wznowieniu postępowania"). Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia bądź odmowy wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc organ pierwszej instancji jakim jest Prezydent W. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, dotknięte było przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zgodnie z przepisem art. 145 § 2 k.p.a.: Z przyczyn określonych w § 1 pkt. 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla Interesu społecznego. Natomiast zgodnie z przepisem art. 148 § 1 k.p.a. -. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. § 2.Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 30 września 2013 r. Z. R. otrzymał szczegółowe wyjaśnienia kwestii ustalania dochodu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a zwłaszcza zasadności wliczania dodatku mieszkaniowego do dochodu przy ustalaniu uprawnień do świadczeń z pomocy społecznej. Wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Powyższy stan faktyczny i prawny powoduje konieczność odmowy wznowienia postępowania dlatego organ orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca. Wniósł o jego uchylenie, stwierdził, że wznowienia postępowania domagał się "w głównej mierze w oparciu o art. 145 § 2 k.p.a., gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego". Sam fakt, że przez długi okres wnioskodawca pozostaje bez środków do życia, bez pracy i dochodów, stanowi – w jego opinii – zagrożenie dla życia i zdrowia oraz jest "okolicznością do wznowienia postępowania". Według zainteresowanego, datą takiej okoliczności, będącej podstawą do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 2 k.p.a. jest data złożenia wniosku o wznowienie, a więc 28 lipca 2014 r. Data ta wynika i jest uzależniona jedynie od subiektywnego odczucia samego skarżącego i nie podlega swobodnej ocenie organu administracyjnego. To skarżący w oparciu o swoje odczucia decyduje o dacie wniesienia skargi w trybie art. 145 § 2 k.p.a., a więc za każdym razem data złożenia skargi jest również datą okoliczności będącej podstawą do wznowienia. Okoliczność zaistnienia przestępstwa jest kwestią drugorzędną, ale okoliczność ta w obecnej sytuacji nie budzi wątpliwości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 i art. 149 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając powyższe postanowienie podało, że art. 149 § 1 i § 3 k.p.a. regulując zarówno formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, jak i formę odmowy jego wszczęcia. Oznacza to, że samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego na zasadach ogólnych. Organ przedstawił treść pisma skarżącego z dnia 28 lipca 2014 r., pisma MOPS we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. i pisma skarżącego z dnia 19 sierpnia 2014 r. (o których mowa w decyzji MOPS). Skonstatował wskazując na uzasadnienie organu I instancji, że choć jest lakoniczne, to postanowienie zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Podał, że zainteresowany dokonuje interpretacji instytucji wznowienia postępowania w sposób całkowicie niedopuszczalny, myląc przy tym tę instytucję z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności. W przypadku wznowienia postępowania na wniosek, na stronie ciąży obowiązek podania okoliczności wznowienia i obowiązek udowodnienia zachowania terminu do złożenia wniosku. Organ z urzędu nie ustala okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ani tym bardziej zachowania przez stronę ustawowego terminu. Wnioskodawca wezwany do uzupełnienia w tym zakresie wniosku o wznowienie postępowania twierdził (w piśmie z dnia 19 sierpnia 2014 r.), że nie ma obowiązku ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mających być podstawą wznowienia postępowania, "i że wystarczy, że powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa na swoją szkodę, a że przestępstwo takie nie jest ścigane z kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść wyrok, więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się z aktami sprawy". W opisanym na wstępie zażaleniu skarżący "poszedł dalej" bo stwierdził nie tylko, że podstawą do wznowienia postępowania jest w jego przypadku art. 145 § 2 k.p.a. i że datą, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia jest data sporządzenia wniosku o wznowienie, czyli 28 lipca 2014 r., ale również data ta wynika z subiektywnego odczucia samego skarżącego. W ocenie organu jest to nowatorska interpretacja instytucji wznowienia postępowania, szczególnie w odniesieniu do poglądu, że art. 145 § 2 k.p.a. może być szczególną podstawą wznowienia postępowania, zobowiązującą organ administracji do podjęcia i dalszego prowadzenia takiego postępowania. Jest to jednak interpretacja całkowicie sprzeczna z prawem. Kolegium podało, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności