IV SA/Wr 70/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2018 r. wniosku M. G. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 70/18, postanawia: odmówić uwzględnienia wniosku. M. G. (dalej jako "wnioskodawca") wniósł o uzupełnienie wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 III 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 70/18, w sprawie ze skargi wnioskodawcy na orzeczenie z [...] XII 2017 r., nr [...], Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. W ocenie wnioskodawcy wyrok powinien zostać uzupełniony o rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, bowiem skarga została uwzględniona w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej "ppsa", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak wynika z powyższego, uzupełnienie wyroku nastąpić może wyłącznie w przypadku, gdy zabrakło w nim elementów o charakterze obligatoryjnym, to jest gdy nie rozstrzygnięto w nim o całości skargi lub też nie zamieszczono w nim dodatkowego orzeczenia, wymaganego przepisami. Wnioskodawca, żądając uzupełnienia wyroku, wskazuje na brak dodatkowego orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania powołując się przy tym na art. 200 ppsa. Zgodnie z tym przepisem w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Sąd zwraca jednak uwagę, że art. 200 ppsa nie normuje elementów treściowych wyroku ale kształtuje jedno z procesowych uprawnień strony, tj. prawo do zwrotu kosztów. Przepisem normującym zakres przedmiotowy orzeczenia jest zaś art. 209 ppsa, zgodnie z którym "wniosek" strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Zasądzenie na rzecz strony skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika kosztów postępowania następuje wyłącznie na wniosek, co jednoznacznie wynika z art. 209 i art. 210 ppsa. Strona traci przy tym uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów (zob. art. 210 § 1 zd. pierwsze ppsa). W sprawie zakończonej wyrokiem, którego uzupełnienia wnioskodawca żąda, nie złożono na żadnym etapie wniosku o zasądzenie od organu administracji kosztów. Wniosku takiego nie ma ani w skardze, ani w piśmie procesowym z 28 II 2018 r. Wniosku o zasądzenie kosztów nie złożono także w toku przeprowadzonej w dniu 21 III 2018 r. rozprawy. W konsekwencji na chwilę wyrokowania nie wystąpiły ustawowe przesłanki do zamieszczenia w wydanym wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, tak więc nie ma też podstaw do uznania, że wystąpiły w nim braki w rozumieniu art. 157 § 1 ppsa, wymagające uzupełnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.