tej decyzji jest zachowanie terminu do jej dokonania. Ciężar dowodu dotyczącego zachowania terminu spoczywa na stronie. Jeżeli zatem wnioskodawca, na którym ciąży obowiązek wykazania, że termin z art. 148 § 1 k.p.a. został przez niego zachowany, tego nie uczynił we własnym zakresie, ani pouczony w trybie art. 9 k.p.a. przez organ o ciążącym na nim obowiązku nie dokonał uzupełnienia wniosku w wymaganym zakresie (co do zachowania terminu) – właściwym rozstrzygnięciem jest orzeczenie o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Zauważyło też, że zawarte w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji do uzupełninia wniosku o wznowienie postępowania argumenty skarżącego, znajdują się w wielu składanych wcześniej podaniach – między innymi w podaniach z dnia 27 stycznia 2014 r., z dnia 24 stycznia 2014 r. i 23 kwietnia 2014 r. – we wskazanych przez organ sprawach. Skarżący domagał się w nich między innymi stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W., ponieważ "stanowią one przejaw groźby karalnej i są objawem przemocy słownej i czynnej wobec mnie jako obywatela i strony postępowania administracyjnego" ponadto wykluczają skarżącego ze swej społeczności, skazując wnioskodawcę "na śmierć z głodu i bezdomności". Organ zauważył, że przyjmując, że okolicznością wznowienia postępowania miało być popełnienie przez organ administracji publicznej (Prezydenta W.) przestępstwa na szkodę wnioskodawcy, skarżący podniósł taką okoliczność już pół roku przed wystąpieniem z tego powodu o wznowienie postępowania. Podał też, że aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczął bieg okoliczność wskazywana jako podstawa wznowienia musi uprzednio zaistnieć. Istotne jest aby strona znalazła się w posiadaniu jej zaistnienia a nie tylko jedynie podejrzewała, że taka sytuacja może mieć miejsce. Nie do przyjęcia jest też koncepcja, że organ administracyjny ma poszukiwać okoliczności wznowienia postępowania na wniosek strony. Zauważył też, że skarżący błędnie interpretuje art. 145 § 2 k.p.a. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek z tego przepisu, oczywistość fałszu lub popełnienia przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla zdrowia lub życia ludzkiego albo poważnej szkody. Podał również, że wnioskodawca nie wskazał przestępstwa, które popełnił Prezydent W. ani nie sprecyzował innych powołanych we wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. przesłanek wznowienia postępowania. W dniu 11 grudnia 2014 r. Z. R. wniósł do tutejszego Sądu skargę na 20 postanowień SKO we W., między innymi wskazaną wyżej decyzję. Wniósł "o uchylenie i zmianę postanowień oraz wznowienie postępowania" a także o zawieszenie postępowania sądowego, gdyż przed wniesieniem skargi – podaniem z dnia 8 grudnia 2014 r. – zwrócił się do Kolegium "w trybie art. 154 § 1 k.p.a. o zmianę doręczonego mi postanowienia co w świetle prawa zobowiązuje sąd do zawieszenia postępowania". Skarżący zarzucił, że "Doręczone mi postanowienia stanowią przejaw hipokryzji i asekuranctwa ze strony organów administracyjnych oraz są przerzucaniem się odpowiedzialnością za czyny i decyzje jakich dopuszczono się w toku postępowania lub zaniechano z organów administracyjnych na Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ten zachowuje się jak ślimak w muszli, zamknął się przed światem i akceptuje całe zło i agresję tego świata odgryzając się na mnie i mnie szykanując. Skazujecie mnie na śmierć w postępowaniu administracyjnym z głodu i bezdomności". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Jednakże zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądu, oparta na wskazanych wyżej przepisach, daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznania organów był wniosek skarżącego z dnia 28 lipca 2014 r. o wznowienie postępowania w opisanej na wstępie sprawie. Instytucję wznowienia postępowania administracyjnego regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. Nr 267 ze zm.) w art. 145-153. Przesłanki wznowienia postępowania określa art. 145 § 1 k.p.a. Stanowi on: w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (...). § 2 stanowi, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jedną z takich okoliczności jest rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną po drugie wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 art. 145 a i art. 145 b podstaw prawnych wznowienia, a także przesłanka terminu – art. 146 § 1 i 2. Konsekwencje prawne wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. muszą być wyprowadzone w związku z art. 149; wystąpienie dwóch pierwszych przesłanek i nie uchybienie terminu określonego w art. 148 daje podstawę do wydania w trybie art. 149 postanowienia o wszczęciu postępowania. Analizując istnienie tych przesłanek należy przywołać wypowiedzi skarżącego znajdujące się w jego pismach. W piśmie z dnia 28 lipca 2014 r., w którym wniósł o wznowienie postępowania skarżący podał, że żąda wznowienia postępowania "Gdyż wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, decyzje wydane zostały bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy w części wniosku dotyczącej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia oraz, że dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez Sąd, a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzkiego". "Zwracam się z prośbą o wznowienie postępowania i zmianę wskazanych decyzji MOPS i SKO w oparciu o art. 154 i 155 k.p.a. oraz art. 161 k.p.a., gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzkiego oraz, że nie mam możliwości zmienienia ich na dostępnej mi drodze instancyjnej, a zachodzi obawa dalszego pogorszenia mojego stanu zdrowia i utraty życia". Z treści powyższego pisma wynika, że przyczyną złożenia wniosku są odmowne decyzje Prezydenta W. na składane przez skarżącego podania. Na wezwanie MOPS z dnia 4 sierpnia 2014 r. do złożenia wyjaśnień i wskazania w odniesieniu do każdej decyzji: jakie okoliczności faktyczne lub nowe dowody w dniu wydania decyzji mogą być podstawą żądania, jakie dowody były fałszywe i istniały w dniu wydania decyzji a mogą być podstawą żądania, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd, kiedy i w jakich okolicznościach strona dowiedziała się o istniejących – jego zdaniem podstawach wznowienia postępowania – odpowiedział pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r. Stwierdził w nim, że "w dniu 28 lipca 2014 r. powziąłem jedynie podejrzenie, co do naruszenia prawa – zastosowania niedozwolonych wymuszeń i szantażu przez Prezydenta W. pod pozorem udzielenia pomocy ...)". "Wznowienia postępowania domagam się, gdyż Postępowanie administracyjne zakończone prawomocnymi orzeczeniami wznawia się jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych. Podejrzenie takie powziąłem po bezskutecznym domaganiu się wyroku w sprawie karnej, który do tej pory nie zapadł ani z oskarżenia SKO czy Prezydenta W. przeciwko mojej osobie czy to na odwrót z mojego oskarżenia przeciwko gminie. Odpowiadając na pani żądanie wyjaśniam ponadto, iż nie ma obowiązku ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mających być podstawą wznowienia postępowania. Byłoby dla mnie niezmiernie trudno wskazać wszelkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W., rżnie ze mnie głupa i domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy. Wystarczy, że powziąłem podejrzenie popełnienie przestępstwa na moją szkodę, które zagraża mojemu życiu i zdrowiu, a że przestępstwo takie nie jest ścigane z kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść Wyrok, więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się z aktami sprawy". Skarżący w zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz w skardze na postanowienie organu II instancji przedstawił również powołane wyżej wypowiedzi. W ocenie Sądu przedstawiony materiał daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący mimo wezwania i pouczenia o treści art. 148 k.p.a. nie wykazał, że nie uchybił terminowi, że wniosek złożył w terminie określonym w tym przepisie. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę (komentarz do ustawy kodeks postępowania administracyjnego B. Adamiak, A. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r. str. 666 wyrok WSA z 16.10.1998 r., III SA 2802/97). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Wr 1164/95 oraz z dnia 29 stycznia 1986 r., sygn. akt III SA 1263/85). Nie wykazanie, nie udowodnienie zachowania terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowanie o wznowienie postępowania musi wywołać taki sam skutek. Organ II instancji wykazał również, że powołane przez skarżącego przesłanki stanowiące według wnioskodawcy podstawę do wznowienia były wykazywane w licznych pismach skarżącego między innymi w pismach z dnia 27 stycznia 2014 r. ([...],[...]), z dnia 24 stycznia 2014 r. ([...],[...]). Oczywistym jest, że nie do przyjęcia w ramach postępowania o wznowienie postępowania są twierdzenia, że fakty (przesłanki) do wznowienia ustali Sąd jak również i dalsze, że data w której dowiedział się o podstawach wznowienia jest uzależniona od subiektywnego odczucia skarżącego jak również nie może być przesłanką do wznowienia postępowania "podejrzenie", jak stwierdził skarżący, popełnienia przestępstwa. Ostatecznie na etapie badania czy wniesiona skarga odpowiada wymogom formalnym należy stwierdzić, że nie spełnia ustawowych wymogów w tym zakresie. Jak wyżej wskazano zainteresowany nie wykazał, że termin do wniesienia skargi opisany w art. 149 p.p.s.a. został zachowany. Tym samym w oparciu o art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.